พ้นโทษกลับมา ทุกคนเห็นดีแน่

“ซ่งอันหราน ครบกำหนดโทษแล้ว มีคนมารับเธอแล้ว ”

สุ้มเสียงอันเย็นชาของผู้คุมดังขึ้นในห้องเยี่ยมญาติขณะที่ซ่งอันหรานกำลังกรอกเอกสารใบปล่อยตัวแผ่นสุดท้าย ปลายปากกาหมึกซึมชะงักลงบนหน้ากระดาษ น้ำหมึกซึมกระจายเป็นวงเล็ก ๆ

เธอค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น เมื่อผ่านลูกกรงเหล็กออกไป ก็เห็นชายหนุ่มที่ยืนรออยู่ด้านนอก เขาคือซ่งอันชวน คุณชายรองแห่งซ่งซื่อกรุ๊ป พี่รองที่มีสายเลือดเดียวกันกับเธอนั่นเอง

“พ่อกับแม่ให้ฉันมารับเธอกลับบ้าน” ซ่งอันชวนอยู่ในชุดสูทเนี้ยบกริบ นาฬิกาปาเต็กฟิลิปป์บนข้อมือสะท้อนแสงไฟสีขาวซีดในห้องเยี่ยมญาติ เกิดประกายเย็นยะเยือก “สามปีมานี้เธอคงจะลำบากแย่ ทางบ้านจะชดเชยให้เธอเป็นอย่างดี ”

ชดเชยงั้นเหรอ

ซ่งอันหรานเกือบจะหลุดหัวเราะออกมา บทพูดช่างคุ้นหูเหลือเกิน เหมือนกับชาติที่แล้วไม่มีผิดเพี้ยน

ชาติก่อน พวกเขาก็ใช้วิธีนี้หลอกล่อให้ลูกสาวตัวจริงอย่างเธอกลับตระกูลซ่ง เพื่อให้ไปรับโทษจำคุกแทนซ่งอันโหรว ลูกสาวตัวปลอมคนนั้น

แต่พอครบกำหนดโทษสามปี พวกเขากลับไม่โผล่หน้ามาเลยสักคน ปล่อยให้เธอถูกพวกอันธพาลที่ซ่งอันโหรวจัดฉากไว้รุมข่มเหงจนตายตั้งแต่วันแรกที่ก้าวเท้าออกจากคุก

หลังตาย ตระกูลซ่งก็รีบคัดชื่อเธอออกจากผังตระกูลทันที แม้แต่เถ้ากระดูกก็ยังไม่ยอมรับไปทำพิธีด้วยซ้ำ

เธอเจ็บใจนัก！

วิญญาณเธอล่องลอยอยู่ในโลกมนุษย์เนิ่นนาน กว่าเธอจะได้รู้ความจริงที่โหดร้ายยิ่งกว่า ซึ่งก็คือ มันไม่มีสิ่งที่เรียกว่าอุ้มผิดตัวตั้งแต่แรกแล้ว

ปีนั้นเพียงเพราะหมอดูทักว่าเธอเป็น “ดาวกาลกิณี” ที่จะนำความวิบัติมาสู่คนทั้งบ้าน พ่อแม่แท้ ๆ จึงจงใจสลับตัวเธอกับซ่งอันโหรวที่มีดวงชะตาดีเลิศ แล้วทิ้งเธอไว้ที่บ้านนอก ปล่อยให้ดิ้นรนเอาชีวิตรอดเองตามยถากรรม

แรงอาฆาตนั้นฝังลึกจนทำให้เธอย้อนเวลากลับมาในช่วงปีที่สามของการจำคุก

ครั้งนี้ เธอใช้ความทรงจำจากชาติก่อน แอบร่วมมือลับ ๆ กับเจ้าพ่อวงการธุรกิจอย่างซ่างกวนหวายจือ จนทำให้เธอได้รับการปล่อยตัวก่อนกำหนดในวันนี้

