ท่านอ๋องข้าไม่ต้องการท่านเป็นสวามี

การต้องทนเห็นสามีตัวเองไปแต่งงานกับคนอื่น มันเป็นอะไรที่เจ็บปวดมากสำหรับผู้หญิงคนหนึ่ง กมลวรรณพยายามแล้วที่จะไม่คิดมาก เพราะกลัวว่าจะส่งผลกระทบต่อลูกในท้อง แต่หลาย ๆ ครั้งมันก็อดไม่ได้ แม้ว่าภาสกรจะยังคงเสมอต้นเสมอปลาย และให้ความสำคัญกับเธอทุกอย่าง

ด้านลิลลารีย์นั้น หลังจากแต่งงานก็ย้ายเข้ามาอยู่ที่บ้านใหญ่ ทว่าการที่ภาสกรไม่กลับมานอนที่บ้านใหญ่ มันก็พาลทำให้เธอไม่พอใจ กระนั้นก็พยายามรักษากิริยาตัวเอง ยอมที่จะไม่โวยวายอะไรออกไป ขณะเดียวกันก็พยายามคิดหาทางกำจัดกมลวรรณอยู่ตลอดเวลาเช่นกัน

ลิลลารีย์นั่งมองตัวเองอยู่หน้ากระจก ก่อนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ หญิงสาวจึงทำทีเป็นเดินไปทางเรือนหลังเล็กที่อยู่ด้านหลังห่างออกไป เพราะรู้ว่าวันนี้เป็นวันหยุดของภาสกร เธอจึงตั้งใจทำทีเป็นไปเยี่ยมเยียนกมลวรรณ

“ขอโทษที่มารบกวนพี่กรกับพี่หมอเมย์นะคะ หลินขอเรียกว่าพี่เมย์ได้ไหมคะ” ลิลลารีย์ทำท่าทางเป็นอ่อนน้อมถ่อมตน

กมลวรรณหันมองหน้าภาสกร ก่อนจะหันไปเชื้อเชิญให้หญิงสาวเข้ามานั่งด้วยกัน “เชิญนั่งก่อนสิคะ”

“หลินแวะมาเยี่ยมน่ะค่ะ จริง ๆ แค่อยากหาเพื่อนคุย เพราะพอย้ายเข้ามาอยู่ที่นี่ก็รู้สึกเหงาอยู่บ้างน่ะค่ะ อีกอย่างพี่เมย์ไม่ต้องกังวลเรื่องหลินกับพี่กรเลยนะคะ เมื่อถึงเวลาหลินจะรีบหย่ากับพี่กรให้เร็วที่สุดเลยค่ะ”

ลิลลารีย์ปรายตาไปมองทางสามีในนามพลางยิ้มบาง ๆ ส่งให้ เพื่อตบตาชายหนุ่มให้หลงเชื่อว่าเธอไม่เคยคิดร้ายกับกมลวรรณ และจะหย่าให้อย่างที่พูดไป

“ขอบคุณนะคะที่มาเยี่ยมกัน ว่าง ๆ จะแวะมานั่งเล่นที่นี่ก็ได้นะคะ” กมลวรรณเอ่ยตอบรับมิตรภาพไปอย่างไม่คิดเอะใจอะไรทั้งสิ้น

ทว่าหลายวันต่อมาที่ภาสกรไม่อยู่ ลิลลารีย์ก็มาเยือนเรือนหลังเล็กของเธออีกครั้ง แต่คราวนี้ทั้งสีหน้าและแววตาของหญิงสาวยามมองไปทางเธอนั้นมันเปลี่ยนไป

ลิลลารีย์นั่งลงบนโซฟาตัวใหญ่ ยกท่อนขาเรียวขึ้นไขว่ห้าง ก่อนจะปรายตามองไปทางกมลวรรณเล็กน้อย

“หลินทานข้าวหรือยัง ทานด้วยกันไหม” กมลวรรณแม้จะรู้สึกว่าลิลลารีย์แปลกไปไม่เหมือนหลายวันก่อนที่มาหากัน แต่ก็ยังแย้มยิ้มและเอ่ยชวนเธออย่างใจดี

“นี่ เธอคิดจริง ๆ เหรอว่าฉันมาที่นี่เพราะอยากสนิทกับเธอ ฉันจำเป็นต้องสนิทและทำดีกับเมียน้อยของสามีด้วยเหรอ”

