ทายาทหญิงหวนคืน ผู้ไม่ใช่ เอพริล เมย์โย คนเดิม
ตอน 2
เมษา มโนรมย์ POV:
เช้าวันรุ่งขึ้น ฉันโทรออก มันเป็นเวลาเจ็ดปีแล้วที่ฉันไม่ได้กดเบอร์นี้ แต่ปลายนิ้วของฉันยังคงจำลำดับตัวเลขได้ราวกับเพิ่งกดไปเมื่อวาน
เสียงที่คุ้นเคยและชัดเจนตอบกลับมาในกริ๊งแรก "บ้านอัศวโภคินค่ะ"
"ฉันเองค่ะ" ฉันพูด เสียงสั่นเล็กน้อย
เกิดความเงียบงันอย่างตกตะลึง แล้วตามมาด้วยเสียงสะอื้น "คุณหนูเมษา! โอ พระเจ้า นี่คุณหนูจริงๆ เหรอคะ?"
น้ำตาไหลอาบแก้มขณะที่ฉันคุยกับหัวหน้าแม่บ้านของพ่อ ผู้หญิงที่แทบจะเลี้ยงฉันมาทั้งชีวิต เมื่อฉันเล่าเรื่องดีนให้เธอฟัง เรื่องหลานชายของท่าน ความเงียบบนปลายสายนั้นลึกซึ้งและหนักอึ้งไปด้วยอารมณ์ที่ไม่ได้เอ่ยออกมา
"ท่านถามว่าคุณหนูจะกลับบ้านเมื่อไหร่" เธอพูด เสียงสั่นเครือไปด้วยน้ำตา "ท่านอยากเจอหน้าหลานชาย ท่านบอกว่าจะส่งเครื่องบินเจ็ต เฮลิคอปเตอร์ หรืออะไรก็ได้ที่คุณหนูต้องการ แค่กลับบ้านนะคะคุณหนู ได้โปรดเถอะค่ะ"
บ้าน คำๆ นี้รู้สึกแปลกแยก เหมือนประเทศห่างไกลที่ฉันไม่ได้ไปเยือนมานานหลายปี
ฉันมองไปที่ดีนที่กำลังหลับอยู่บนเตียง กอดหมาป่าไม้ตัวเล็กที่เอมเมอรัลแกะสลักให้เขาไว้แน่น เขากำลังละเมอ "พ่อสัญญา... งานเลี้ยงใหญ่..."
วันเกิดครบรอบห้าขวบของเขาคืออีกสองวันข้างหน้า คลื่นความคลื่นไส้ซัดเข้ามาในท้อง ฉันอยากให้เขาจากที่นี่ไปพร้อมกับความทรงจำที่มีความสุข ไม่ใช่บาดแผลฉกรรจ์จากคำสัญญาที่แตกสลาย ฉันอยากให้เขามีวันสุดท้ายที่สมบูรณ์แบบอีกสักวัน
นั่นคือความผิดพลาดของฉัน ความหวังเป็นสิ่งที่อันตราย
รุ่งสางของอีกสองวันต่อมา เสียงเคาะประตูที่ดังขึ้นอย่างแรงไม่ใช่ของขวัญวันเกิด แต่เป็นคุณหญิงกานดา แม่ของเอมเมอรัล ขนาบข้างด้วยชายร่างกำยำสองคน ท่านไม่เคยชอบฉันเลย สำหรับท่าน ฉันมันก็แค่ผู้หญิงไร้หัวนอนปลายเท้าที่มาทำให้สายเลือดอันสูงส่งของท่านต้องมัวหมอง ท่านมองดีนด้วยความรังเกียจที่ปิดไม่มิด ราวกับว่าเขาเป็นรอยด่างพร้อยที่น่าอับอายของชื่อเสียงอันบริสุทธิ์ของตระกูล
"แต่งตัวซะ" ท่านสั่ง เสียงเย็นเยียบราวกับเช้าวันในฤดูหนาว "ทั้งสองคน เอมเมอรัลจะประกาศเรื่องสำคัญที่คฤหาสน์ตระกูล พวกเธอต้องไปที่นั่น"
ดวงตาของดีนเป็นประกาย "พ่ออยู่ที่นั่นเหรอครับ? พ่อรอผมอยู่เหรอ?"
