เจ็ดปี แห่งการหลอกลวงสี่ปี

เอลลี่ POV:

ภัทรหัวเราะ เสียงทุ้มกังวานและมั่นใจดังก้องไปทั่วห้องครัว เขาคิดว่าฉันล้อเล่น กำลังทำตัวดราม่า ความหยิ่งยโสของมันช่างน่าตกตะลึง

“คุณไม่มีวันทิ้งผมหรอก เอล” เขาพูด บีบไหล่ฉัน “เราคือคู่แท้ คุณกับผม”

เขาพยายามดึงฉันเข้าไปกอด แต่ฉันขัดขืน กล้ามเนื้อของฉันเกร็งขึ้นเล็กน้อย ซึ่งเป็นครั้งแรกที่เขาดูเหมือนจะสังเกตเห็น อะไรบางอย่าง—ความรำคาญ? ความสงสัย?—ฉายแวบผ่านใบหน้าของเขาก่อนที่เขาจะปัดมันทิ้งไป

ฉันได้กลิ่นน้ำหอมของเธอบนเสื้อของเขา ปะปนกับกลิ่นแพนเค้กและกลิ่นเซ็กส์ที่ค้างคืน มันน่าอึดอัด

“ฉันจะไปประชุมสายแล้ว” ฉันพูด หลุดจากมือของเขาและเดินไปที่ประตู ฉันต้องออกไปจากที่นั่นก่อนที่ฉันจะแตกสลายเป็นล้านชิ้น

“เดี๋ยวก่อน เอล” เขาเรียกตามหลังฉัน “แล้วแบบแปลนโครงการริมน้ำของคุณล่ะ คุณบอกว่าต้องเอาไปส่งที่สำนักงานผังเมือง ผมเอาไปให้ได้นะ”

เลือดในกายฉันเย็นเฉียบ เขากำลังทดสอบฉัน กำลังตรวจสอบว่ากิจวัตรของฉันยังไม่เปลี่ยนแปลง ว่าโลกของเขายังคงโคจรอย่างมั่นคง

“ไม่เป็นไร” ฉันพูดโดยไม่หันกลับไป “ฉันจัดการเองได้”

“แน่ใจนะ”

“แน่ใจ” ฉันพูด ผลักประตูเปิดออกและก้าวออกไปสู่อากาศยามเช้าที่เย็นสบาย หายใจหอบราวกับถูกกดอยู่ใต้น้ำ

ฉันไม่ได้ไปที่ออฟฟิศ ฉันไม่ได้ไปที่สำนักงานผังเมือง ฉันขับรถไปเรื่อยๆ อย่างไร้จุดหมายในตอนแรก ตึกสูงระฟ้าที่ทำจากกระจกและเหล็กกล้าที่ฉันช่วยสร้างสรรค์ขึ้นมาพร่ามัวผ่านหน้าต่างรถของฉัน เมืองของฉัน ชีวิตของฉัน ฉากหน้าที่สวยงามและซับซ้อนที่สร้างขึ้นบนรากฐานของคำโกหก

ฉันขับรถไปจนกระทั่งพบว่าตัวเองอยู่ในย่านที่ฉันไม่ค่อยได้มา ย่านที่ดูดิบๆ ไร้ชื่อเสียง เต็มไปด้วยโรงรับจำนำและร้านรับแลกเช็ค ฉันจอดรถหน้าสำนักงานเล็กๆ ที่ไม่มีอะไรโดดเด่น มีป้ายเขียนว่า “เอกสารและสำเนา”

ข้างใน ชายคนหนึ่งที่มีดวงตาเหนื่อยล้าและสีหน้าที่ดูไม่สนใจอะไรเป็นพิเศษเงยหน้าขึ้นจากคอมพิวเตอร์ของเขา

“ฉันต้องการตัวตนใหม่” ฉันพูด คำพูดนั้นรู้สึกแปลกและทรงพลังบนลิ้นของฉัน

เขาไม่กะพริบตา เขาแค่พยักหน้าไปที่เก้าอี้ “มันต้องใช้เงินนะ งานด่วนยิ่งแพง”