“แต่วันก่อน...” กมลวรรณถึงกับพูดไม่ออก ก่อนจะคิดได้ว่าเธอโง่เองตั้งแต่ต้น

“ต่อหน้าพี่กร ฉันจะทำตัวแย่ ๆ ให้เขาเห็นได้ยังไงล่ะ ที่ฉันมาวันนี้ ฉันแค่จะมาบอกว่า ฉันจะไม่มีวันหย่ากับพี่กร และถ้าเธอไม่ออกไปจากชีวิตเขา ฉันก็จะทำให้เธอจมอยู่กับสถานะเมียน้อยตลอดไป” ลิลลารีย์ปรายตามองไปยังหน้าท้องที่เริ่มนูนขึ้นมาเล็กน้อย ก่อนจะพูดต่อ “และลูกของเธอก็จะได้ชื่อว่าเป็นลูกเมียน้อย เลือกเอานะคุณหมอ ออกไปจากชีวิตพี่กรตั้งแต่ตอนนี้ แล้วฉันจะคุยกับคุณแม่ให้ท่านให้เงินเธอไปตั้งตัวสักก้อน หรือจะยอมกินน้ำใต้ศอกคนอื่นตลอดไป”

“ออกไป” กมลวรรณเอ่ยไล่เสียงสั่น พลางชี้นิ้วไปทางประตูบ้าน

“ไม่ต้องไล่หรอก ฉันเองก็ไม่ได้อยากจะเหยียบมาที่นี่นักหรอก” พูดจบลิลลารีย์ก็เดินออกไปจากเรือนหลังเล็กทันที ปล่อยให้กมลวรรณนั่งน้ำตาไหลพราก

ระยะหลังภาสกรมักจะออกงานกับลิลลารีย์บ่อยครั้งตามคำสั่งของคุณหญิงเพียงแข ทำให้กมลวรรณที่ท้องเริ่มโตต้องอยู่เพียงลำพังบ่อย ๆ ภายในใจก็นึกกลัวไปว่าความใกล้ชิดสนิทสนมอาจจะทำให้สามีของเธอเอนเอียงไปทางลิลลารีย์ก็เป็นได้

เพราะทุกครั้งที่ภาสกรออกไปทำงาน เธอก็มักจะถูกลิลลารีย์กลั่นแกล้งอยู่เสมอ อีกทั้งเธอยังเคยได้ยินสาวใช้พูดคุยกันว่าภาสกรดูเอาใจลิลลารีย์มากเป็นพิเศษ โดยไม่รู้เลยว่าเป็นลิลลารีย์ที่สั่งให้สาวใช้ทำทีเป็นพูดเรื่องพวกนี้ขึ้นมาให้เธอได้ยิน

กระทั่งอายุครรภ์ของกมลวรรณเข้าเดือนที่เจ็ด เพราะหน้าท้องที่โตมาก ๆ จากการท้องลูกแฝด ทำให้กมลวรรณที่เริ่มเดินเหินไม่สะดวกทำเรื่องขอลางานล่วงหน้า ในแต่ละวันก่อนออกไปทำงานภาสกรมักจะคุยกับเจ้าแฝดในท้องเป็นนานสองนานจนเธอต้องไล่ เขาถึงจะยอมไป

“เมย์ครับ วันนี้ผมไม่ได้อยู่ด้วยนะครับ เพราะต้องไปธุระให้คุณแม่น่ะ เมย์อยู่ได้ไหมครับ” ภาสกรทรุดลงนั่งข้างภรรยาแล้วหอมแก้มไปฟอดใหญ่

“ไปกับคุณหลินเหรอคะ” ในน้ำเสียงที่ถามออกไปมันแฝงด้วยความน้อยใจ เพราะเธอไม่เคยมีตัวตนเลยเวลาออกไปด้านนอก ตามเงื่อนไขที่คุณหญิงเพียงแขเสนอมา

“ไปคนเดียวครับ แต่ผมเดี๋ยวผมจะบอกให้แม่นมเอาขนมอร่อย ๆ มาให้นะ แล้วผมจะรีบกลับมาพาเมย์ไปหาหมอตอนบ่ายนะครับ”

คำตอบของภาสกรทำให้กมลวรรณยิ้มออกมาได้ ก่อนจะบอกลาสามี แล้วเดินมานั่งเล่นที่ระเบียงข้างบ้าน เพราะเป็นจุดที่รับลมได้ดี เธอจึงชอบมานั่งเล่นตรงนี้บ่อย ๆ ก่อนจะเผลอหลับไป

กมลวรรณสะดุ้งตื่นขึ้นมาอีกครั้งจากเสียงของแขกที่เธอไม่เคยคิดจะต้อนรับอีกอย่างลิลลารีย์ที่ถือวิสาสะเดินเข้ามาในเรือนหลังเล็ก

