อาญารักคุณชายจอมเถื่อน

สำนักงานใหญ่ บริษัทแมคอาเธอร์ โลจิสติกส์

ภาพในมุมต่างๆ ของอัญมณีชิ้นสำคัญสำหรับตระกูลถูกส่งให้พิจิกา แมค-อาเธอร์ นางแบบสาวลูกผสมเพื่อให้หล่อนพิจารณา... หญิงสาวมองหน้าบิดาบังเกิดเกล้าของตนเองแล้วก็มองภาพเพชรสีชมพูขนาดยี่สิบกะรัตที่ถูกเจียระไนเป็นรูปหัวใจโดยเหลี่ยมมุมสวยงามตัวเพชรวางบนเรือนทองคำขาวล้อมรอบด้วยเพชรสีขาวเม็ดเล็กๆ อีกหลายเม็ดส่องแสงประกายและงดงามอย่างประหลาดขนาดว่าเป็นเพียงภาพถ่าย เพชรจริงคงงดงามจนไม่อาจถอนสายตาได้เลยทีเดียว

“บ้านเรามีของมีค่าขนาดนี้เชียวหรือคะ” หญิงสาวถามบิดาผู้ซึ่งเป็นเจ้าของเลือดครึ่งหนึ่งที่ไหลเวียนในตัวหล่อน... หญิงสาวรู้ว่าบิดามีเพื่อนพ้องลูกน้องมากมายที่คบหากันอยู่ตัวบิดาหล่อนเองทำกิจการขนส่งสินค้าข้ามประเทศซึ่งเป็นเจ้าของเส้นทางการเดินเรือระหว่างอเมริกากับประเทศบ้านเกิดของบิดาหล่อนในแถบคาบสมุทรโอมาน เชื่อว่าบิดามีเงินทองมากพอที่จะทำให้ครอบครัวหล่อนอยู่สุขสบายกันมาตลอดแต่ไม่รู้มาก่อนว่าบิดาเคยมีเพชรมูลค่าหลายพันล้านอยู่ในมือ มาทราบก็ตอนที่บิดาเรียกหล่อนมาหาแล้วยื่นรูปอัญมณีที่ว่านี้ให้ดูพร้อมกับเล่าว่ามันหายไปจากท่านได้อย่างไร...

บิดาของพิจิกามีฝาแฝดอยู่คนหนึ่งที่พิจิกาเรียกว่าคุณอา แม้ว่าคุณอาและบิดาของหล่อนจะหน้าตาเหมือนกันจนใครหลายคนแยกไม่ออกแต่ว่าหล่อนกลับไม่เคยจำอากับบิดาสลับกันเลยเพราะแววตาและลักษณะนิสัยของทั้งคู่แตกต่างกัน เมื่อโตขึ้นมาพิจิกาก็ยิ่งรู้ว่าบิดากับอาของตนนั้นแตกต่างกันเพียงใด...

บิดาของหล่อนทำสัมมาอาชีพไม่ได้ร่ำรวยติดอันดับของรัฐหรือของอเมริกาแต่ว่าก็มีฐานะและกิจการมั่นคง นิสัยของบิดาหล่อนเป็นคนอ่อนโยนรักครอบครัว แม้แต่ตอนนี้ที่มารดาของพิจิกาล้มป่วยเป็นอัมพาตจากการที่เส้นเลือดในสมองแตกบิดาก็ยังรักและดูแลมารดาไม่เคยทอดทิ้ง

แต่สำหรับเว็นเวิร์ธผู้เป็นอาของหล่อนเขาเป็นคนใจนักเลงไม่ชอบทำงานถูกกฎหมายชีวิตวนเวียนอยู่กับแก๊งมาเฟียและวงพนันจิตใจของเขาก็หยาบกระด้างแบบสุดกู่ นั่นเป็นสิ่งที่ทำให้หล่อนแยกระหว่างบิดากับฝาแฝดของท่านออกในวัยเด็กเพราะบิดาของหล่อนมักจะอ่อนโยนมองหล่อนด้วยสายตาเปี่ยมรักส่วนน้องชายของบิดาแค่เห็นหน้าหล่อนเขาก็ถอนหายใจเหมือนกับว่ารำคาญเด็กอย่างหล่อนจนพิจิกาไม่อยากเข้าใกล้แม้แต่น้อย...

