แค้นนี้ต้องชำระ

จั้นถิงยังคงนิ่งเฉยต่อการยั่วยุของเหยียนเป่ย และได้ตอบกลับไปว่า “งั้นขอแสดงความยินดีล่วงหน้ากับคุณเหยียนเป่ยด้วยนะ！”

เมื่อมองจากข้างนอก ไม่มีใครคาดเดาได้ว่า ทั้งสองคนเป็นมิตรหรือเป็นศัตรูกันแน่

เมื่อเหยียนเป่ยได้ยินคำตอบของจั้นถิง เขาได้แต่ยิ้มโดยไม่ได้พูดโต้ตอบอะไร

เนื่องจากพวกเขาไม่มีอะไรจะคุยกันมากนัก พวกเขาจึงต่างแยกออกไปพบปะกับแขกคนอื่น ๆ

ยี่ซูลากชิงเหอไปยังมุม ๆ หนึ่ง ก่อนจะปล่อยมือของเธอออก เธอจ้องชิงเหอด้วยสายตาที่เย็นชา และได้ถามเธอว่า “เธอกลับมาที่เมืองหวยทำไม？”

ชิงเหอลูบข้อมือเบา ๆ และอธิบายว่า “ฉันไม่ได้ตั้งใจที่จะกลับมาหรอกนะ พี่ยี่ซู แต่เป็นเพราะว่าท่านเหยี่ยนเป่ย เขาให้ฉันไปงานเลี้ยงกับเขา ฉันไม่มีทางเลือก ก็เลยต้องตามมา”

‘ฮึ！ ฉันจะไม่กลับมาได้อย่างไร ถ้าฉันไม่กลับมา ฉันคงถูกตราหน้าว่าเป็นอีฆาตกรไปตลอดชาติแน่ ๆ ’ ชิงเหอต้องการที่จะปกปิดความรู้สึกที่แท้จริงเอาไว้ ทำให้เธอทำได้เพียงแค่คิดกับตัวเองเท่านั้น การกลับมาที่เมืองหวยอย่างกระทันหันของเธอทำให้หลายคนคาดไม่ถึง ตอนนี้ชิงเหอต้องทำให้ยี่ซูเลิกสงสัยในตัวเธอ เพื่อที่จะได้จัดการกับเธอได้ง่ายขึ้น

แม้น้ำเสียงของชิงเหอจะดูอ่อนโยน แต่ความขี้ขลาดบนใบหน้าของเธอนั้นได้หายไปนานแล้ว ยี่ซูไม่ทันได้สังเกตเห็นสิ่งนี้ เนื่องจากเธอกำลังจดจ่ออยู่กับสาเหตุว่า ทำไมจู่ ๆ ชิงเหอถึงกลับมา

“เธอเป็นใบ้ไปแล้ว ไม่ใช่เหรอ พูดได้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน？” ยี่ซูถาม

ซ่งชิงเหอตอบด้วยรอยยิ้มที่เปื้อนไปด้วยลิปสติกสีแดงว่า “ใช่ แต่ฉันบังเอิญไปเจอกับหมอที่สามารถรักษาฉันได้ พี่ว่าฉันโชคดีหรือเปล่า？”

หลังจากที่ไม่ได้เจอกันมาหลายปี ชิงเหอที่ควรจะดูอ่อนแอลงหรือแม้กระทั่งใกล้ตาย แต่การแต่งตัวและการแต่งหน้าของเธอดูช่างขัดกับสิ่งที่ควรจะเกิดขึ้น

“ฉันกับจั้นถิงกำลังจะหมั้นกันในเร็ว ๆ นี้ ฉันแนะนำให้เธอลืมสิ่งที่เคยเกิดขึ้นระหว่างพวกเธอซะ ไม่อย่างนั้นเธอได้หายไปจากเมืองหวยตลอดกาลแน่” คำพูดของถังยี่ซูบ่งบอกได้ถึงการข่มขู่อย่างชัดเจน