ฉันไม่กล้าตอบ ความหวาดหวั่นเกาะกุมในท้อง ฉันรู้ว่านี่ไม่ใช่งานวันเกิด นี่คือการประหาร
คฤหาสน์ตระกูลกิตติวงศ์นั้นใหญ่โตและโอ่อ่า เป็นอนุสรณ์ของพวกเศรษฐีใหม่ที่พยายามอย่างยิ่งที่จะทำให้ดูเหมือนเศรษฐีเก่า เมื่อเราถูกนำเข้าไปในห้องบอลรูมขนาดใหญ่ สายตานับร้อยคู่ที่เต็มไปด้วยความไม่พอใจหันมาจับจ้อง อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นลิลลี่และการตัดสิน และที่นั่น บนเวทีที่ยกสูงขึ้นไป คือเอมเมอรัล
เขาไม่ได้มองมาที่ฉัน สายตาของเขาจับจ้องอยู่ที่โคลเอ้ จิรโชติ ที่ยืนอยู่ข้างๆ มือของหล่อนวางอยู่บนหน้าท้องอย่างแผ่วเบา หล่อนเปล่งประกายออร่าของผู้ชนะที่อิ่มเอมใจ
คุณหญิงกานดาก้าวออกมาข้างหน้า เสียงของท่านดังกังวานไปด้วยอำนาจ "ที่ดิฉันเชิญทุกท่านมาในวันนี้ ก็เพื่อจะแจ้งข่าวดี โคลเอ้กำลังตั้งครรภ์ ทายาทแห่งตระกูลกิตติวงศ์"
เสียงปรบมืออย่างสุภาพดังขึ้นทั่วห้อง
"เด็กคนนี้" คุณหญิงกานดากล่าวต่อ สายตากวาดไปทั่วฝูงชนและมาหยุดอยู่ที่ฉันอย่างเย็นชา "จะเป็นทายาทโดยชอบธรรมเพียงคนเดียวของกิตติวงศ์ อินโนเวชั่นส์ เอมเมอรัลและโคลเอ้จะเข้าพิธีแต่งงานกันอย่างเป็นทางการในเดือนหน้า"
ฉันจ้องมองเอมเมอรัล มองหาเศษเสี้ยวของผู้ชายที่ฉันเคยรัก เขาไม่ยอมสบตาฉัน เขายืนนิ่งเป็นรูปปั้นหล่อเหลา ขณะที่แม่ของเขากำลังทำลายล้างฉันและลูกชายออกจากชีวิตของเขาอย่างเป็นระบบ เขาวางมือทับมือของโคลเอ้ที่วางอยู่บนท้องของหล่อนอย่างนุ่มนวล "ผมแทบจะรอไม่ไหวแล้วที่จะได้เป็นพ่อคน" เขาพูด เสียงดังพอให้ทุกคนได้ยิน
มือเล็กๆ บีบมือฉันแน่นจนสั่น ฉันก้มลงมองดีน หน้าของเขาซีดเผือด ดวงตาเบิกกว้างด้วยความสับสนและความเจ็บปวดที่ลึกซึ้งจนหัวใจฉันแหลกสลาย
"แม่ครับ" เขากระซิบ เสียงแทบไม่ได้ยิน "พ่อบอกว่าพ่อแทบจะรอไม่ไหวที่จะได้เป็นพ่อคน... ถ้าผู้หญิงคนนั้นกำลังจะมีน้อง... แล้วผมล่ะครับ... ผมเป็นอะไรเหรอครับ?"
คำถามนั้นลอยค้างอยู่ในอากาศ เป็นคำฟ้องที่รุนแรงจนทำให้ทั้งห้องเงียบกริบ ลูกพี่ลูกน้องของเอมเมอรัลสองสามคนหัวเราะคิกคัก
"ดูไอ้ลูกนอกคอกนั่นสิ" คนหนึ่งพูดเย้ยหยัน "มันคิดจริงๆ เหรอว่ามันมีที่ยืนที่นี่?"
