เสด็จอาเลิกตามใจพระชายาสักทีเถอะ

“ท่านพี่ซือเฉิน เมื่อครู่ท่านพี่กำลังตกใจ ในเมื่อท่านมาแล้ว ท่านก็ไปอยู่เป็นเพื่อนท่านพี่แทนข้าเถอะ” เซียวหยี่เกอพูดจบก็หันหลัง จากนั้นก็ทำความเคารพนายท่านทั้งสองของตระกูลเซียว ：“ท่านพ่อ ท่านแม่ ลูกเหนื่อยแล้ว อยากจะพักผ่อนสักครู่” หากต้องมองเขาอีกนิดเดียว นางก็กลัวว่านางจะควบคุมตัวเองไม่ได้จนลงมือฆ่าเขาเสีย！

“เอาล่ะ เกอเอ๋อร์ เจ้ายังเจ็บอยู่ ไม่สามารถโดนลมได้ รีบเข้าไปเถอะ” เซียวฮูหยินสั่งให้ชิงลั่วประคองเซียวหยี่เกอเข้าไปพักผ่อนในห้อง

ทันทีที่เดินเข้ามาในห้อง มือของเซียวหยี่เกอก็ค่อย ๆ กำหมัดแน่น ศัตรูก็อยู่ตรงหน้า แต่กลับไม่สามารถฆ่าเขาได้ นางแค้นมาก！

เมื่อมองร่างของเชียนซือเฉินกับเซียวหยี่ฝูเดินจากไปด้วยกันสองคน แววตาของนางก็เย็นเยือกทันที ：นางฟ้าในใจอย่างนั้นหรือ？ มีความสุขกับช่วงเวลาอันแสนหวานตอนนี้แล้วกัน ต่อจากนี้ก็รอพบกับการแก้แค้นของนางแล้วกัน

หลังจากทำให้ชิงลั่วออกไปได้แล้ว นางก็ลองนั่งสมาธิฝึกลมปราณ คิดไม่ถึงว่าจะไม่สามารถรวบรวมลมปราณได้เลย นางจึงนึกขึ้นได้ว่า นางในเวลานี้ ก็ไม่มีวิทยายุทธแล้ว ชาติก่อนเพื่อช่วยเหลือเชียนซือเฉินกำจัดอุปสรรค นางแทบจะเอาชีวิตไปแลกถึงได้กำลังภายในมา แต่ความทุกข์ทรมานที่ได้รับในเรือนเชียนจีในคืนนั้นทั้งหมด แม้ตอนนี้จะคิดถึงมันขึ้นมาได้ นางก็ยังคงตกใจตัวสั่นสะท้านจนนางกำมือแน่นโดยไม่รู้ตัวทันที

อีกไม่นานก็จะถึงงานดอกบัวแล้ว เรื่องที่เกิดขึ้นในวันนั้น เพียงพอที่จะสามารถทำลายชีวิตของนางได้ ดังนั้น นางจำเป็นต้องมีวิทยายุทธติดตัว นางคิดไปคิดมา เขียนใบสั่งยาใบหนึ่งให้ชิงลั่วไปหามา บาดแผลเล็กน้อยแค่นี้ไม่ถือว่าเป็นอะไร กินยาที่ตัวเองสั่งเอง ไม่นานก็สามารถหายดี อีกอย่าง ยาเหล่านี้ก็ต้องจัดเตรียมไว้ก่อนล่วงหน้า เพื่อไว้ใช้ยามจำเป็น

ยามราตรี

“คุณหนู คุณหนูยังบาดเจ็บอยู่ ดึกดื่นขนาดนี้แล้ว คุณหนูจะออกไปที่ไหนหรือเจ้าคะ？” ชิงลั่วมองคุณหนูที่ได้เปลี่ยนชุดยามราตรีแล้ว ใบหน้าของนางก็เต็มไปด้วยความเป็นห่วง

“ชิงลั่ว อย่าเอะอะไป！ ข้ามีเรื่องต้องทำ ต้องออกไปสักครู่ เจ้าอยู่ที่นี่ปลอมตัวเป็นข้า จำไว้ ใครมาก็อย่าเปิดประตู บอกไปว่าข้าได้เข้านอนแล้ว เข้าใจหรือไม่？” เซียวหยี่เกอรู้ว่าในจวนหลังนี้ คนที่นางสามารถเชื่อใจได้ก็มีเพียงชิงลั่วเท่านั้น

“เข้าใจแล้วเจ้าค่ะ คุณหนู ท่านระวังตัวด้วย” ชิงลั่วรู้ว่านางไม่สามารถขัดขวางเรื่องที่คุณหนูจะทำได้ งั้นก็ทำสิ่งที่คุณหนูมอบหมายให้ดีก็แล้วกัน

หลังจากที่เซียวหยี่เกอเตรียมยาหลายขนานติดตัวไปแล้ว ก็แอบออกไปจากจวนเงียบ ๆ อาศัยความทรงจำเมื่อชาติก่อนตามหาเรือนเชียนจี เวลานี้ยังมีเวลาอีกหนึ่งปีก่อนจะเกิดเรื่องขึ้น แต่นางจะรอนานขนาดนั้นไม่ได้

