Myboss ที่รักครับบริหารหัวใจให้ผมที
ตอน 2
Bankpan talk.
"นั่งซึมเป็นหมาเหงาเลยสัส แค่เธอมากับคู่หมั้นแค่เนี่ยเพื่อนกูนอยแดกเลย"ไอ้ดีมมันแซวผมเพราะผมเอาแต่เงียบตั้งแต่กลับเข้ามาที่บริษัท ที่จริงผมกำลังคิดหาวิธีว่าจะทำยังไงให้เจอเธอที่บริษัทพรุ่งนี้ต่างหาก แต่พอฟังมันพูดคิ้วผมนี่กระตุกเลย เพื่อนกูนี้กวนตีนได้ตลอดเวลาเลยให้ตาย
"ว่าที่ไอ้เหี้ยพูดให้มันถูกๆ ไอ้มิคมันแค่ว่าคู่หมั้น ส่วนกูว่าที่ผัวเธอ" ผมสวนกลับทันทีที่มันพูดจบ
"เออ แตะนิดแตะหน่อยไม่ได้ แล้วมึงจะเอายังไงต่อ ดูท่าทางเธอไม่ค่อยสบอารมณ์นะวันนี้ ที่มึงพูดว่า อยากกินมะปรางค์นะ
"..."ผมแค่อมยิ้มไม่ได้ตอบคำถามของมัน ที่กูพูดเพราะกูอยากกินจริงๆ อยากกินไปทั้งตัวเลยสัส ผู้หญิงอะไรไม่รู้ขนาดทำหน้าบึ้งยังน่ารักน่าจูบเป็นบ้า
"หึไอ้ควาย เพื่อนกูแม้งเจ้าเล่ห์แบบนี้ไง ถึงไม่มีใครอยากยุ่งกับมึง"
"เกี่ยวกันตรงไหนวะ มึงก็น่าจะรู้ว่ากูชอบมะปรางค์มาตั้งหลายปี"
"ตั้งแต่ไปดูงานตอนปี3น่ะหรอ แล้วมึงเคยเจอเธอกี่ครั้งวะ กูว่าล้มเลิกความคิดเถอะ กูสงสารน้องมัน"
"แทนที่จะสงสารกูไอ้สัส"
"สงสารมึงทำเหี้ยอะไร มึงมันจิ้งจอกเก้าหาง ไว้ใจไม่ได้ เจ้าเล่ห์ จอมวางแผน มีอะไรที่น่าสงสารบอกกูสิ เผื่อกูจะใจดีสงสารมึงสักนิด"ฟังไอ้ดีมมันพูดสิครับ ถึงมันจะมีความจริงผสมอยู่นิดหน่อยก็เถอะ คือผมแอบชอบเธอตั้งแต่ตอนไปดูงานที่บริษัทนั่นตอนปี3 ตอนนั่นเธอเป็นแค่รองประธานบริษัทเองครับ เธอเรียนคณะบริหารมหาลัยเดียวกับผมเนี่ยแหละแต่ไม่เคยเจอตัวสักครั้ง มาเจออีกที่ตอนที่ไปประชุมเรื่องหุ้นของบริษัทนั่น ตั้งแต่นั่นมารู้สึกว่าผู้หญิงที่ผมควงอยู่เริ่มทยอยหายไปที่ละคน จนตอนนี้ผมไม่ได้ควงใครสักคน คงเพราะในหัวผมมีแค่มะปรางค์คนเดียว เลยไม่สนใจผู้หญิงคนไหนอีก
สามปีก่อน
