อุ้มรัก ณ ริมใจ

“เป็นยังไง พออยู่ได้ไหม”

ห้องพักสีขาวสะอาดตา ขนาดกว้างพอสมควร แถมมีห้องน้ำในตัวด้วย...อย่าว่าแต่พออยู่ได้เลย พริมาไม่คิดว่ามันจะดีถึงขนาดนี้ต่างหาก

“หนูอยู่ได้ค่ะ ห้องน่าอยู่มาก”

“งั้นเอาของเข้าไปเก็บ แล้วแพงจะพักผ่อนหรือทำอะไรก็ตามสบายนะ พรุ่งนี้เช้าน้าจะพาไปพบคุณยายเจ้าของบ้าน”

หญิงวัยกลางคนที่พริมาได้เจอเป็นครั้งแรกนั้นบอกอย่างใจดี ถ้าหากเธอไม่ใช่น้าสาวแท้ๆ ของเพื่อนสนิทและเจ้าตัวไม่มาส่งถึงหน้าประตูรั้ว พริมาคงไม่กล้าขอมาอาศัยอยู่ด้วยอย่างแน่นอน

“ห้องนี้มีใครอยู่กับหนูอีกไหมคะ”

“ไม่มีหรอก ห้องนี้เป็นห้องพักของคนทำงานบ้าน เจ้านายของที่นี่ใจดี ไม่ถือตัว เรียกว่าเป็นคนรวยที่นิสัยดี เขาดูแลการกินอยู่ของพวกเราดี ถือว่าสบายเลยแหละ”

“ดีจังเลยค่ะ ถ้าเป็นอย่างนั้นหนูก็อยากอยู่ทำงานด้วยนานๆ เสียแล้วสิ”

“เราจะอยากทำงานบ้านเหมือนน้าไปทำไม เดี๋ยวเราก็มีอนาคตดีๆ พอเรียนจบมหาวิทยาลัยก็จะได้งานดีๆ ทำ เราจะมีสังคมคนระดับเดียวกัน ถึงตอนนั้นคงมีบ้าน มีรถ มีอะไรเป็นของตัวเอง ไม่ต้องมาอาศัยเขาอยู่แบบนี้”

พิมพ์ใจร่ายยาว แค่ได้พูดคุยกันไม่กี่คำ เธอสรุปได้ว่าเด็กสาวคนนี้ต่างกับหลานสาวของตัวเองนัก คนหนึ่งโผงผางอารมณ์ดี ขณะที่อีกคนท่าทางเรียบเย็น บุคลิกนุ่มนิ่ม แถมผิวพรรณก็เกลี้ยงเกลาผิดกับลูกหลานชาวบ้านนัก ถึงแม้หลานสาวของเธอยืนยันว่าทั้งสองคนเป็นเพื่อนสนิทกัน...แต่พิมพ์ใจลงความเห็นว่าคงเป็นเพื่อนสนิทที่นิสัยต่างกันสุดขั้วกระมัง

ขณะที่คิดเพลินๆ เสียงเบาหวิวก็แทรกเข้ามา พิมพ์ใจถึงกับงุนงงทีเดียว

“หนูคงไม่เรียนหนังสือแล้วค่ะ”

“อ้าว! ทำไมล่ะ ทำไมไม่เรียนต่อ เราสอบเข้ามหา’ลัยได้แล้วไม่ใช่เหรอ ถึงน้าจะไม่เคยเรียนมหา’ลัย แต่ก็รู้ว่ากว่าจะสอบเข้าไปได้ มันไม่ใช่เรื่องง่าย ที่สำคัญ...น้าบอกคุณยายไปว่าแพงมาเรียนหนังสือในกรุงเทพฯ แต่ค่าหอพักแต่ละที่มันแพงมาก เลยจะขอมาอยู่ด้วยกัน...ถ้าเป็นอย่างนี้ มันก็ไม่ถูกต้องน่ะสิ”

พริมาหน้าจ๋อย หล่อนตัดสินใจบอกทุกเรื่องไปตามตรง หวังจะให้ทุกคนเข้าใจสภาพจนทางเลือกของตัวเอง