“นี่ของเธอ” ลิลลารีย์ยื่นกล่องขนมไปตรงหน้าอย่างไม่ใส่ใจก่อนจะพูดต่อ “พอดีพี่กรฝากให้แม่นมเอามาให้ แต่แม่นมกำลังเตรียมของว่างรับรองแขกคุณแม่อยู่ในครัว ฉันก็เลยเอามาให้แทน”

กมลวรรณไม่ได้เอะใจอะไรเลย เพราะทุกอย่างมันตรงกับที่ภาสกรบอกเอาไว้ก่อนออกไปเมื่อเช้า เธอยื่นมือไปรับกล่องขนมมาถือเอาไว้ ก่อนจะหยิบขึ้นมาหนึ่งชิ้น

“ลูกขา นี่เป็นขนมที่คุณพ่อฝากมาให้นะคะ แต่มันน่าจะหวานมาก เราค่อย ๆ กินทีละนิดแล้วกันเนอะ” พูดจบกมลวรรณก็กัดขนมเข้าไปเต็มคำ ทำให้ลิลลารีย์ที่ยืนมองอยู่ได้แต่ยกยิ้มด้วยความสะใจ

ลิลลารีย์ไม่ได้มีน้ำใจอย่างที่กล่าวอ้าง เธอเพียงแค่บังเอิญผ่านไปได้ยินตอนที่สามีไหว้วานแม่นมให้ทำของว่างมาให้กมลวรรณเท่านั้น แผนที่คิดจะกำจัดเสี้ยนหนามหัวใจก็ผุดขึ้นมา ก่อนจะเดินเข้าไปหาแม่นมในช่วงบ่ายและขันอาสาเอาขนมมาให้กมลวรรณ แล้วทำการเอายาที่เตรียมโรยลงไปด้านใต้ของขนมเพื่อไม่ให้ผิดสังเกต

กมลวรรณกัดขนมเข้าไปคำแล้วคำเล่าก่อนที่จู่ ๆ เธอก็รู้สึกถึงอาการบิดของท้องที่รุนแรงมากขึ้น เธอวางขนมในมือแล้วยกมือขึ้นมากุมท้องเอาไว้ ก่อนจะรู้สึกได้ถึงของเหลวที่ไหลออกมาตามง่ามขา กมลวรรณปรายตาไปมองทางลิลลารีย์ด้วยความแค้นปนความเจ็บปวด

“พี่กรเขาไม่ได้ต้องการเธอกับลูกแล้ว เขาถึงฝากขนมนี่มาให้เธอยังไงล่ะ ถ้าตอนนั้นเธอยอมออกไปจากชีวิตเขาดี ๆ เธอก็ไม่ต้องมาเจอจุดจบแบบนี้หรอกนะ”

กมลวรรณร้องไห้ออกมา เธอไม่ได้กลัวว่าจะเจ็บปวด แต่สิ่งที่กำลังทำให้เธอกลัวคือการรักษาลูก ๆ เอาไว้ไม่ได้ ประจวบเหมาะกับตอนนั้นภาสกรเองก็กลับมา เพราะตั้งใจจะพาเมียรักไปหาหมอ ทว่าภาพตรงหน้ากลับทำให้ภาสกรรีบวิ่งเข้าไปหา

“เมย์ เกิดอะไรขึ้น”

กมลวรรณเลื่อนมือไปจับใบหน้าหล่อเหลาคมคายราวกับพระเจ้าปั้นแต่งเอาไว้ ในแววตาของเธอยามนี้มันเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและโกรธแค้นในตัวของภาสกรเป็นอย่างมาก

“ไอ้ฆาตกร คุณมันใจร้ายมากนะ อึก คุณฆ่าฉันกับลูกได้ยังไง” มือบางเลื่อนลงมากำคอเสื้อภาสกรเอาไว้แน่น เธอพยายามเค้นเสียงพูดออกมาก่อนที่ลมหายใจสุดท้ายของเธอมาเยือน

กมลวรรณเจ็บปวดจึงถึงที่สุดก่อนจะปล่อยให้ความมืดมิดเข้าปกคลุมครรลองสายตาพร้อมกับลมหายใจสุดท้ายที่หยุดลง ได้แต่ภาวนากับหัวใจตัวเองว่า ชาติหน้าฉันใด เธอจะไม่ขอพบเจอและรักกับผู้ชายอย่างภาสกรอีกแล้ว