"อุ้ย!! ขอโทษค่ะหนูไม่ทันระวัง" ผมรีบคว้าตัวผู้หญิงที่เดินชนผมไว้ก่อนที่เธอจะตกบันได เธอใส่ชุดนักศึกษามหาลัยเดียวกับผม ในมือเธอถือหนังสือสองสามเล่ม แต่ผมไม่เคยเห็นหน้าเธอ อยู่คณะไหนวะน่ารักชิบหาย แล้วมาทำอะไรที่บริษัทนี้วะ วันนี้ผมมาดูงานกับอาจารย์ที่บริษัทผลิตชิ้นส่วนรถยนต์ที่ใหญ่ที่สุดในประเทศ พอดีผมออกมาโทรศัพท์ตรงบันไดฉุกเฉิน ผมยืนอยู่ดีๆ เธอก็วิ่งขึ้นบันไดมาชนผม ตัวเธอเล็กนิดเดียวชนผมแท้ๆ แต่ตัวเองกลับเซถอยหลังซะเองจนเกือบจะตกบันได ผมเลยเอามือคว้าเอวเธอไว้
"เป็นอะไรรึป่าวคะ"
"ไม่เป็นไรค่ะ รบกวนช่วยปล่อยมือด้วยค่ะ"พอเธอพูด ผมเลยปล่อยมือจากเอวของเธอ เธอมองหน้าผมนิดหน่อยก่อนจะเดินขึ้นบันไดไปชั้นบน ผมมารู้ว่าเธอเป็นลูกเจ้าของบริษัท ก็ตอนที่เห็นป้ายหน้าบริษัท ระบุชื่อของเธอกับตำแหน่งชัดเจน ผมเลยรู้ว่าเธอชื่อมะปรางค์ ขนาดชื่อเธอยังน่ากินเลยครับ แล้วตัวเธอจะน่ากินขนาดไหน พอผมดูงานเสร็จอาจารย์ก็ให้กลับเลยไม่ต้องเข้าไปที่มหาลัยอีก ผมกับเพื่อนเลยเดินไปที่ลานจอดรถ ผมกำลังจะขึ้นรถ แต่ไอ้ดีมมันขับมาจอดข้างๆ รถผมซะก่อน
"มึงจะไปกับพวกกูรึป่าว"ไอ้ดีมมันลดกระจกลงก่อนจะถามผม วันนี้พวกผมนัดกันไปที่บ้านไอ้นนต์ ก็ไปนั่งแดกเหล้ากันนั่นแหละครับ
"กูเคยพลาด"
"เออแล้วเจอกัน"ไอ้ดีมมันว่าก่อนจะขับรถออกไปจากลานจอดรถ ผมเลยขึ้นรถขับตามมันออกไป แต่พอถึงทางเลี้ยวข้างหน้า ผมก็เห็นปอร์เช่911จอดอยู่ เจ้าของรถยืนหน้าบึ้งเหมือนทำอะไรไม่ถูก ผมเลยตีไฟเลี้ยวจอดข้างทาง ก่อนจะลงไปหามะปรางค์ที่กำลังก้มๆ เงยๆ อยู่ที่ฝากระโปร่งรถ
"รถเป็นอะไรคะ"
"หนูก็ไม่รู้คะอยู่ดีๆ มันก็ดับ"ผมเลยลองเช็คให้เธอ ผมไม่ได้เก่งหรอกครับแต่ก็พอซ้อมได้บ้าง ไม่นานผมก็ซ้อมเสร็จ เธอหันมายิ้มให้ผม ก่อนจะขอบคุณที่ผมช่วยเธอไว้ แค่รอยยิ้มหวานๆ ของเธอก็ทำผมเพ้อไปหลายวันแล้วครับ คนอะไรน่ารักน่าเอาชิบหาย
ปัจจุบัน
หลังจากผมเคลียร์งานที่บริษัทเสร็จผมก็ขับรถกลับมาที่บ้าน แต่ยังไม่ทันที่ผมจะขับเข้าไปจอดในรั้วบ้าน ผมก็ต้องหยุดรถเพราะมีรถจอดขวางประตูบ้านผมอยู่ แล้วไอ้เจ้าของรถมันก็กำลังยืนดูดบุหรี่พิงรถของมันอยู่
"มีเหี้ยอะไร"ผมลงจากรถก่อนจะเดินเข้าไปหาไอ้มิคที่ยืนดูดบุหรี่พิงรถของมัน
"กูแค่มาเตือนว่าน้องมะปรางค์เป็นของกู"
คุณอาจจะชอบ
