ความรักมันลึกซึ้งจนใจฉันตาย

ตอนเย็นที่บ้านตระกูลโจว

เสิ่นเนี่ยนอันเห็นโจวเทียนยวี่ก็รีบปล่อยมือจากแม่พุ่งตัวเข้าไปหาอย่างรวดเร็ว

“ว้าว! พ่อหล่อกว่าที่เห็นในรูปอีก!”

“ตาของพ่อสวยมาก เหมือนดวงดาวเลย”

เธอโอบกอดขาโจวเทียนยวี่ด้วยความชื่นชมและดีใจอย่างเต็มเปี่ยม

โจวเทียนยวี่ไม่ชอบเข้าใกล้ผู้คน แต่รอยยิ้มของเด็กหญิงกลับสดใสดั่งแสงแดดยามเช้า ราวกับสามารถละลายน้ำแข็งที่แข็งแกร่งที่สุดได้

เขาอ่อนลงทันใด

เลขาเฉินตามมาข้างหลัง เห็นใบหน้าเล็กๆ ของเสิ่นเนี่ยนอันแล้วพูดออกมาโดยไม่คิดว่า “เด็กคนนี้หน้าตาคล้ายกับท่านโจวมาก”

ความอ่อนโยนที่เพิ่งปรากฏบนใบหน้าโจวเทียนยวี่หายวับไปในพริบตา “อย่าพูดมั่ว”

เจ้าอันหรานเห็นสีหน้าลูกสาวหม่นหมอง ใจเธอก็เจ็บปวด

เธอรีบหยิบรายการสีสันสดใสยื่นให้โจวเทียนยวี่

“นี่คือสิ่งที่เนี่ยนเนี่ยนอยากทำกับพ่อ”

โจวเทียนยวี่รับรายการมา บนนั้นมีภาพวาดหลากหลาย เช่น เล่านิทานก่อนนอน ไปสวนสนุก ทำเค้กด้วยกัน ดูหนัง...

เขาก้มลงมองตาของเด็กที่คล้ายกับตัวเอง

คำปฏิเสธกลืนหายไปในคอ

ครึ่งชั่วโมงต่อมา เสิ่นเนี่ยนอันนอนอยู่บนเตียง มองโจวเทียนยวี่ด้วยความหวัง

“กาลครั้งหนึ่งมีเจ้าหญิงคนหนึ่ง ...”

โจวเทียนยวี่อ่านนิทานด้วยเสียงที่แข็งกระด้าง

หลังจากเล่านิทานสามเรื่องจบ เด็กหญิงยังไม่ง่วง “พ่อคะ เมื่อไหร่พ่อจะพาหนูไปสวนสนุก ?”

“พรุ่งนี้นะ”

“เย้! ดีจัง! หนูอยากไปนั่งชิงช้าสวรรค์!”

เสิ่นเนี่ยนอันดีใจกลิ้งไปบนเตียง

โจวเทียนยวี่เล่านิทานต่อ จนในที่สุดก็กล่อมเด็กน้อยให้หลับได้

เห็นใบหน้าที่หลับสนิทเหมือนเด็กน้อยของเด็ก เขานึกถึงคำพูดของเลขาเฉินขึ้นมา

“หน้าตาเหมือนกันนิดหนึ่งนะ”

โจวเทียนยวี่คิดถึงเมื่อ 5 ปีก่อนโดยไม่ทันตั้งตัว

คืนที่เขาลืมไม่ลงและซับซ้อนยากจะเข้าใจ

ถ้าตอนนั้นเขากับอันหรานมีลูก ตอนนี้ก็คงจะโตเท่าเนี่ยนเนี่ยนแล้ว

ไม่หรอก ถ้าเธอมีจริงก็คงใช้ลูกเป็นเครื่องมือหาเงินเท่านั้น

โจวเทียนยวี่สลัดหัว ลืมผู้หญิงที่ใจร้ายและเย็นชาคนนั้นไป

เช้าวันถัดมา เสิ่นเนี่ยนอันตื่นแต่เช้า สวมชุดเจ้าหญิงสีชมพู หมุนรอบหน้ากระจกด้วยความตื่นเต้น

“แม่คะ วันนี้หนูน่ารักเป็นพิเศษ พ่อต้องชอบหนูมากขึ้นแน่ๆ!”