บิดาของพิจิกาเล่าว่าเพชรเลิฟไดมอนด์เป็นของมารดาพิจิกาซึ่งหล่อนเองก็เพิ่งรู้ตอนนี้ว่ามารดานั้นเป็นธิดาของพระมหากษัตริย์ประเทศชาร์จาบ้านเกิดของบิดาหล่อนเอง... มารดาของพิจิกาถูกถอดออกจากตำแหน่งเจ้าหญิงเมื่อต้องแต่งงานกับบิดา แต่ด้วยความที่ท่านตาของหล่อนรักมารดาของหล่อนมากจึงให้ข้าวของมากมายแก่ธิดาและมอบเพชรเลิฟไดมอนด์ให้มารดาหล่อนแทนหัวใจรักของท่านและเป็นของขวัญแต่งงานระหว่างพ่อแม่ของหล่อนก่อนพวกท่านจะเดินทางมาตั้งรกรากในอเมริกา

พิจิกาเป็นลูกคนเดียวของบ้านแต่ด้วยตอนนั้นเจ้าฟ้าชายซึ่งเป็นพระโอรสของท่านตาพิจิกาและเป็นลุงของหล่อนไม่มีโอรสหรือธิดาทั้งที่อภิเษกสมรสมาพักใหญ่แล้ว... เพื่อป้องกันการถูกเจ้าฟ้าชายระแวงว่าท่านตาจะเอาพิจิกาไปเป็นทายาทในการสืบลำดับในการครองราชย์ในราชบัลลังก์โดยไม่รอทายาทของท่านลุงจนอาจจะเป็นเหตุให้เกิดการทำลายชีวิตกันขึ้นมาเมื่อมารดาคลอดพิจิกาแล้วท่านจึงนำพิจิกาไปฝากลูกน้องคนสนิทของบิดาที่คลอดลูกที่บ้านและเสียชีวิตให้รับหล่อนเป็นบุตรตามกฎหมาย

พิจิกานั่งฟังเรื่องเพชรเลิฟไดมอนด์จากเอ็ดเวิร์ด คนที่หล่อนเพิ่งรู้จักว่าเป็นบิดา เพราะหล่อนเติบโตและจำความได้ว่าหล่อนมีพ่อแม่ที่เลี้ยงมาและสนิทกับครอบครัวของเอ็ดเวิร์ด แต่เมื่อวันที่หล่อนเรียนจบพ่อแม่ที่เลี้ยงหล่อนมาก็บอกความจริงว่าหล่อนคือลูกที่แท้จริงของเอ็ดเวิร์ดกับภรรยา ส่วนพวกท่านเป็นลูกน้องคนสนิทของพ่อแม่ที่แท้จริงของหล่อนซึ่งรับเลี้ยงหล่อนเพื่อที่จะไม่แสดงสถานะที่แท้จริงของหล่อนให้ใครได้รับรู้เท่านั้น ตอนที่พิจิการู้เรื่องหล่อนรับไม่ได้และเสียใจมากจนหนีออกจากบ้านไปเป็นนางแบบอยู่พักใหญ่จนพอทำใจได้และรู้ว่ามารดาที่แท้จริงของตนเองไม่สบายหล่อนจึงค่อยกลับมาพร้อมกับการยอมรับที่จะเป็นลูกของเอ็ดเวิร์ดกับภรรยา โดยที่หล่อนก็ยังเคารพรักพ่อแม่ที่เลี้ยงดูมาไม่เปลี่ยน

มารดาที่แท้จริงของพิจิกาป่วยด้วยอาการเส้นเลือดในสมองแตก ตอนที่หล่อนกลับมานั้นท่านยังไม่พ้นขีดอันตรายหล่อนจึงบอกตัวเองให้เข้มแข็งกับความเป็นจริงแล้วรีบกลับมาเพื่อดูแลมารดาบังเกิดเกล้า.. แต่ดูเหมือนว่าเอ็ดเวิร์ดไม่ได้เรียกตัวหล่อนมาเพื่อดูแลมารดาแต่เขากลับเรียกหล่อนมาเพื่อรับฟังข้อมูลของเพชรเลิฟไดมอนด์และชาติกำเนิดที่แท้จริงของหล่อนมากกว่าเสียอีก

