จวนอัครเสนาบดีหฤหรรษ์

“คุณหนูเจ้าคะ” เสียงของสาวใช้ดังขึ้นจากด้านนอก

“พี่หลิวหนิงหรือ” เสียงหวานร้องถาม ก่อนจะผุดลุกจากเตียงแล้วเดินมานั่งบนโต๊ะไม้ขัดเงาที่ตั้งอยู่กลางห้องด้วยท่าทางเกียจคร้าน แต่งามหยดย้อยดังเทพธิดา

“บ่าวเองเจ้าค่ะ”

“เข้ามาเถอะ”

สิ้นเสียงคำอนุญาตประตูได้ถูกเปิดออก ตามมาด้วยสาวใช้คู่กายที่ดูแลกันมาตั้งแต่นางยังเด็กจนกระทั่งบัดนี้ ไป๋หลานเฟยจึงนับนางเป็นสหายคนหนึ่ง

หลิวหนิงเดิมค้อมตัวอย่างสาวใช้ที่มีถูกอบรมเป็นอย่างดีมาหยุดอยู่ตรงหน้าเจ้านายของตน

“บ่าวมาแต่งตัวให้คุณหนูเจ้าค่ะ” หลิวหนิงเสนอตัวอย่างขันแข็ง

ไป๋หลานเฟยพยักหน้าอนุญาต วันนี้ว่าที่สามีของนาง ซึ่งเป็นชายที่นางเคยพบอยู่ไม่กี่ครั้งจะมาเยี่ยมหา เขาเป็นถึงบุตรชายของอัครเสนาบดีผู้เลื่องลือ ทันทีที่ท่านพ่อของนางได้รับคำทาบทามจากแม่สื่อ ท่านใช้เวลาขบคิดเพียงแค่สามราตรีก็ตอบตกลง

นางเองไม่เคยขัดท่านพ่อกับท่านแม่มาก่อน ด้วยนิสัยหัวอ่อนว่าง่าย และอยู่ในวัยที่เหมาะสมจะออกเรือนได้แล้ว การที่ทั้งสองซึ่งผ่านร้อนผ่านหนาวมาอย่างยาวนานเลือกคู่ให้ ก็น่าจะเป็นการรับประกันถึงสามีที่น่าจะทำให้นางมีความสุขได้ โดยเฉพาะถ้าเป็น คุณชายจางเจียหรงแล้วละก็ ยิ่งไม่น่าจะมีข้อผิดพลาดประการใดไปได้

“คุณหนูอยากสวมชุดสีอะไรเป็นพิเศษไหมเจ้าคะ”

“ข้าอยากได้ชุดสีฟ้าอ่อนปักลายเหลียนฮวาที่ใส่ประจำ” นางตอบแล้วถอนหายใจ ถามสาวใช้อย่างเป็นกังวล “พี่หลิวหนิงว่าเขาพอใจในตัวข้าไหม”

“คุณหนูหมายถึงคุณชายเจียหรงหรือเจ้าคะ” หลิวหนิงถามพลางมองเจ้านายด้วยสายตาเอ็นดู

“ก็ต้องเขานะสิ จะเป็นใครไปได้” นางว่าให้อย่างไม่จริงจังนัก คิ้วเรียวได้รูปขมวดเข้าหากันอย่างคนที่มีอะไรให้คิดหนักอยู่ในใจ

“มีสิ่งใดทำให้คุณหนูแสนงามของบ่าว ผู้ที่แค่แย้มยิ้มก็ทำให้ผู้คนถึงกับต้องเข่าอ่อน เป็นกังวลไปได้” หลิวหนิงตอบพร้อมกับสางเส้นผมยาวสลวยให้นางไปด้วย