เจ้าอันหรานมองใบหน้าของลูกสาวที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง ใจเธอรู้สึกปวดร้าว

ไม่ได้ว่าเธอไม่เคยมีผู้ชายมาจีบ แต่เนี่ยนเนี่ยนไม่เคยชอบใครแบบนี้

สายเลือดเป็นสิ่งที่มหัศจรรย์จริงๆ

เก้าโมง สองแม่ลูกนั่งรอในห้องนั่งเล่น

เสิ่นเนี่ยนอันนั่งอยู่ที่ขอบโซฟา แกว่งขาไปมา มองขึ้นไปข้างบนเป็นระยะ

“แม่คะ ทำไมพ่อยังไม่ลงมา ?”

“รออีกหน่อยนะ เขาอาจจะตื่นสาย”

สิบโมง สิบเอ็ดโมง...

รอยยิ้มของเสิ่นเนี่ยนอันเริ่มหายไป

เจ้าอันหรานจึงต้องโทรหาโจวเทียนยวี่

เสียงดังอยู่ครู่หนึ่ง เขาถึงรับสาย “วันนี้ฉันมีเรื่องสำคัญต้องทำ ไปสวนสนุกครั้งหน้าแล้วกัน เธอช่วยอธิบายให้เด็กฟังหน่อย”

เสียงผู้หญิงไอเบาๆ ได้ยินแว่วมาในพื้นหลัง

“หรือเธอพาเธอไปเองก็ได้ ค่าใช้จ่ายทั้งหมดให้ฉันรับผิดชอบเอง”

เธอยังไม่ได้ตอบอะไร สายก็ถูกตัดไปแล้ว

ที่แท้โจวเทียนยวี่ออกไปตั้งแต่เช้าแล้ว ?

เจ้าอันหรานหยิบมือถือขึ้นมา เปิดดูเฟซบุ๊กของหลินหยุนจิ่นโดยไม่รู้ตัว

หลินหยุนจิ่นเพิ่งอัพเดตเมื่อครึ่งชั่วโมงที่แล้ว : รูปถ่ายด้านหลังของชายคนหนึ่งที่ยุ่งอยู่ในครัว

คำบรรยาย: “เป็นหวัด แต่มีคนคอยห่วงใยก็ดีจัง”

ในคอมเมนต์เต็มไปด้วยเสียงอิจฉา

เจ้าอันหรานปิดมือถือ ลูบใบหน้าของลูกสาวเบาๆ “เนี่ยนเนี่ยน พ่อมีเรื่องด่วนต้องทำ”

เสิ่นเนี่ยนอันก้มหน้า มือเล็กๆ จับชายกระโปรง “แต่พ่อจะไม่ผิดนัดกับลูกสาวแน่นอน”

เธอร้องไห้เบาๆ “พ่อไม่ชอบหนูใช่ไหม?”

เจ้าอันหรานใจเจ็บ คำถามนี้ช่างคุ้นเคยเหลือเกิน

เจ็ดปีก่อน เธอก็เคยถามตัวเองแบบนี้หลายครั้ง

บางสิ่งไม่มีวันเปลี่ยนแปลง

เหมือนในอดีต แค่หลินหยุนจิ่นปรากฏตัว โจวเทียนยวี่ก็ลืมเธอทันที

แม้จะอยู่ด้วยกันอย่างร้อนแรงบนเตียง โจวเทียนยวี่ก็จะไปหาหลินหยุนจิ่นตอนเที่ยงคืน

“ไม่ใช่นะลูกรัก พ่อแค่ยุ่งมาก”

เจ้าอันหรานเงยหน้าไม่ให้เห็นน้ำตา “แม่ไปด้วยกันไหม?”

“แม่เคยทำงานที่สวนสนุกนะ แม่เล่นเกมเก่ง”

เสิ่นเนี่ยนอันพยักหน้า ยิ้มฝืดๆ แต่ความเศร้าในตาก็ไม่สามารถซ่อน

เจ้าอันหรานจูงมือลูกออกไป ใจเธอเจ็บปวด

เธอทำผิดหรือเปล่า ที่ให้เนี่ยนเนี่ยนได้เจอกับโจวเทียนยวี่