ท่านอ๋อนหนุนหลัง ไม่อภัย

แสงตะวันยามเย็นส่องผ่านหน้าต่างไม้แกะสลัก สาดลงบนร่างผอมแห้งของเสิ่นชิวฉือ

นางก้มตัวลง พลางกำผ้าเช็ดหน้ายับยู่ยี่ปิดไว้ที่ริมฝีปาก แล้วไอเบา ๆ

เมื่อมองคราบเลือดสีแดงเข้มบนผ้าเช็ดหน้า แววตาของนางปรากฏแววตาสับสนเล็กน้อย

นางแต่งงานกับท่านโหวตั้งแต่อายุสิบแปด จนถึงตอนนี้ก็สี่สิบกว่าปีแล้ว แต่ความสัมพันธ์ฉันสามีภรรยากับท่านโหวกลับจืดจาง อีกทั้งยังไร้บุตรสืบสกุล

นางวางแผนมาครึ่งชีวิต อุทิศแรงกายแรงใจให้กับจวนโหว แต่ตอนนี้ เมื่อถึงตอนที่เวลาของนางใกล้หมดลง ถึงได้รู้ว่าสำหรับจวนโหวแล้ว ตัวนางเป็นเพียงจอกแหนไร้ราก ไม่มีที่ไป ไม่มีที่พึ่ง

นางพูดขึ้นกับสาวใช้ข้าง ๆ อย่างช้า ๆ

“ไปตามท่านโหวมา ข้ามีเรื่องสั่งเสียจะหารือกับท่านโหว”

สาวใช้คนหนึ่งกำลังงีบหลับพิงกับกรอบประตู เมื่อได้ยินเสียงก็ตื่นขึ้นอย่างเกียจคร้าน ขยี้ตา พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงไม่ใส่ใจ

“ฮูหยิน ท่านโหว ท่าน... กำลังอยู่ในเรือนของฮูหยินหลี่ ข้าน้อยไปแล้ว ก็รังแต่จะเสียเวลาเปล่าเจ้าค่ะ”

เมื่อเห็นเสิ่นชิวฉือมีสีหน้าเศร้าหมอง สาวใช้ก้มหน้าปิดปาก ไม่กล้าพูดอะไรอีก

เสิ่นชิวฉือเงียบไปครู่หนึ่ง ปลายนิ้วที่เหี่ยวแห้งค่อย ๆ จับขอบเตียง และข้อนิ้วก็ขาวซีดเพราะออกแรงเยอะ

“ประคองข้าขึ้นมา ข้าจะไปพบเขาเอง”

สาวใช้เข้ามาประคองอย่างไม่เต็มใจ

ฝีเท้าของเสิ่นชิวฉือไม่มั่นคง ประคองร่างกายที่กำลังป่วยเดินออกไปช้า ๆ

ประตูข้างของเรือนแง้มไว้เล็กน้อย ในเรือนมีเสียงหัวเราะเบา ๆ ดังออกมา

นางยกมือขึ้นผลักเปิดออกเล็กน้อย ภาพที่ปรากฏตรงหน้าทำให้เลือดของนางเย็นยะเยือกทันที

เซียวเฉิงอวี้ สามีของนางกำลังคุกเข่าข้างหนึ่ง ประคองเท้าขาวเนียนดั่งหยกของหลี่หว่านหรูไว้ในมือ และค่อย ๆ วางลงในน้ำอุ่นอย่างระมัดระวัง

“ท่านโหว ท่าทางของท่านตอนนี้ถ้าบ่าวรับใช้เห็นเข้า ก็ถูกหัวเราะเยาะเอาได้นะเจ้าคะ”

เซียวเฉิงอวี้ชอบความสะอาดมาก ในเวลานี้ก็ไม่สนใจอะไรแม้แต่น้อย หยิบผ้าขึ้นมาเช็ดข้อเท้าของนางอย่างระมัดระวัง แววตาเปี่ยมไปด้วยความรักใคร่