"เด็กไม่มีพ่อจะเป็นมลทินกับตระกูลเรา" อีกคนเสริม "มันเป็นทายาทไม่ได้หรอก"
รอยยิ้มของคุณหญิงกานดาเต็มไปด้วยชัยชนะและความโหดร้าย "ไม่ต้องห่วง เรามีทางออกแล้ว เพื่อหลีกเลี่ยงเรื่องอื้อฉาว เราจะอนุญาตให้เด็กคนนี้อยู่ที่นี่ต่อไปอย่างมีเมตตา ในฐานะเด็กกำพร้าในอุปการะของตระกูล และสำหรับพี่เลี้ยงของเขา" ท่านพูด สายตาจ้องเขม็งมาที่ฉัน "ก็สามารถรับใช้เราต่อไปได้ในฐานะคนใช้"
ฉันนึกถึงบทสนทนาที่ได้ยินเมื่อหลายสัปดาห์ก่อน เสียงของคุณหญิงกานดาที่แหลมคมและเต็มไปด้วยแผนการร้าย บอกกับโคลเอ้ว่า "หนูเป็นเลือดบริสุทธิ์นะจ๊ะ หนูต้องให้กำเนิดทายาทที่เหมาะสมกับเอมเมอรัล"
ทั้งหมดมันคือเรื่องโกหก แผนการที่สร้างขึ้นอย่างรอบคอบเพื่อกำจัดเรา
ดีนเริ่มร้องไห้ น้ำตาไหลเงียบๆ เป็นทางยาวบนใบหน้าเล็กๆ ของเขา "ผมไม่ใช่เด็กกำพร้า" เขากระซิบ ตัวสั่นเทา "ผมไม่ใช่"
ในที่สุดเอมเมอรัลก็สะดุ้ง เขาก้าวไปข้างหน้าครึ่งก้าว ปากอ้าเหมือนจะพูดอะไรบางอย่าง แต่โคลเอ้วางมือบนแขนของเขาเพื่อห้ามไว้ เขามองไปที่หล่อน แล้วกลับมามองที่เรา ขากรรไกรเกร็งแน่นด้วยความลังเล เขาไม่พูดอะไร เขาเลือกหล่อน เขาเลือกความทะเยอทะยาน
แค่นั้นแหละ ประกายความหวังสุดท้ายดับวูบลง เหลือไว้เพียงความโกรธที่เย็นชาและแข็งกระด้าง
ฉันก้าวไปข้างหน้า ดึงดีนมาไว้ข้างหลัง "เขาไม่เกี่ยวอะไรกับพวกคุณ" ฉันพูด เสียงชัดเจนและมั่นคง "เขาไม่ใช่คนของกิตติวงศ์"
ฉันคุกเข่าลง ประคองใบหน้าของดีนไว้ในมือ น้ำตาของเขาเปียกชุ่มนิ้วของฉัน "ดีน" ฉันพูด เสียงของฉันเองก็สั่น "ฟังแม่นะ จากนี้ไป เขาไม่ใช่พ่อของลูกอีกแล้ว เข้าใจไหม? อย่าเรียกเขาแบบนั้นอีก"
เอมเมอรัลเงยหน้าขึ้นทันที ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ ในที่สุดเขาก็มองมาที่ฉัน มองฉันจริงๆ สีหน้าเต็มไปด้วยความสับสนและคำถาม แต่ความรักที่ฉันเคยเห็นในดวงตาคู่นั้นได้หายไปแล้ว ถูกแทนที่ด้วยความว่างเปล่า ฉันไม่รู้สึกอะไรกับเขาอีกแล้ว นอกจากความรังเกียจ
ดีนสะอื้นไห้ เสียงโหยหวนของเด็กห้าขวบที่โลกทั้งใบกำลังพังทลาย
ขณะที่ฉันลุกขึ้นจะจากไป โคลเอ้ก้าวมาขวางหน้าฉัน รอยยิ้มของหล่อนเคลือบยาพิษ "อย่าเพิ่งรีบสิ ยังมีเรื่องแหวนอีก"
หล่อนชี้ไปที่แหวนไพลินเรียบๆ บนนิ้วของฉัน มันเคยเป็นของย่าของเอมเมอรัล เขาให้ฉันในวันที่ดีนเกิด พร้อมกับสัญญาว่ามันเป็นแค่ของแทนใจสำหรับแหวนแต่งงานจริงๆ เป็นสัญลักษณ์ว่าฉันคือคู่แท้ของเขา คือคนเดียวของเขา
"เอมเมอรัล" ฉันถาม เสียงเงียบสงบอย่างน่ากลัว "คุณเห็นด้วยกับเรื่องนี้เหรอ?"
เขาสะดุ้งและเบือนหน้าหนี "มันก็แค่... ของตกทอดของตระกูลน่ะเมษา มันควรจะอยู่กับ... ครอบครัว"
แน่นอน ทุกอย่างเกี่ยวกับครอบครัว ครอบครัวของพวกเขา
ฉันค่อยๆ ถอดแหวนออกจากนิ้วอย่างช้าๆ มันให้ความรู้สึกเย็นเฉียบเมื่อสัมผัสผิว ฉันยื่นมันให้โคลเอ้ ปล่อยให้มันหล่นลงบนฝ่ามือที่ตกแต่งอย่างสวยงามของหล่อน
"ยินดีด้วยนะคะ" ฉันพูด ริมฝีปากโค้งเป็นรอยยิ้มที่ไม่ส่งไปถึงดวงตา "หวังว่ามันจะนำความสุขทั้งหมดที่คุณสมควรได้รับมาให้นะคะ"
เอมเมอรัลจ้องมองฉัน ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่เชื่อ
ฉันหันหลัง อุ้มดีนที่กำลังสะอื้นไห้ขึ้นมาไว้ในอ้อมแขน ฉันไม่หันกลับไปมอง เขาเฝ้ามองฉันจากไป ปากอ้าเล็กน้อย ราวกับว่าเขาเพิ่งจะตระหนักได้ว่าพื้นดินใต้เท้าของเขาได้พังทลายลงแล้ว
เขาช้าไปแล้ว
---
คุณอาจจะชอบ