‘พวกเขากำลังจะหมั้นกันงั้นเหรอ...’ จากมุมที่ยี่ซูมองไม่เห็น ชิงเหอได้กำหมัดแน่นจนเล็บที่เพิ่งทำมาก็ได้จิกลงไปบนมือของเธอ แต่สีหน้าของเธอยังคงเหมือนเดิม “พี่ยี่ซู อย่าได้กังวลไปเลย ฉันกับคุณจั้นถิง เราหย่ากันตั้งนานแล้ว ฉันไม่เพ้อถึงเขาอีกต่อไปแล้ว ถ้าไม่มีธุระอะไรในเมืองหวยแล้ว ฉันจะรีบไปจากที่นี่ทันที”

ถังยี่ซูพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ “ดี ถือว่าเธอยังรู้สถานะของตัวเองนะ ถ้าเสร็จธุระแล้ว ก็รีบออกไปจากที่นี่ซะ นี่เป็นงานเลี้ยงวันเกิดของฉัน และฉันก็ไม่ต้อนรับเธอ！”

“ได้！ ฉันจะไปเดี๋ยวนี้แหละ” ชิงเหอตอบโดยไม่ลังเล

สักพักก็ได้มีหญิงสาวไฮโซหลายคนที่ไม่รู้ว่ามาจากที่ไหน เข้ามาล้อมชิงเหอเอาไว้ ผู้หญิงคนหนึ่งได้พูดดูถูกเธอว่า “โถ ซ่งชิงเหอ！ เธอต้องการจะจับ ท่านเหยียนเป่ยเหรอ？”

“ในความคิดของฉันนะ ท่านเหยียนเป่ยก็แค่ต้องการจะเล่นสนุกกับเธอ ผู้ชายที่มาดผู้ดีหล่อเหลาอย่างเขาจะไปชอบคนที่เคยเป็นภรรยาของคนอื่นได้ยังไง？”

“พูดอีกก็ถูกอีก！ ซ่งชิงเหอ ฆาตกรอย่างเธอแต่งตัวสวยไปจะมีประโยชน์อะไร？” คราวนี้ ผู้หญิงในชุดราตรีสีฟ้าได้เดินเข้ามาหาชิงเหอและบีบไปที่คางของเธอ เพื่อบังคับให้เธอมองตาของหล่อน “ฉันแนะนำให้แกอยู่ให้ห่างจาก คุณจั้นถิงและท่านเหยียนเป่ย ตั้งแต่นี้เป็นต้นไป นังแพศยาอย่างแกไม่คู่ควรแม้กระทั่งจะฝันถึงผู้ชายแบบพวกเขาด้วยซ้ำ！”

ทันทีที่พวกเขาสบตากัน ชิงเหอก็จำผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้าเธอได้ เธอคือฉินซิงหยู่ สาวน้อยคนสนิทของยี่ซู และเป็นลูกสาวคนสุดท้องของหัวหน้าตระกูลฉิน

ชิงเหอไม่พูดอะไร และฟังพวกเขาพ่นคำดูถูกใส่เธออย่างเงียบ ๆ

เมื่อเห็นว่าชิงเหอไม่ตอบโต้ ซิงหยู่จึงเดินเข้าไปใกล้เธออีกสองก้าว และพูดยั่วยุเธออีก “แกก็รู้ว่า ท่านเหยียนเป่ย เป็นศัตรูคู่อาฆาตของคุณจั้นถิง ถึงอย่างนั้น แกก็ยังกล้าที่จะไปทำตัวแรดกับท่านเหยียนเป่ยอีกเหรอ？ ช่างไร้ยางอายสิ้นดี เธอทำอย่างนี้ เพื่อที่จะเรียกร้องความสนใจจากท่านประธานสีใช่หรือเปล่าล่ะ？”

แต่ก่อนที่ซ่งชิงเหอจะทันได้ตอบ ฉินซิงหยู่ผู้ซึ่งอิจฉาที่เธอสวยและไร้เหตุผล จึงง้างมือขึ้นและเตรียมตบไปที่ใบหน้าของเธอ “นังร่าน！ เธอชอบแกล้งทำตัวน่าสงสาร เดี๋ยวเราจะได้เห็นดีกัน... โอ๊ย！”