“ฉันไม่สนเรื่องราคา” ฉันพูด ดึงปึกเงินสดออกจากกระเป๋า—เงินสำรองฉุกเฉินที่ฉันเก็บไว้เสมอ ของที่ระลึกจากสมัยอยู่บ้านอุปถัมภ์ที่ฉันรู้ว่าฉันพึ่งพาได้แค่ตัวเองเท่านั้น

หนึ่งชั่วโมงต่อมา ฉันเดินออกมาพร้อมกับใบขับขี่ สูติบัตร และบัตรประกันสังคมที่ดูสมบูรณ์แบบ ใบหน้าในรูปเป็นของฉัน แต่ชื่อนั้นแตกต่างออกไป

จูน เบเนตต์

ฉันพูดชื่อนั้นออกมาดังๆ ในรถ มันให้ความรู้สึกสะอาด ปราศจากภาระ

บ่ายวันนั้น ฉันไปพบอาจารย์เอื้อที่แล็บของเขา มันเป็นพื้นที่สีขาวปลอดเชื้อ ส่งเสียงหึ่งๆ ด้วยพลังงานเงียบๆ ของเทคโนโลยีล้ำสมัย เขามองใบหน้าที่ซีดเซียวและรอยคล้ำใต้ตาของฉัน และท่าทีที่เป็นมืออาชีพของเขาก็อ่อนลง

“เอลลี่” เขาพูดเบาๆ “คุยกับฉันสิ”

ฉันจึงเล่า ฉันเล่าทุกอย่าง เสียงในตอนกลางคืน ชื่อที่ฉันได้ยิน การค้นพบที่น่าคลื่นไส้ ฉันเล่าเรื่องการเป็นที่ปรึกษาให้ขวัญข้าวมาสี่ปี ค่าเทอมที่ฉันจ่าย ความไว้วางใจที่ฉันมีให้เธอ ฉันเล่าเรื่องคำโกหกของภัทร วิธีที่เขามองฉันในเช้าวันนั้นราวกับว่าฉันเป็นศูนย์กลางของจักรวาลของเขาในขณะที่เมียเก็บของเขานั่งห่างออกไปไม่กี่ฟุตในเสื้อยืดของเขา

ฉันไม่ร้องไห้ ฉันเกินกว่าจะร้องไห้แล้ว น้ำเสียงของฉันเป็นโทนเดียวราบเรียบ ท่องข้อเท็จจริง แต่ละข้อเป็นเหมือนพลั่วอีกอันที่ตักดินกลบหลุมศพของชีวิตเก่าของฉัน

เมื่อฉันเล่าจบ เขาเงียบไป สีหน้าของเขาผสมผสานระหว่างความสงสารและความสยดสยอง

“กระบวนการนั้น…” ฉันเริ่ม

เขายกมือขึ้น “การลบความทรงจำน่ะเป็นส่วนที่ง่าย ถ้าจะพูดให้ถูกนะ เซรุ่ม—‘องค์ประกอบพิเศษ’—นั่นแหละที่ทำให้การเริ่มต้นใหม่ที่แท้จริงเป็นไปได้ มันสร้างสภาวะที่สมองจะยืดหยุ่นเป็นพิเศษชั่วคราว มันช่วยให้สมองยอมรับเรื่องราวใหม่ ตัวตนใหม่ โดยไม่เกิดความแตกแยกทางจิตใจอย่างที่ควรจะเป็น โดยพื้นฐานแล้วมัน… รีบูตความรู้สึกตัวตนของเธอ”

เขามองฉัน ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความหนักอึ้งที่น่ากลัว “มันไม่เคยถูกทดสอบกับมนุษย์ ความเสี่ยงมันมหาศาล เรากำลังพูดถึงโครงสร้างของจิตสำนึกของเธอเลยนะ เอลลี่”