“ระหว่างสามีภรรยามีอะไรน่าอายกัน？ ”

“เท้าของเจ้าให้ข้าเช็ดตลอดชีวิต ข้าก็ยอม”

“ใครเป็นสามีภรรยาของท่านกัน” หลี่หว่านหรูยิ้มออดอ้อน ปลายนิ้วเท้าถูกับหลังมือของเขา “ฮูหยินที่ท่านสู่ขอมาอย่างถูกต้องตามประเพณี กำลังนอนอยู่ในเรือนหลักนะเจ้าค่ะ”

น้ำเสียงของเซียวเฉิงอวี้เยือกเย็นและเหยียดหยามขึ้นมาทันที

“นางนะหรือ？ เป็นเพียงเครื่องมือที่ตระกูลเซียวใช้เพื่อสั่งสมความมั่งคั่งเท่านั้น！ ในใจของข้า เจ้าต่างหากที่เป็นภรรยาเพียงคนเดียวของข้า”

เขาพูดพลาง ก็ก้มหน้าจูบลงไปบนเท้าที่ขาวเนียนนั่น

เสิ่นชิวฉือยืนอยู่นอกประตู ปลายนิ้วจิกเข้าไปในฝ่ามือ เจ็บจนแทบหายใจไม่ออก

เมื่อนานมาแล้วตระกูลเซียวเกิดเรื่อง ตั้งแต่นางมองว่าตัวเองเป็นนายหญิงของจวนโหว ก็ใช้สินสอดไปจนหมด เพื่อขอความช่วยเหลือจากผู้คนทุกหนทุกแห่ง

ต่อมาเซียวเฉิงอวี้ล่วงเกินท่านอ๋องผู้สำเร็จราชการ ถูกจับเข้าคุก

นางทิ้งเสื้อผ้าสง่างาม ถอดปิ่นปักผม คุกเข่าอยู่คนเดียวบนบันไดหินเย็น ๆ หน้าจวนผู้สำเร็จราชการตลอดทั้งคืน

ลมและหิมะเย็นเยือกหนาวเหน็บ นางก้มคำนับร้อยครั้ง น้ำตาเหือดแห้งเลือดไหลไม่หยุด

เข้าไปในจวนผู้สำเร็จราชการปล่อยให้พระองค์ทรงย่ำยี สามวันเต็ม ๆ ผู้สำเร็จราชการถึงจะปล่อยเซียวเฉิงอวี้

ไม่นาน นางก็ตั้งครรภ์ ขณะที่นางกำลังลังเลว่าจะเก็บมารหัวขนไว้หรือไม่ นางก็เกิดอุบัติเหตุพลัดตกน้ำ ตั้งแต่นั้นก็ไม่สามารถมีลูกได้อีก

นางคิดว่าชาตินี้นางทำเพื่อตระกูลเซียวไว้มากมาย และถึงแม้เซียวเฉิงอวี้จะไม่รักนาง อย่างน้อยก็คงจะรู้สึกซาบซึ้งในสิ่งที่นางได้ทำไว้

แต่ไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่า ในใจของเซียวเฉิงอวี้นางจะน่ารังเกียจเช่นนี้！

เสิ่นชิวฉือน้ำตาคลอเบ้า และน้ำตาหยดหนึ่งก็ไหลออกมา

“ใช่แล้วท่านโหว ท่านหมอที่ไปรักษาให้พี่หญิงเมื่อเช้าบอกว่าพี่หญิงไม่ไหวแล้ว ท่านโหวจะไปดูพี่หญิงหน่อยไหมเจ้าคะ？ ”

เสียงหัวเราะของเซียวเฉิงอวี้หยุดลงทันที พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นเยือก

“ดูนาง？ ”

“ก่อนหน้าแสร้งทำเป็นให้เกียรติกัน ก็เพราะต้องการอาศัยนางประคับประคองจวนโหว บัดนี้นางใกล้ตายแล้ว จะเสียเวลาไปทำไมกัน？ ”