ก่อนที่มือของฉินซิงหยู่จะทันได้กระทบลงไปที่หน้าของเธอ ซ่งชิงเหอก็คว้ามันไว้ได้ทันและจับหัวของซิงหยู่โขกเข้ากับกำแพงอย่างจัง แม้จะไม่ได้แรงมากแต่ก็ไม่ได้เบาจนซิงหยู่ไม่รู้สึกอะไร เสียงตบที่ถูกคาดหวังเอาไว้จึงไม่เกิดขึ้น และมันถูกแทนที่ด้วยเสียงร้องอย่างเจ็บปวดของฉินซิงหยู่

หลาย ๆ คนรวมถึงถังยี่ซูต่างตกตะลึงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น เธอไม่อยากเชื่อเลยว่า เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อครู่นี้จะเป็นฝีมือของซ่งชิงเหอ

หลังจากที่หัวแข็ง ๆ ของฉินซิงหยู่กระแทกเข้ากับผนัง เธอเจ็บปวดมากจนต้องใช้เวลานานกว่าจะฟื้นกลับมา

ซ่งชิงเหอใช้โอกาสนี้เอาท่อนแขนกดลงไปที่คอของฉินซิงหยู่และหัวเราะดังลั่น “ผู้หญิงไม่ควรใช้กำลัง แต่ควรใช้เหตุผล เธอจะตบฉันต่อหน้าคนเยอะแยะแบบนี้ กลัวคนอื่นเขาจะไม่รู้ว่าเธอไร้การศึกษาเหรอคะ คุณฉิน？”

ซ่งชิงเหอไม่ต้องการเสียเวลาและพลังงานกับฉินซิงหยู่ไปมากกว่านี้ เธอเป็นเหมือนพวกปลาซิวปลาสร้อย ไม่ใช่เป้าหมายที่แท้จริงของเธอ

ใครจะมาพูดว่าร้ายเธออย่างไรเธอก็ยอม แต่ถ้าจะมีใครมาแตะต้องเธอ เธอคงทนอยู่เฉยไม่ได้

ถังยี่ซูเป็นคนแรกที่ได้สติ ถังยี่ซูอาศัยความเป็นลูกพี่ลูกน้องของซ่งชิงเหอและเป็นคู่หมั้นของสีจั้นถิง เธอดุซ่งชิงเหอด้วยเสียงเบา ๆ ว่า “ปล่อยซิงหยู่ได้แล้ว！”

เมื่อได้ยินเสียงของเธอ ซ่งชิงเหอก็ได้หัวเราะในใจ ที่เธอทำแบบนี้ก็เพื่อเตือนถังยี่ซู เธอยังไม่ปล่อยฉินซิงหยู่ในทันทีที่ถังยี่ซูขอ และเตือนฉินซิงหยู่ด้วยใบหน้าที่ไร้ความรู้สึกว่า “นี่จะเป็นครั้งสุดท้ายที่เธอพยายามจะแตะต้องฉัน！”

สีหน้าของถังยี่ซูดูแย่ลง เมื่อรู้ว่าซ่งชิงเหอไม่สนใจเธอ คราวนี้มันดูจะมากเกินไปแล้ว！ “ปล่อยซิงหยู่เดี๋ยวนี้！” ถังยี่ซูพูดอีกรอบ

ในขณะนั้น ฉินซิงหยู่ได้ฟื้นจากอาการช็อกของเธอ อย่างไรก็ตาม ความเจ็บปวดบนหน้าผากของเธอกลับยิ่งทำให้เธอโกรธมากยิ่งขึ้น ขณะที่เธอยังคงถูกกดไว้กับกำแพง เธอพยายามดิ้นรน แต่ก็ไม่เป็นผล “ชิงเหอ ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้นฉันจะทำให้แกต้องเสียใจ！” เธอตะโกนออกมา

หลังจากฟังเสียงเห่าของเธอแล้ว ชิงเหอก็ได้ปล่อยเธอ และเช็ดมือของตัวเองราวกับว่าเธอเพิ่งสัมผัสสิ่งสกปรกไป “แล้วฉันจะรอ！”