“หนูจะรับความเสี่ยงนั้นเองค่ะ” ฉันพูดโดยไม่ลังเล

เขาพยักหน้าช้าๆ ราวกับว่าเขาคาดหวังสิ่งนี้อยู่แล้ว เขารู้จักฉัน เขารู้ว่าเมื่อฉันตัดสินใจแล้ว มันจะไม่มีวันเปลี่ยนแปลง “ฉันสามารถสังเคราะห์เซรุ่มและจัดส่งให้ได้ มันจะต้องทำอย่างลับๆ ผ่านช่องทางระหว่างประเทศ มันจะใช้เวลาสองสามวัน”

“กี่วันคะ”

“สามวัน” เขาพูด “มันจะมาถึงวันที่ 24”

วันเกิดของภัทร จักรวาลนี้ช่างมีอารมณ์ขันที่ร้ายกาจ

“ตกลงค่ะ” ฉันพูด “หนูจะจองตั๋วเครื่องบิน”

เมื่อฉันกลับถึงบ้านในเย็นวันนั้น ภัทรรอฉันอยู่ ใบหน้าของเขาเป็นหน้ากากของความโล่งใจที่เจือความกังวล

“เอลลี่! คุณไปไหนมา” เขาร้องออกมา รีบเข้ามาหาฉันและดึงฉันเข้าไปกอดอย่างอึดอัด “โทรศัพท์คุณก็ปิด คุณไม่ได้อยู่ที่ออฟฟิศ… ผมกำลังจะโทรแจ้งตำรวจแล้วนะ!”

ฉันยืนตัวแข็งทื่อในอ้อมแขนของเขา กลิ่นของเขาทำให้ฉันคลื่นไส้ “แบตหมดน่ะ” ฉันพูดเสียงเรียบ “ฉันไปขับรถเล่นมา”

เขาถอยออกมา มือของเขายังคงจับแขนฉันอยู่ ดวงตาของเขาสำรวจใบหน้าของฉัน “ขับรถเล่น? ทั้งวันเลยเหรอ? แต่… ผมเห็นกล่องในตู้เสื้อผ้าของคุณ กล่องที่คุณแพ็คเสื้อผ้าไว้”

ความกลัวที่เฉียบพลันแทรกผ่านความชาของฉัน เขากำลังสอดแนม

“ฉันจะเอาไปบริจาค” ฉันพูดอย่างรวดเร็ว คำโกหกหลุดออกมาอย่างง่ายดาย “ให้บ้านพักฉุกเฉินสำหรับผู้หญิงน่ะ ถึงเวลาต้องเคลียร์ของแล้ว”

ความโล่งใจที่ปรากฏบนใบหน้าของเขานั้นเกิดขึ้นทันทีและเด็ดขาด เขาเชื่อฉัน เขาอยากจะเชื่อฉัน

“โอ้” เขาพูด มือที่จับฉันคลายลง “โอ้ ขอบคุณพระเจ้า เอล คุณทำให้ผมกลัวนะ อย่าทำแบบนี้กับผมอีกนะ อย่าทิ้งผมไปเด็ดขาด” น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยอารมณ์ เป็นการแสดงที่ยอดเยี่ยมของสามีที่รักและหวาดกลัว

ฉันแค่มองเขา หัวใจของฉันเป็นเหมือนก้อนหินที่หนักอึ้งและไร้ชีวิตในอก “ฉันจะไม่ทำ” ฉันสัญญา

เขาจะออกเดินทางไป “ทริปธุรกิจ” กับขวัญข้าวในอีกสองวัน ฉันมีเวลาจนถึงตอนนั้นที่จะลบเอลลี่ ริช ให้สิ้นซาก

วันต่อมา ฉันเอาแหวนแต่งงานไปที่ร้านทำเครื่องประดับสั่งทำในย่านที่ภัทรไม่มีวันไป มันเป็นแหวนแพลทินัมเรียบง่ายและสง่างามพร้อมเพชรสามกะรัตไร้ที่ติ แหวนที่เขาออกแบบเอง

