ภรรยามหาเศรษฐี

เมื่อยู่จินเฉินเห็นเจียงซุ่ยเดินเข้ามา เขาก็ขมวดคิ้วแน่น

ใบหน้าของเขายังคงหล่อเหลาราวกับเทพแห่งดวงอาทิตย์ที่เพิ่งจะก้าวออกมาจากภาพวาดสีน้ำมันของกรีกโบราณอย่างไรอย่างนั้น แต่เวลานี้ เจียงซุ่ยกลับไม่ได้รู้สึกหวั่นไหวกับเขาอีกแล้ว

“ยู่จินเฉิน คุณจะใช้ไตของใครช่วยเสิ่นเมิ่งหนิง ของฉันงั้นเหรอ？”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ สีหน้าของยู่จินเฉินก็ดูคร่ำเครียดขึ้นมาทันที

เสิ่นเมิ่งหนิงที่อยู่บนเตียงผู้ป่วยด้วยใบหน้าที่ซีดเซียว เริ่มมีเลือดสูบฉีดขึ้นมาในทันใด เธอชิงพูดขึ้นมาด้วยความประหลาดใจก่อนว่า “เมื่อกี้นี้ตอนที่ฉันได้ยินจินเฉินบอกว่าเขาหาไตได้แล้ว ฉันยังไม่อยากจะเชื่อเลย ที่แท้เป็นของคุณเองเหรอเนี่ย คุณเจียง คุณเต็มใจที่จะบริจาคไตให้ฉันไหมคะ？”

“ฉันไม่เต็มใจ” เจียงซุ่ยเปิดโปงแผนการของเธอ “แล้วก็อีกเรื่องหนึ่งนะ คุณควรจะเรียกฉันว่าคุณหญิงยู่มากกว่า”

เสิ่นเมิ่งหนิงชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นเธอก็ไอออกมาอย่างรุนแรง หายใจหอบ เหมือนกับว่าเธอกำลังจะเป็นลม

สีหน้าของยู่จินเฉินเปลี่ยนไปในทันที เขาตะคอกขึ้นมาเสียงดุดันว่า “พอได้แล้วเจียงซุ่ย เมิ่งหนิงไม่สามารถถูกกระตุ้นอะไรได้ในตอนนี้！”

เมื่อเห็นท่าทางของเขาที่ดูเป็นห่วงเป็นใยเซินเมิ่งหนิงมากขนาดนี้ เจียงซุ่ยก็สตั้นอยู่กับที่ ในใจของเธอตอนนี้มีเพียงความรู้สึกหนาวเหน็บที่เกินจะบรรยาย

ดูเหมือนว่า เพื่อช่วยเสิ่นเมิ่งหนิง เขาพร้อมที่จะทำทุกอย่างเลยนะ

เจียงซุ่ยที่ดวงตาแดงก่ำ เงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างดื้อดึง “คุณอยากจะช่วยเธอ แล้วฉันล่ะ？”

เมื่อยู่จินเฉินเห็นท่าทางที่ดูอ่อนแอของเธอ เขาก็ตกตะลึงไปเล็กน้อบ ตอนที่เขากำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่แล้วเสียงที่อู้อี้ของเสิ่นเมิ่งหนิงก็ดังมาจากด้านหลัง “จินเฉิน ฉันเจ็บมาก.......”

จากนั้น เสิ่นเมิ่งหนิงก็หมดสติไป ไม่ขยับเขยื้อนใด ๆ

สีหน้าของยู่จินเฉินจึงเปลี่ยนไปในทันที เขารีบกลับไปที่ข้างเตียงของเสิ่นเมิ่งหนิง

เจียงซุ่ยทำเสียง “เหอะ” ออกมาอย่างขมขื่น จากนั้นก็หันหลังกลับ เตรียมจะเดินออกไปข้างนอก ยู่จินเฉินลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่เขาก็ยังกัดฟัน สั่งบอดี้การ์ดที่ประตูขึ้นมาว่า “ขวางคุณผู้หญิงเอาไว้ แล้วก็ให้หมอเตรียมพร้อมสำหรับการผ่าตัดเดี๋ยวนี้เลย！”

จากนั้น เขาก็หันกลับไปมองยังเสิ่นเมิ่งหนิงที่เป็นลมหมดสติอยู่ ความกังวลในใจของเขาตอนนี้เกินคำบรรยายจริง ๆ

ดวงตาคู่นั้นของเจียงซุ่ยเบิกโตกว้างอย่างเหลือเชื่อ

ยู่จินเฉิน ทำแบบนี้... หมายความว่าต้องการจะบังคับเอาไตของเธอไปให้ได้อย่างนั้นเหรอ？

นี่เป็นการแต่งงานที่เธอพยายามอย่างเต็มที่ เพื่อจะรักษาไว้ให้ได้มาเป็นเวลาสามปี

ซึ่งในช่วงเวลาสามปีที่ผ่านมา ความทุ่มเททั้งหมด ความอดกลั้นทั้งหมด และความคาดหวังทั้งหมดของเธอ กลายเป็นเพียงแค่เรื่องตลกในตอนนี้เท่านั้น

เมื่อเห็นบอดี้การ์ดกรูกันเข้ามา จะมาจับเธอ เจียงซุ่ยก็ปัดมือพวกเขาออกอย่างใจเย็น แล้วก็เดินไปที่เตียงทีละก้าว

“ไม่ต้องห่วง ฉันไม่ไปไหนหรอก”

ภายใต้สายตาสงสัยของทุกคน เจียงซุ่ยยกมือขึ้น แล้วก็ตบหน้าอันบอบบางนั้นของเสิ่นเมิ่งหนิงอย่างแรง