“สามปีก่อนตอนพวกคุณรับฉันกลับไปที่ตระกูลซ่ง ก็บอกว่าจะชดเชยให้ฉันเหมือนกัน” ซ่งอันหรานวางปากกาลง ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบจนน่ากลัว “แล้วผลเป็นยังไงล่ะ？ ฉันต้องรับผิดคดีฉ้อโกงทางธุรกิจแทนซ่งอันโหรว ตอนอยู่ในคุกก็โดนคนแอบผสมเศษแก้วลงในข้าว ”

ซ่งอันชวนขมวดคิ้วมุ่น แววตาฉายความรำคาญออกมาวูบหนึ่ง “ตอนนั้นสถานการณ์มันบีบบังคับ ร่างกายของโหรวโหรวไม่แข็งแรง ทนสภาพในคุกไม่ไหวหรอก เธอเป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของตระกูลซ่ง ก็ควรจะ...”

“ควรจะติดคุกแทนนังลูกกาฝากนั่นน่ะเหรอ？” ซ่งอันหรานพูดขัดขึ้นมาด้วยการแค่นหัวเราะ “ซ่งอันชวน คนตระกูลซ่งของพวกคุณนี่มันเป็นบ้ากันไปหมดแล้วหรือไง ถึงได้เห็นคนนอกดีกว่าลูกในไส้แบบนี้？ ”

“พูดจาบ้าบออะไรของเธอ？” ซ่งอันชวนตบโต๊ะและลุกขึ้นพรวด “ซ่งอันหราน มารยาทของเธอมันหายไปไหนหมด ใครอนุญาตให้เธอพูดจาว่าร้ายโหรวโหรวแบบนี้？ ”

มารยาทงั้นเหรอ ซ่งอันหรานแทบจะหัวเราะจนน้ำตาไหล

เด็กที่ถูกพ่อแม่แท้ ๆ ทิ้งขว้างคนหนึ่ง โตมากับข้าวก้นบาตรชาวบ้าน จะไปเอา “มารยาทผู้ดี” มาจากไหนกัน

เธอไม่พูดพร่ำทำเพลงอีก คว้ากระเป๋าผ้าใบเก่า ๆ ที่ถูกซักจนสีซีดขาว อันเป็นสัมภาระที่มีอยู่น้อยนิดขึ้นมา แล้วเดินตรงดิ่งไปยังประตูทางออกทันที

“หยุดเดี๋ยวนี้นะ！” ซ่งอันชวนตวาดไล่หลังเสียงเข้ม “ถ้าไม่กลับตระกูลซ่ง แล้วเธอจะไปไหน？ ”

ซ่งอันหรานไม่แม้แต่จะปรายตาหันกลับไปมอง “ก็ไปในที่ที่ฉันควรจะไปไงล่ะ ”

วินาทีที่ผลักประตูคุกออกไป แสงแดดต้นฤดูร้อนก็สาดส่องจนเธอต้องหรี่ตา สามปีที่ไม่ได้เห็นเดือนเห็นตะวัน เธอเกือบลืมไปแล้วว่าแสงแดดมันให้ความรู้สึกอบอุ่นแค่ไหน

ในตอนนั้นเอง รถมายบัคสีดำสนิทคันหนึ่งก็แล่นมาจอดเทียบตรงหน้าเธออย่างเชื่องช้า กระจกรถค่อย ๆ เลื่อนลง เผยให้เห็นใบหน้าของชายแปลกหน้าคนหนึ่ง

“คุณซ่งครับ คุณซ่างกวนส่งผมมารับคุณครับ” คนขับรถก้าวลงมา และเปิดประตูให้เธอด้วยท่าทางนอบน้อม

ซ่งอันหรานพยักหน้าเล็กน้อย ก่อนจะก้าวขึ้นรถไปโดยไม่ลังเล

เมื่อมองผ่านกระจกมองหลัง เธอเห็นซ่งอันชวนกำลังวิ่งตามออกมาหน้าประตูเรือนจำ

พลางยืนทำหน้าตื่นตะลึง มองดูรถหรูราคาหลายสิบล้านคันนั้นแล่นจากไปจนลับสายตา