“ลูกคือเจ้าหญิงน้อย ก่อนหน้านี้ท่านลุงของลูกยังไม่มีทายาทแต่ว่าก็มีการปรึกษาแพทย์เพื่อทำให้พระชายาของพระองค์ท้อง เมื่อท่านแม่ของลูกท้องจึงไม่อยากให้ลูกถูกนับเป็นหนึ่งสิทธิ์ของบัลลังก์แห่งชาร์จาจึงยกลูกให้คนสนิทเลี้ยงและปิดบังสถานะที่แท้จริงของลูกเพื่อมิให้ท่านลุงต้องคลางแคลงใจ แต่ถึงแม้ลูกจะไม่มีตำแหน่งในราชวงศ์อย่างที่ลูกควรได้รับแต่เราไม่อยากให้ลูกลืมชาติกำเนิด การมีเพชรเลิฟไดมอนด์พระราชทานจากพระหัตถ์ก็คือสิ่งยืนยันว่าลูกคือเจ้าหญิงซึ่งหากท่านลุงไม่มีรัชทายาทจริงๆ ลูกก็จะถูกนับไปในลำดับการสืบราชสันติวงศ์โดยใช้เพชรเลิฟไดมอนด์เป็นสิ่งยืนยัน ซึ่งพ่อพยายามจะเริ่มบอกลูกเรื่องที่ลูกเป็นลูกของพ่อและเรื่องเพชรนั่น”

พิจิกาคิดว่าเรื่องที่บิดาเล่าไม่ค่อยสำคัญอีกต่อไป เมื่อครอบครัวหล่อนก้าวผ่านเรื่องเช่นนั้นมาไกลขนาดนี้แล้ว หล่อนก็ไม่ได้สนใจตำแหน่งอะไรที่บิดาว่าด้วย

“นั่นไม่สำคัญมากนักหรอกค่ะพ่อเดือนไม่เสียใจที่ไม่ได้เป็นเจ้าหญิงอะไรนั่นเลย การเติบโตในประเทศเสรีที่มีพ่ออัสมานกับแม่มารี มีมอมอัยรากับแด๊ดเอ็ดเวิร์ดเท่านั้นที่เดือนต้องการ” นางแบบสาวยักไหล่ อัสมานกับมารีที่เลี้ยงหล่อนมาจนโตหล่อนก็นับเป็นบิดามารดาของหล่อน

สำหรับเอ็ดเวิร์ดและอัยราหล่อนก็รักมาตั้งแต่เด็กและทำใจยอมรับและรักพวกท่านในฐานะบิดามารดาได้ไม่ต่างกัน... หลังจากที่ทำใจได้เรื่องที่รู้จักพ่อแม่ทีหลังหล่อนก็คิดว่าตัวเองโชคดีที่มีพ่อแม่ตั้งสี่คน ในขณะที่คนอื่นไม่มีด้วยซ้ำ หล่อนจึงไม่คิดว่าตอนนี้หล่อนขาดอะไร เพียงแต่ว่าตอนนี้หล่อนอยากให้อัยราปลอดภัยนั่นคือสิ่งเดียวที่หล่อนต้องการตอนนี้

“ดีแล้วที่ลูกไม่ยึดติดกับสิ่งเหล่านั้น... เพราะพ่อไม่อยากให้ลูกเป็นทุกข์เหมือนแม่ของลูก”

บิดาของพิจิกาเล่าให้หล่อนฟังว่าเว็นเวิร์ธติดการพนันอย่างหนักและการต้องเลี้ยงดูให้คนในแก๊งมาเฟียสวามิภักดิ์กับเขาต้องใช้เงินที่มากมายจนเงินส่วนแบ่งที่ได้จากผลกำไรของกิจการครอบครัวที่เขามีหุ้นส่วนอยู่ครึ่งหนึ่งนั้นไม่เพียงพอต่อค่าใช้จ่ายเขาต้องเบียดเงินฝั่งของครอบครัวพิจิกาหลายล้านดอลลาร์จนบิดาของพิจิกาไม่ยอม เว็นเวิร์ธประสบวิกฤติทางการเงินอย่างหนักจนหมดทางจึงขโมยเพชรเลิฟไดมอนด์ที่ประเมินค่าไม่ได้ไปขายที่ตลาดมืดด้วยราคาเพียงน้อยนิดหนำซ้ำยังอ้างตัวว่าเป็นเอ็ดเวิร์ดจนผู้คนเข้าใจว่าเอ็ดเวิร์ดคือผู้ที่นำเพชรที่สวยงามแต่หาที่มาไม่ได้นั้นไปขายเสียเอง...