มะลิในเพลิงแค้น

ณ โรงแรมกลางกรุงเทพ ชายหญิงคู่หนึ่งกำลังมัวเมากับการพนันแบบถอนตัวไม่ขึ้น คืนนี้ทั้งคู่ได้เงินจากวงพนันมาหลายล้านบาทแล้ว

“แทงเพิ่มเลยคุณ ดวงเรากำลังมา” ศักดาหันไปบอกภรรยา

“คุณเบาๆ หน่อย อย่าเทเยอะขนาดนั้น” อรทัย ภรรยาที่บ้าพนันไม่แพ้กันปรามสามีแต่ในใจก็อยากทุ่มหมดหน้าตักไม่ต่างกัน

สองคนนี้ช่างเป็นคู่เวรคู่กรรมที่เกิดมาเพื่อคู่กันจริงๆ ศักดาและอรทัยพบกันในบ่อนเล็กๆ แห่งหนึ่งเมื่อหลายสิบปีก่อน ทั้งคู่ปลูกต้นรักขึ้นมาในดงอบายมุข พอมีโซ่ทองคล้องใจก็ดูเหมือนทุกอย่างจะดีขึ้น สองผัวเมียเห่อลูกสาวหน้าตาจิ้มลิ้มเลิกไปบ่อนอยู่ตั้งหลายสิบปี

ทั้งคู่ทุ่มเทความรักให้ลูกสาวคนเดียวสุดหัวใจเท่าที่พ่อแม่คนหนึ่งจะให้ได้ เด็กหญิง “มะลิ” เติบโตมาด้วยความอบอุ่นเธอไม่เคยรู้เลยว่าพ่อกับแม่ของตัวเองเป็นผีพนันมาก่อน

จนเมื่อลูกสาวคนเดียวไปเข้ามัธยมที่โรงเรียนหญิงล้วน สองผัวเมียจึงมีเวลาว่างมากขึ้นในที่สุดศักดาและอรทัยก็กลับสู่วังวนเดิมๆ ตอนแรกก็ไปแค่เดือนละครั้งและเล่นแบบเอาสนุกไม่ได้จริงจังแต่เรื่องการพนันมันไม่เข้าใครออกใครอยู่แล้ว

ทั้งคู่เล่นหนักขึ้นตอนลูกสาวใกล้จะจบมหาวิทยาลัยและพอเธอรับปริญญาบ้านที่เป็นสมบัติเพียงชิ้นเดียวของสามคนพ่อแม่ลูกก็โดนยึดเอกสารไปและนี่มันก็ผ่านมาเกือบปีแล้วที่ทั้งคู่ผัดผ่อนจ่ายแค่ดอกเบี้ยของเงินต้น ศักดาและอรทัยต้องการโชคดีๆ หนักๆ อีกแค่ครั้งเดียวเท่านั้นก็จะปลดหนี้และเอาบ้านของตัวเองกลับมาได้

“เทหมด” ศักดาผลักเงินทั้งหมดไปไว้กลางโต๊ะและเขาก็เสียมันไปภายในชั่วพริบตา

ทั้งคู่ออกจากบ่อนด้วยร่างสั่นเทาบ้านหนึ่งหลังกับหนี้อีกยี่สิบล้าน จะไปหาเงินที่ไหนมาผ่อนมาจ่ายได้ทัน เวลาก็งวดเข้ามาทุกทีและถ้าเบี้ยวคราวนี้คงไม่มีชีวิตกลับไปอยู่บ้านแน่ๆ

“คุณเราจะทำยังไงดี” อรทัยถามสามีที่หน้าซีดไม่แพ้กัน

“มันต้องโกงแต้มแน่ๆ” ศักดาทุบพวงมาลัยรถด้วยความเจ็บใจ

“ไอ้ตี๋นั่นต้องเป็นคนของบ่อนแน่ๆ มันจะเฮง ชนะอะไรได้ทุกครั้งแบบนั้น” สามีของเธอยังคงพาลราวีไปทั่ว

“ใครจะเป็นคนของใครมันไม่สำคัญหรอกคุณ ที่สำคัญตอนนี้คือเราต้องหาเงินมาให้ได้อย่างน้อยๆ ก็ล้านนึงเพื่อยืดเวลาออกไป”

“บ้านก็โดนยึดไปแล้วเราก็มีอยู่แค่นี้ อีแก่นี่เอาไปขายจะได้ถึงแสนรึเปล่ายังไม่รู้เลย” ศักดาทุบรถคันเก่าที่ใช้มาเป็นสิบปีแล้ว

“เราลองไปถามลูกไหม” อรทัยถามอย่างกล้าๆ กลัวๆ

“หยุดความคิดของคุณเลยนะ” ศักดาหันมาตะคอก

“ลูกจะรู้ไม่ได้ หัวเด็ดตีนขาดยังไงก็ไม่ได้” ศักดาขับรถพุ่งออกไปด้วยอารมณ์ที่คุกรุ่น

ถึงทั้งคู่จะไม่ใช่พ่อแม่ที่ดีนักแต่สองผัวเมียคู่นี้ก็รักลูกของเขามาก “มะลิ” เป็นดั่งแก้วตาดวงใจ ศักดายังจำได้ดีถึงวินาทีที่ได้เห็นใบหน้าเล็กๆ ของลูกสาวตอนแรกเกิด แม่หนูน้อยช่างน่ารักน่าชังจนเขาร้องไห้โฮอยู่เป็นชั่วโมง ถ้าย้อนเวลาได้หรือถ้าแก้ไขอดีตได้พวกเขาไม่อยากรู้จักการพนันเลย

“ป่านนี้ลูกกลับแล้วซื้ออะไรไปฝากลูกดีกว่า” ศักดาจอดรถที่หน้าตลาดแวะซื้อกระเพาะปลาเจ้าโปรดไปฝากลูกสาวคนสวย

“คุณล่ะอยากกินอะไร” ศักดาหันมาถามภรรยา

“อะไรก็ได้” อรทัยตอบด้วยสีหน้าท้อแท้

“เราจะหาทางแก้ไขกัน” ศักดาจับมือภรรยามาบีบเบาๆ

เขาเองก็อยากเป็นหัวหน้าครอบครัวที่ดีกว่านี้แต่เวลาอยู่ในบ่อนพนันก็ไร้สติ เขาคิดเพียงแต่ว่าตานี้ไม่ได้ก็รอตาหน้า พอตานี้ได้ตาต่อไปก็แทงหนักกว่า วนเวียนเป็นวงจรอุบาทว์แบบนี้มาหลายปี

บ้านของมะลิ

“ไปไหนกันมาเหรอคะ”

“เดินเล่นที่ห้างแล้วก็ร้านหนังสือลูก พ่อกับแม่ซื้อกระเพาะปลามาฝากด้วยนะ” อรทัยตอบลูกสาว

“ขอบคุณค่ะ” มะลิรับถุงอาหารแล้วไปจัดแจงเทใส่จาน พ่อแม่ลูกนั่งรับประทานมื้อเย็นพร้อมหน้าพร้อมตากันอย่างมีความสุข

สองสามีภรรยามองหน้าลูกสาวแล้วก็เจ็บปวดหัวใจ ลูกไม่รู้เลยว่าบ้านเล็กๆ หลังที่เธออยู่มาตั้งแต่แรกเกิดกำลังจะถูกยึดไปและพ่อกับแม่ของตัวเองมีหนี้อยู่หลายสิบล้าน