ฉันถอดมันออกจากนิ้ว มันรู้สึกแปลก มือของฉันเบาและเป็นอิสระขึ้นมาทันที

“ฉันต้องการให้คุณหลอมนี่” ฉันบอกช่างทำเครื่องประดับ วางแหวนลงบนถาดกำมะหยี่

เขามองฉัน แล้วมองแหวน ดวงตาของเขาเบิกกว้าง “หลอมเหรอครับ คุณผู้หญิง นี่มันเป็นชิ้นที่สวยงามมาก แพลทินัม เพชร VVS1 อย่างน้อย… ทำไมคุณถึงอยากจะหลอมมันล่ะครับ”

“ทำไปเถอะ” ฉันพูด น้ำเสียงของฉันไม่เปิดโอกาสให้โต้แย้ง “หลอมแหวนแพลทินัมให้เป็นก้อนที่จำไม่ได้ว่าเป็นอะไร แล้วคืนเพชรให้ฉันแยกต่างหาก”

เขาดูเหมือนว่าฉันขอให้เขาไปฆ่าคน แต่แววตาของฉัน และเงินสดที่ฉันเลื่อนข้ามเคาน์เตอร์ไปให้ ก็ทำให้เขาเชื่อ

ฉันออกจากร้านพร้อมกับกล่องกำมะหยี่สีดำใบเล็ก ข้างในมีเพชรเม็ดงามหนึ่งเม็ดและก้อนโลหะสีเทาเล็กๆ น่าเกลียดที่เคยเป็นสัญลักษณ์ของคำว่าตลอดไป

เมื่อฉันขับรถกลับมาถึงบ้าน ภาพที่เห็นคือความโกลาหล รถตำรวจสองคันจอดอยู่ใน driveway ไฟกระพริบ ภัทรอยู่บนสนามหญ้าหน้าบ้าน กำลังคุยกับเจ้าหน้าที่ตำรวจอย่างกระตือรือร้น สีหน้าของเขาตื่นตระหนก

เขาเห็นรถของฉันและใบหน้าของเขาก็เปลี่ยนเป็นความโล่งใจอย่างสุดซึ้ง เขาวิ่งมาหาฉันทันทีที่ฉันลงจากรถ ดึงฉันเข้าไปกอดอย่างแรงและสิ้นหวัง

“เอลลี่! โอ้พระเจ้า เอลลี่!” เขาร้องไห้ เสียงของเขาแตกพร่า เจ้าหน้าที่ตำรวจและแม่บ้านของเรามองด้วยสีหน้าเห็นใจ

“เกิดอะไรขึ้น” ฉันถาม ร่างกายของฉันแข็งทื่อในอ้อมกอดของเขา

“ผมกลับมาบ้าน คุณไม่อยู่ รถคุณก็ไม่อยู่… ผมคิดว่า…” เขาซบหน้าลงกับคอของฉัน ร่างกายของเขาสั่นเทา อีกหนึ่งการแสดงที่ยอดเยี่ยม

“ฉันบอกแล้วไงว่าแบตหมด” ฉันพูด พลางดึงตัวออก “ฉันไปทำธุระมา”

“ทั้งวันเลยเหรอครับ โดยไม่บอกไม่กล่าว” เจ้าหน้าที่คนหนึ่งถาม น้ำเสียงของเขาสงสัย

ก่อนที่ฉันจะตอบ ภัทรก็กระโดดเข้ามาปกป้องฉัน “เป็นความผิดของผมเอง ผมทำตัวน่าอึดอัดกับเธอเกินไป เธอแค่ต้องการพื้นที่ส่วนตัว” เขาหันกลับมาหาฉัน ดวงตาของเขาอ้อนวอน “แต่ได้โปรดเถอะ เอล แค่บอกผมหน่อยว่าครั้งหน้าคุณจะไปไหน ผมเสียคุณไปไม่ได้ ผมคงตายถ้าเสียคุณไป”

เขาเป็นนักแสดงที่ยอดเยี่ยม ฉันแทบจะต้องชื่นชมในความทุ่มเทของเขา

แล้วสายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นกล่องสีดำใบเล็กในมือของฉัน