ตรงหน้าเหมือนจะมีร่างหนึ่งเข้ามาหานาง ในอากาศเต็มไปด้วยรังสีของการฆ่า และมีกลิ่นคาวเลือดจาง ๆ ลอยอยู่ นางหลบเข้าไปซ่อนตัวในกอหญ้าข้าง ๆ ทันที พูดในใจว่า ‘คงไม่โชคร้ายขนาดนั้นมั้ง เพิ่งจะออกมาก็เจอกับเหตุการณ์ฆ่าคนเสียแล้วหรือ？’

โชคดีที่คนเหล่านั้นหลังจากตามหาอยู่ครู่ใหญ่แต่ก็ไม่พบ ก็ออกไปจากที่นั่นอย่างรวดเร็ว จนกระทั่งด้านนอกเหลือเพียงเสียงลมเสียงหญ้าเท่านั้น นางถึงได้สร้างความกล้าให้กับตัวเองแล้วลุกขึ้น

แต่ไม่ทันจะหายใจได้ทั่วท้อง ทันใดนั้น ลำคอก็รู้สึกแน่น มือใหญ่ ๆ มือหนึ่งได้บีบลำคอของนางจากด้านหลัง นางตกใจมาก สัญชาตญาณบอกให้นางดิ้นรนเอาตัวรอดทันที แต่ทำอะไรไม่ได้ มือใหญ่นั่นบีบคอของนางแน่น ไม่สามารถดิ้นหลุดได้เลย

ในเวลานี้ เสียงเย็นเยือกก็ดังขึ้นจากด้านหลังของนาง “อย่าขยับ ไม่งั้นตาย！”

เซียวหยี่เกอหยุดดิ้นอย่างเชื่อฟัง พยายามสูดดมกลิ่นแล้วขมวดคิ้วเล็กน้อย “ท่านบาดเจ็บงั้นหรือ？ ” เพิ่งจะเปิดปากพูดขึ้น แรงบีบของมือใหญ่ตรงลำคอก็แน่นขึ้นอีก นางพูดขึ้นอย่างรีบร้อนว่า “ข้ามีความรู้ด้านการแพทย์ ข้าสามารถช่วยท่านได้！” ด้านหลังมีรังสีการฆ่าแผ่ซ่านออกมา ทำให้นางรู้ว่า แค่เพียงนางทำให้คนข้างหลังโกรธ นางก็จะถูกบีบคอจนหักทันที！

“ฮึ！” ทันใดนั้น ชายที่อยู่ด้านหลังก็ทำเสียงฮึดฮัดออกมา จากนั้นก็ล้มลงกับพื้นทันที

และเมื่อลำคอถูกปล่อยออก เซียวหยี่เกอที่ได้รับอิสรภาพก็หลบออกมาทันที จากนั้น นางก็หันกลับไปมอง แทบจะเรียกได้ว่าเกิดขึ้นภายในอึดใจเดียว！

ภายใต้แสงจันทร์ ชายร่างสูงใหญ่ล้มลงกับพื้น ชุดสีขาวบนหน้าอกของเขาเต็มไปด้วยเลือด เห็นได้ชัดว่าเขาได้รับบาดเจ็บ ในเวลานี้ชายคนนั้นได้ล้มลงตรงนั้น เซียวหยี่เกอไม่อยากไปยุ่งเรื่องของคนอื่น แต่นางก็ไม่แน่ใจอีกว่า ชายคนนั้นจะลงมือโจมตีแล้วฆ่านางกะทันหันหรือไม่ ดังนั้นนางเลยกัดฟันแล้วเดินเข้าไปอย่างระมัดระวัง

“เจ้าจะทำอะไร？”

จู่ ๆ ชายคนนั้นก็คว้ามือนางไว้ เขาสวมหน้ากากอสูร มองไม่เห็นหน้าตาของเขา แต่ดวงตาที่โผล่ให้เห็นคู่นั้นกลับเหมือนคมดาบน้ำแข็งอย่างนั้น ทำให้คนรู้สึกกลัวจนตัวสั่น เหมือนว่าท่อนล่างของเขาจะขยับไม่ได้ แต่เซียวหยี่เกอรู้ว่าถ้าตอนนี้เขาจะฆ่านางจริง ๆ เขาก็สามารถฆ่านางได้ทุกเวลา

“ข้าไม่มีเจตนาร้าย ข้ามีความรู้ด้านการแพทย์ ข้าสามารถรักษาให้ท่านได้” เซียวหยี่เกอรีบร้อนที่จะแสดงออกมาว่านางไม่ได้มีเจตนาร้าย เมื่อเห็นชายคนนั้นไม่ได้มีปฏิกิริยาอะไร นางก็แอบกลืนน้ำลาย ออกแรงดึงมือของตัวเองออกมา หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง นางก็เปิดเสื้อของเขาออกอย่างระมัดระวัง