จนเกิดเสียง “เพี๊ยะ” ดังขึ้นมา

เสียงตบของเธอดังกึกก้องไปทั่วทั้งห้องผู้ป่วย

“เจียงซุ่ย นี่เธอทำอะไรน่ะ！”

สีหน้าของยู่จินเฉินดูดุดันมาก เขารีบคว้ามือของเจียงซุ่ยไว้ทันที

ด้านหลังเขา เสิ่นเมิ่งหนิงที่เมื่อกี้นี้ยังนอนไม่ได้สติอยู่ ตอนนี้กลับลืมตาขึ้นมาอย่างกะทันหัน เอามือกุมหน้าตัวเองไว้ พร้อมกับมองไปที่เจียงซุ่ยอย่างไม่อยากจะเชื่อ “นี่คุณ... กล้าดียังไงมาตบฉันฮะ！”

ด้วยความที่เธอขยับมากเกินไปเพราะความตื่นตระหนก ผ้าห่มสีขาวที่อยู่บนตัวของเธอจึงหลุดออก หัวเข็มสำหรับให้น้ำเกลือจึงเลื่อนหลุดออกมาพร้อมกันหมด

หากสังเกตดี ๆ จะเห็นว่า หัวเข็มเพียงแค่ติดเอาไว้ตรงขอบ ๆ เพียงเล็กน้อยเท่นั้น ไม่ได้สอดเข้าไปในร่างกายเลยสักนิด！

ทุกคนต่างก็มองออกมา มันมีพิรุธบางอย่าง！

ยู่จินเฉินสตั้นอยู่ที่เดิม หลังจากที่เขาตั้งตัวกลับมาได้ เขาก็ถามเสิ่นเมิ่งหนิงด้วยน้ำเสียงที่เอาเรื่องว่า “นี่มันอะไรกัน？”

เสิ่นเมิ่งหนิงหน้าซีด รีบอธิบายว่า “ฉัน... ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน หมออาจจะใส่ไว้ไม่เรียบร้อย...”

เจียงซุ่ยพูดด้วยรอยยิ้มที่เย้ยหยันขึ้นมาว่า “แต่ฉันคิดว่าคุณไม่ได้ป่วยมากกว่านะ นี่ถึงขนาดจะทำให้ฉันต้องสูญเสียไตเลยเหรอ เสิ่นเมิ่งหนิง แผนการของคุณนี่ยอดเยี่ยมสุด ๆ ไปเลยนะ！”

“คุณกำลังพูดเรื่องไร้สาระอะไร！” เสิ่นเมิ่งหนิงมองไปที่ยู่จินเฉินด้วยความตื่นตระหนก “จินเฉิน คุณต้องเชื่อฉันนะ！ คุณก็รู้ว่าร่างกายของฉันไม่แข็งแรง！”

ยู่จินเฉินมองเธอด้วยสีหน้าที่เคร่งขรึม ทำให้เสิ่นเมิ่งหนิงตกใจจนตัวสั่น จากนั้นเขาก็เปลี่ยนจุดโฟกัสไปที่เจียงซุ่ยแทน

“ผมจะไปสืบความจริงมาให้มันชัดเจน แล้วก็จะแจ้งให้คุณทราบอีกที ผมจะชดเชยให้คุณทุกอย่าง เท่าที่คุณต้องการ”

เจียงซุ่ยมองดูชายที่เธอเคยรักอย่างสุดซึ้ง แต่ในใจของเธอกลับไม่ได้รู้สึกหวั่นไหวอะไรอีกแล้ว

ของบางอย่าง ตอนที่เธอตั้งหน้าตั้งตารอคอยด้วยความคาดหวัง ผู้ชายคนนี้กลับไม่เคยที่จะทำอะไรให้เธอเลยสักนิดเดียว แต่ตอนนี้สิ่งที่เขาบอกจะชดเชยให้เธอ สำหรับเธอแล้ว มันก็ไม่ได้ต่างอะไรจากขยะที่ไร้ค่าหรอก

เจียงซุ่ยพูดขึ้นมาด้วยความเย้ยหยันว่า “ไม่จำเป็นหรอก ฉันไม่ได้ต้องการอะไรทั้งนั้น ฉันแค่ต้องการหย่ากับคุณ！”

ยู่จินเฉินมองเธอด้วยความประหลาดใจ

เป็นครั้งแรกในรอบสามปี ที่เขาเห็นภรรยาคนนี้อยู่ในสายตา

แต่เจียงซุ่ยกลับไม่ได้สนใจมันอีกแล้ว เธอหันหลังกลับ แล้วก็จากไปโดยไม่หันมามองอีกเลย

ทันทีที่เดินออกจากโรงพยาบาลไป ร่างกายของเจียงซุ่ยก็โซเซไปมา

ที่เธอโต้กลับเขาไปเมื่อกี้นี้ได้ เพราะเธอฝืนทำตัวเป็นเข้มแข็ง ตอนนี้เธอจึงหมดเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีแล้ว

เธอหยิบโทรศัพท์มือถือออกมากดโทรออก

หลังจากนั้นไม่นาน รถลินคอล์นสีดำก็มาหยุดอยู่หน้าเจียงซุ่ย แล้วชายรูปงามใส่ชุดสูทคนหนึ่งก็ลงมาจากรถ

ทันทีที่เจียงซุ่ยเห็นเขา เธอก็ทนไม่ไหวอีกแล้ว ตัวของเธอเอนไปข้างหลังทันที

ชายคนนั้นก้าวเข้ามารับตัวเธอเอาไว้ แล้วก็เอามือโอบรอบเอวเธอและอุ้มเธอขึ้นมา

เจียงซุ่ยพูดออกมาคำหนึ่งว่า “อารอง......” แล้วเธอก็หมดสติไปในอ้อมอกของชายคนนั้น