เขาหยุดไป และน้ำเสียงก็ฟังดูใจดำมากขึ้น

“หน้าตาแก่ ๆ ของนาง ข้าเห็นแล้วก็รู้สึกขยะแขยง！ ”

“โฉมงามอันดับหนึ่งแห่งเมืองจิงอะไรกัน ก็แค่หญิงแก่ที่เห็นหน้าก็อยากจะอ้วกเท่านั้น！ ”

เสิ่นชิวฉือยื่นมือไปสัมผัสใบหน้าที่เหี่ยวย่นและแก่ชราของตัวเอง หลายปีที่ผ่านมา นางอุทิศตัวให้กับจวนโหว จะมีเวลาเหลือไปดูแลตัวเองเสียที่ไหน

ตอนนี้นางยังไม่ถึงหกสิบ แต่ดูเหมือนหญิงชราอายุแปดเก้าสิบ

หลี่หว่านหรูอายุน้อยกว่านางเพียงสองปี แต่ดูแล้วกลับยังสวยมีเสน่ห์

ในเรือน หลี่หว่านหรูหัวเราะ เสียงของนางหวานเยิ้มราวกับยาพิษ

“ท่านโหว ท่านใจดำจริง ๆ เจ้าค่ะ！ ”

“นึกถึงตอนนั้น เสิ่นชิวฉือก็เป็นหญิงงามที่บุรุษมากมายรุมล้อมหมายปอง แต่ท่านกลับใช้ยาไร้บุตรเพียงชามเดียว ก็ทำให้นางไม่สามารถมีบุตรได้อีก”

หลี่หว่านหรูคล้องคอของเซียวเฉิงอวี้ ยิ้มแล้วพูดขึ้น

“นางโง่นั่นไม่เพียงออกหน้าจัดแจงให้ท่านโหวสู่ขอข้าเข้ามาในเรือน ยังรู้สึกว่าตัวเองผิดต่อจวนโหว อุทิศตัวรับใช้จวนโหวอย่างสุดใจ”

คำว่ายาไร้บุตรสามคำนี้ ราวกับฟ้าผ่ากระหึ่มชั้นสวรรค์ ผ่าลงไปในหัวใจที่เต็มไปด้วยรูพรุนของเสิ่นชิวฉือ！

นางไม่สามารถมีบุตรได้ ไม่ได้เพราะจากการตกน้ำ！

แต่เพราะแผนการที่เซียวเฉิงอวี้วางไว้ก่อนแล้ว

นางใช้ทรัพย์สินของตัวเองจนหมด เสียสละชื่อเสียง ทุ่มเททั้งแรงกายแรงใจ แต่สุดท้ายสิ่งที่ได้มากลับเป็นการทรยศหักหลังที่แสนเจ็บปวด

เซียวเฉิงอวี้！

เซียวเฉิงอวี้！ ！

เจ้าจิตใจโหดเหี้ยมเหลือเกิน！

เสิ่นชิวฉือเซถอยไปข้างหลัง รสคาวหวานของเลือดในลำคอไม่สามารถกลั้นเอาไว้ได้อีก

จากนั้นเลือดสด ๆ ก็พุ่งกระฉูดออกมา เลอะเปื้อนเสื้อผ้าตรงหน้าอกจนกลายเป็นสีแดง

ร่างของนางล้มลงกระแทกพื้นอย่างแรง ในวินาทีก่อนที่จะหมดสติ นางได้ยินเสียงกรีดร้องเสแสร้งของหลี่หว่านหรูอย่างชัดเจน

“ท่านโหว พี่หญิงกระอักเลือด หรือว่านางกำลังจะตายแล้วเจ้าคะ？！”

แต่ชายที่นางรักและทุ่มเทมาตลอดชีวิต กลับพูดออกมาอย่างเย็นชาและรังเกียจ

“ดี ดี！ ตายไปก็ดี จะได้ไม่สิ้นเปลืองเงินจวนโหวในการรักษานาง”