อาวุธลับรูปงูปักอยู่ตรงหน้าอกของชายคนนั้น มองจากเลือดสีเขียวเข้มที่ไหลออกมา เดาได้ไม่ยากว่าอาวุธลับนั่นมีพิษ อีกทั้งยังเป็นพิษร้ายแรงอีกด้วย

“นี่คือพิษงูซื่อเยี่ยนของทะเลทรายทางตอนเหนือ หากคนที่ถูกพิษไม่ได้รับการถอนพิษภายในครึ่งชั่วยาม ก็จะตัวแข็งไปทั้งตัว แม้แต่กลืนอะไรก็ลำบาก พิษในตัวจะเผาไหม้เหมือนกับไฟที่ลุกโชน จนกระทั่งอวัยวะภายในทั้งหมดถูกแผดเผาและตายไปในที่สุด！ ถือว่าเป็นโชคดีของท่าน ข้าสามารถถอนพิษนี้ได้พอดี” เซียวหยี่เกอแอบขมวดคิ้ว พิษนี้นางจะไม่คุ้นได้อย่างไร ในชาติก่อนนางก็เคยโดน

ชายคนนั้นอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่เมื่อเปิดปากลิ้นก็แข็งไปแล้ว ไม่สามารถส่งเสียงใด ๆ ออกมาได้ ดูเหมือนว่านางพูดไม่ผิด ร่างกายของเขาเริ่มแข็งแล้ว ในร่างกายเหมือนกับถูกไฟที่กำลังลุกโชนแผดเผา ไม่คิดว่าวันนี้เขาจะพลาดพลั้งเช่นนี้ เขาประมาทเกินไปเอง！

เซียวหยี่เกอล้วงเอายาที่พกติดตัวออกมา โชคดีที่นางเตรียมตัวมาก่อน แต่เพียงไม่คิดว่า จะถูกนำออกมาใช้เร็วขนาดนี้

นางรู้ว่าในเวลานี้ชายคนนั้นไม่สามารถกลืนอะไรได้อีก นางจึงพูดขึ้นอย่างจนใจว่า “ข้าขอบอกไว้ก่อนว่า ข้าไม่ได้มีเจตนาจะดูหน้าของท่าน ท่านคงจะไม่ฆ่าปิดปากข้าเพราะเรื่องนี้หรอกนะ” ปกติแล้ว คนที่สวมหน้ากากหากถูกคนเห็นหน้าเข้าก็จะฆ่าคนคนนั้นปิดปาก นางพูดพลางหรี่ตา เอาหน้ากากของชายคนนั้นออกอย่างระมัดระวัง เมื่อเห็นใบหน้าของเขาชัดแล้ว นางก็อดไม่ได้ที่จะตกใจตาโตในความงามของเขา

ฮ่า！ ชายผู้นี้ช่างรูปงามยิ่งนัก！ เหมือนกับชายหนุ่มหล่อเหล่าที่ออกมาจากวรรณคดีอย่างนั้น หน้าตาดีขนาดนี้ ไม่แปลกที่ต้องสวมหน้ากาก ไม่อย่างนั้น คงมีผู้หญิงมาติดพันมากมาย

“ในสายตาของหมอไม่มีหญิงชาย ก็ถือว่าท่านติดค้างข้าแล้วกัน！” เซียวหยี่เกอขมวดคิ้วเล็กน้อย ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก็เปิดผ้าปิดหน้ามุมหนึ่งขึ้น ใส่ยาเข้าไปในปาก จากนั้นก้มตัวลง ปากประกบปากป้อนยาให้กับชายคนนั้น

ทันทีที่ริมฝีปากประกบกัน ดวงตาของชายคนนั้นก็เบิกกว้าง ก็ไม่รู้ว่าตกใจกับการกระทำของนางหรือเพราะเหตุผลอื่น

“ที่แท้ริมฝีปากของผู้ชายก็เป็นความรู้สึกแบบนี้นี่เอง...” กว่าจะป้อนยาทั้งหมดลงไปได้ช่างลำบากเหลือเกิน นางเองก็อ้าปากค้างด้วยความตกใจ บ่นพึมพำออกมาประโยคหนึ่ง จากนั้นก็เงยหน้าขึ้น พบว่าชายคนนั้นกำลังมองนางด้วยสายตาแปลก ๆ ทำนางตกใจจนรีบหลบออกมา

ด้วยเวลาที่จำกัด หลังจากดึงอาวุธลับออกมาแล้ว เพื่อความปลอดภัยของตัวนางเอง นางจึงกินยาถอนพิษไปเม็ดหนึ่ง จากนั้นดูดพิษออกจากตัวเขา จะว่าไปแล้ว แบบนี้ก็ช่างดูขัดเขินมาก เพราะอาวุธลับปักตรงด้านล่างของ ‘หัวนม’ ของชายคนนั้นพอดี ตอนที่นางเพิ่งจะดูดพิษไปนั้น ชายคนนั้นก็อดไม่ได้ที่จะร้องครางออกมา จากนั้น เขาก็หลับตาทันที เขาแค่ขยับไม่ได้ แต่ยังมีความรู้สึกอยู่