“หนูขอโทษน้าพิมพ์ด้วยค่ะ หนูเพิ่งตัดใจเรื่องเรียนได้ เพราะมันไม่มีทางเลยจริงๆ หนูขอเปลี่ยนมาทำงานเต็มเวลากับน้าได้ไหมคะ หนูทำงานบ้านได้ ดูแลคนแก่ก็ได้ค่ะ ตอนย่ายังอยู่ หนูก็ดูแลย่าเอง ความจริงหนูก็เสียดายที่ไม่ได้เรียนต่อ หนูอยากเรียนหนังสือมาก แต่ถึงได้พักที่นี่แล้ว พอนึกถึงค่าเทอมและค่าใช้จ่ายอื่นๆ หนูก็ยังสู้ไม่ไหว หนูทำเรื่องกู้ยืมไม่ทันค่ะ” เสียงของเด็กสาวสั่นเครือจนคนฟังใจอ่อนยวบ อดที่จะสงสารเจ้าตัวไม่ได้

“เวรกรรมจริงๆ แล้วย่าเราไม่ได้ให้เงินทองติดตัวไว้บ้างหรือ”

“ไม่ได้ให้ไว้ค่ะ ย่าจากหนูไปกะทันหันมาก...พอย่าเสีย หนูก็ต้องย้ายออกมาเลย มีแต่เสื้อผ้ากับของใช้ส่วนตัวกระเป๋าเดียว ของของหนูมีเท่านี้ค่ะ”

ก่อนย่าจะเสียชีวิตประมาณหนึ่งเดือน ย่าวางแผนให้พริมาดูว่าสามารถส่งเสียให้หล่อนเรียนจนจบมหาวิทยาลัยได้ ย่ายังกระเซ้าอีกว่าให้พริมาเรียนตามหลักสูตรสี่ปี เพราะถ้าใช้เวลาเรียนนานกว่านั้น หล่อนจะต้องหาเงินใช้เอง เพราะงบส่งเสียจากย่าจะหมดลงแค่นั้นพอดี...แต่แล้วย่าก็จากไปเสียก่อน ย่าจากไปโดยไม่ทันได้ล่ำลา ไม่ทันได้เตรียมการอะไรไว้ให้พริมาทั้งสิ้น

“น้าเสียดาย”

“หนูตัดใจแล้วค่ะน้าพิมพ์”

“เอาอย่างนี้ไหม น้าจะปรึกษาคุณยาย เราขอทุนการศึกษาจากคุณๆ เขาสักคน ลูกหลานของคุณยายฐานะดีทั้งนั้น ค่าเทอมแค่ไม่กี่หมื่น เขาน่าจะช่วยได้”

“หนูไม่อยากขอใครเลยค่ะ ถึงเขาจะมีเงิน แต่เขาก็ไม่มีหน้าที่มาส่งเสียหนูซึ่งเป็นใครก็ไม่รู้”

“เราไม่ได้ขอเขาฟรีๆ เรียกว่าขอยืมเรียนดีกว่า พอแพงเรียนจบและมีงานทำก็ค่อยใช้คืนเขา ถึงตอนนั้นแพงคงมีลู่ทางหางานดีๆ ทำ มีรายได้งามๆ มาจ่ายค่าเทอมคืนเขาได้แล้ว”

“หนูสนใจนะ แต่หนูเกรงใจจัง...มันรู้สึกยังไงก็ไม่รู้ หนูยังไม่รู้จักพวกเขาเลย แต่จู่ๆ จะไปขอยืมเงินเรียนหนังสือ มันแปลกๆ อยู่ค่ะ”

“แพงเอ๊ย! ทางเลือกของคนจนมันมีไม่มากหรอก ถ้าสิ่งไหนมีประโยชน์กับเรา เราก็ต้องจำใจทำ ถึงเรื่องนั้นมันจะไม่สง่างามในสายตาเรา เอาแค่มันไม่ผิดกฎหมายและไม่ผิดศีลธรรมก็พอ”

พริมานิ่งฟัง หล่อนยอมรับว่าคำพูดของคนอาวุโสกว่านั้นเป็นความจริง ตอนนี้หล่อนเหลือตัวคนเดียว การจะยืนหยัดต่อไปให้ได้นั้น หล่อนคงต้องเปลี่ยนความคิดของตัวเองหลายอย่าง...

ผ่านมาแค่สัปดาห์เดียว ชีวิตของพริมาเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็ว สถานการณ์บังคับให้หล่อนโตในเวลาแค่เพียงข้ามวัน จากเด็กสาวที่เคยอยู่กับย่า ไม่ต้องรับผิดชอบอะไรทั้งนั้น นอกจากเรียนหนังสือและช่วยดูแลย่า จู่ๆ วันหนึ่งก็ต้องเคว้งเหลือตัวคนเดียว

ไม่มีบ้าน ไม่มีเงิน ไม่เหลือญาติพี่น้องให้พึ่งพา...แถมยังไม่รู้ว่าหนทางข้างหน้ายังมีอะไรที่หล่อนต้องพบเจออีก