พี่สะใภ้ของแฟนเก่าผู้แสนอาภัพ

ซูหยางรู้สึกใจเต้นแรง เธอหลบสายตาไม่กล้าสบตากับฉินเซิน

เมื่อเห็นเธอหลบสายตาด้วยท่าทางที่ดูเหมือนจะมีความรู้สึกผิด ฉินเซินกลับรู้สึกพอใจโดยไม่รู้ตัว

“กินข้าวไปไม่กี่คำก็รีบวิ่งหนีไป……”

เขาเดินไปข้างหน้าไม่กี่ก้าว อยู่ห่างจากซูหยางแค่คืบเดียว “เป็นอะไรไป หึงเหรอ？”

หัวใจเธอตกลงมาอยู่ที่ตาตุ่ม โชคดีที่เขาไม่ทันได้สังเกตเห็น

ซูหยางเงยหน้าขึ้น น้ำเสียงนิ่งเรียบ “คุณเข้าใจผิดแล้วล่ะ ฉันจะหึงน้องชายของสามีได้ยังไง？”

พูดจบ เธอก็เดินอ้อมฉินเซินแล้วกะว่าจะออกไป แต่แล้วก็ถูกเขาคว้าแขนไว้และดันไปติดกำแพงอย่างแรง！

ซูหยางพยายามดิ้นรน “ฉินเซินปล่อยฉัน……อื้อ อื้อ！”

ทันใดนั้นฉินเซินก็บีบคอเธอและจูบเธออย่างแรง！

เขาจูบอย่างดุเดือดและโกรธแค้น ฟันกระทบกัน พยายามพันเกี่ยวลิ้นของซูหยางไว้ จนแทบจะเอาลมหายใจในปากของเธอไปจนหมด！

ด้วยความสูงที่น่ากลัวทำให้ซูหยางถูกกดไว้ ไม่ว่าเธอจะพยายามมากแค่ไหนก็ผลักเขาไม่ออก

ซูหยางหลับตาแล้วกัดฟันอย่างแรง！

“โอ๊ย！”

ริมฝีปากของทั้งคู่แยกจากกัน มุมปากของฉินเซินมีเลือดไหลออกมาเล็กน้อย

ฉินเซินใช้นิ้วโป้งปาดเลือดที่มุมปาก และมองซูหยางพลางเลิกคิ้ว “เก่งนี่ ตอนนี้กัดเป็นแล้วเหรอ？”

จู่ๆ เขาก็เข้ามาใกล้ซูหยางอีกเล็กน้อย ในแววตาที่ตื่นตระหนกของเธอ เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน

“จะเสแสร้งไปทำไม ซูหยาง ทำอย่างกับว่าคุณไม่เคยนอนกับผมหรือไง？ คราวก่อนที่เมา คุณก็เป็นฝ่ายเข้าหาผมไม่ใช่เหรอ แล้วตอนนี้จะมาทำตัวเป็นสาวบริสุทธิ์ไปทำไม？ ！”

ซูหยางหายใจติดขัด

วันเกิดปีนี้พ่อแม่ตระกูลฉินออกไปเที่ยว ฉินเซินก็ออกไปทำงานต่างพื้นที่ ส่วนซูหยางอยู่คนเดียว เธอสั่งเหล้ามาหนึ่งลัง ดื่มตั้งแต่กลางวันจนถึงกลางคืน

ตอนที่แอลกอฮอล์ออกฤทธิ์ ซูหยางรู้สึกสับสน คิดไม่ถึงว่าพอตื่นขึ้นมาในวันรุ่งขึ้น เธอจะนอนเปลือยกายอยู่ในอ้อมแขนของฉินเซิน！

ความรังเกียจและความเจ็บปวดรุนแรงจนเธอแทบจะมลาย

และเธอยิ่งไม่คิดด้วยว่า ความเหลวไหลในคืนนั้นจะทำให้เธอตั้งท้อง

“ทำไมเหรอ กำลังหวนคิดอยู่งั้นสิ？ จะให้ผมรื้อฟื้นความทรงจําให้ไหมล่ะ……”

เมื่อเห็นฉินเซินกำลังจะกดเธอลงอีกครั้ง จู่ๆ ก็มีเสียงหนึ่งดังมาจากด้านหลัง

“ฉินเซิน ห้องของคุณอยู่ไหนคะ ฉันอยากดูโมเดลเรือที่เป็นของสะสมมีค่าที่คุณบอก！”

เป็นเสียงของซูเนี่ยน

ซูหยางตั่วสั่นเทา เธอกลัวว่าฉินเซินจะทำอะไรบ้าๆ ต่อหน้าซูเนี่ยน โชคดีที่เขายืดตัวขึ้นและมองดูซูหยางที่มีท่าทางหวาดกลัว จากนั้นก็ยิ้มเยาะ

เขาหันไปโอบซูเนี่ยน แล้วก็เดินขึ้นไปชั้นบน “คุณชอบมากเลยเหรอ งั้นผมยกให้คุณเลยล่ะกัน！”

เสียงของซูเนี่ยนเต็มไปด้วยความดีใจ “จริงเหรอคะ คุณนี่ใจดีจังเลยค่ะ！”

แต่จากมุมที่ซูหยางยืนอยู่ เธอเห็นซูเนี่ยนหันกลับมามองเธอด้วยสายตาลุ่มลึก

กว่าซูหยางจะหลุดออกมาจากฉินเซินได้ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย เธอถอนหายใจด้วยความโล่งอก แต่เมื่อหันไปก็เห็นแม่ฉินยืนอยู่หลังแจกันที่อยู่ไม่ไกลนัก

สายตาที่อีกฝ่ายมองเธอนั้นเย็นชาและน่ารังเกียจ

ซูหยางตัวสั่นโดยไม่รู้ตัว เธอพยายามอธิบาย “คุณนายฉิน คือฉัน……”

“ออกไปคุกเข่าซะ！”

สวนดอกไม้ของบ้านตระกูลฉินมีทางเดินยาวที่เต็มไปด้วยก้อนหินแหลมและแตกละเอียด หากไม่ระวังจะแทงเข้าไปในผิวหนังและทำให้เลือดไหลได้

ทุกครั้งที่แม่ฉินไม่พอใจซูหยาง เธอก็จะสั่งให้ซูหยางไปคุกเข่าบนทางเดินนั้นเป็นเวลาหนึ่งวัน

สองปีที่ผ่านมา ไม่รู้ว่าเธอคุกเข่าไปกี่ครั้งแล้ว

ซูหยางคุกเข่าอย่างชำนาญ แม้แต่ความเจ็บปวดจากหินที่แทงผ่านกางเกงบางๆ ของเธอเข้าไปในผิวหนัง เธอก็ยังคุ้นเคยเป็นอย่างดี

อาจเป็นเพราะเห็นว่าซูเนี่ยนยังอยู่ แม่ฉินก็เลยไม่ได้พูดอะไรมาก เพียงแค่เหลือบมองซูหยางด้วยสายตาเย็นชาเท่านั้น

“อย่าคิดในสิ่งที่ไม่ควรคิด！ถ้ารู้ตัวว่าผิดเมื่อไร ก็ลุกขึ้นเมื่อนั้น！”