ทันทีที่เธอเป็นอิสระ ซิงหยู่ก็รีบไปหลบข้างหลังถังยี่ซู เธอใช้มือปิดหน้าผากที่มีรอยฟกช้ำของเธอ และพูดว่า “พี่ยี่ซู ดูสิ่งที่อีชิงเหอทำกับฉันสิ นี่มันเป็นงานเลี้ยงวันเกิดของพี่นะ แต่อีชิงเหอมาเพื่อสร้างปัญหาให้พี่ เรียกรปภ.ให้ไล่เธอออกไปเดี๋ยวนี้！”

ชิงเหอจัดทรงผมที่เรียบร้อยอยู่แล้วของเธอ และบอกพวกเขาว่า “ไม่ต้องห่วง ฉันจะไปเดี๋ยวนี้แหละ！”

เหตุผลเดียวที่เธอมาที่งานปาร์ตี้ก็เพื่อให้ผู้คนในเมืองหวยรู้ว่า ชิงเหอกลับมาแล้ว และแถมเธอยังสบายดีอีกด้วย

คนที่ร่ำรวยและมีอำนาจมากที่สุดในเมืองหวยกว่าครึ่งเข้าร่วมงานวันเกิดของยี่ซู เธอเป็นผู้หญิงที่โด่งดังที่สุดในเมือง เห็นได้ชัดว่า ชิงเหอได้บรรลุเป้าหมายของเธอแล้ว แล้วเธอจะอยู่ที่นี่ต่อไปเพื่ออะไร？ เธอรีบเดินไปที่ทางออกทันทีหลังจากนั้น

เมื่อสังเกตว่าเธอกำลังจะจากไปราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น ซิงหยู่ไม่ต้องการปล่อยให้เธอไปง่าย ๆ “ซ่งชิงเหอ หยุดเดี๋ยวนี้！”

เมื่อเทียบกับความโกรธของฉินซิงหยู่ ยี่ซูดูนิ่งสงบอย่างน่าประหลาดใจ ในขณะที่เธอพยายามปรามคนสนิทของเธอ “ซิงหยู่ ใจเย็น ๆ ก่อน！” ถังยี่ซูรู้ว่าการกลับมาของชิงเหอไม่ได้ธรรมดาอย่างที่คิด เธอต้องมีจุดมุ่งหมายอย่างแน่นอน

อันที่จริงยี่ซูคิดมาเสมอว่า ชิงเหอค่อนข้างเจ้าเล่ห์ ไม่อย่างนั้นเธอจะเอาชนะพี่สาวของเธอทั้งสองคน และแต่งงานกับจั้นถิงได้อย่างไร？

ยี่ซูตั้งใจอย่างแน่วแน่ที่จะสืบหาจุดมุ่งหมายของชิงเหอ เธอกำลังจะหมั้นกับจั้นถิงในเร็ว ๆ นี้ และไม่อยากให้เกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้นก่อนหน้านั้น

หลังจากที่ซ่งชิงเหอเดินออกจากโรงแรม เธอก็ขึ้นรถหรูสีดำรุ่นพิเศษ เธอนั่งเบาะหลัง ถอดรองเท้าส้นสูง หลับตาและเอนหลังพิงกับเบาะ จมดิ่งอยู่ในความคิดของเธอ

คนร่างสูง ๆ ในใจของเธอเริ่มชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ ไม่ได้เจอกันหลายปี เขามีความเป็นผู้ใหญ่และมีเสน่ห์ขึ้นมากกว่าเมื่อก่อน

ในไม่ช้า ชิงเหอก็ลืมตาขึ้นและสลัดความคิดเหล่านั้นออกไป เอื้อมมือไปหยิบบุหรี่และไฟแช็คจากช่องเก็บของในรถของเหยียนเป่ย เธอจุดบุหรี่อย่างชำนาญ แล้วเปิดกระจกลงเพื่อเป่าควันออกไป

ควันบุหรี่ลอยไปกับสายลมข้างนอกตัวรถ ทุกท่วงท่าของผู้หญิงคนนี้ช่างดูสง่างาม

ในความเงียบงันนั้น โทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้น มันคือสายจากเหยียนเป่ย