สาบาน

หากนึกถึงสกุลคหบดีที่ร่ำรวยที่สุดในเมืองหลวงก็ต้องนึกถึงสกุลหลิน หากนึกถึงสกุลคหบดีที่ร่ำรวยเป็นอันดับสองก็ต้องนึกถึงสกุลหวัง สองตระกูลแข่งขันมาหลายชั่วอายุคน

จนกระทั่งมาถึงรุ่นแปด บุตรชายและบุตรสาวของสองตระกูลก็แต่งงานกันสร้างความสามัคคีและกลมเกลียวทำให้กลายเป็นคหบดีที่ น่ากลัวในสามแคว้น

ขบวนสินค้าของตระกูลหวังและตระกูลหลินออกเดินทางจาก เมืองหลวงเพื่อไปส่งสินค้าที่เมืองเผยหนิงที่ท่าเรือตะวันออกเพื่อกระจายไปยังเมืองต่าง ๆ

สินค้าในขบวนครั้งนี้มีมูลค่ามหาศาล หากถูกปล้นชิงหรือเสียหายก็นับได้ว่าสิ้นเนื้อประดาตัวทีเดียว

หลินเฟยจิวเปิดผ้าม่านมองไปยังขบวนรถม้าด้านหน้าที่เป็นขบวนของบิดามารดานางเพราะต้องกลับไปเยี่ยมบรรพบุรุษที่เมืองเผยหนิงทำให้นางต้องติดขบวนในครั้งนี้มาด้วย

ขาดก็แต่สามีนางที่ติดธุระด่วนจึงไม่อาจร่วมทางมาด้วย นางหันมองขบวนด้านหลังที่เต็มไปด้วยสินค้าราคาแพง หันมองคนคุ้มกันที่มีมากกว่าปกติหลายเท่าตัว

ความกังวลใจนางมีมากขึ้นอีกเมื่อใกล้จะถึงป่าด่านนอกเมือง สถานที่ขึ้นชื่อว่าโจรป่าชุกชุมยิ่งนัก เมื่อเดือนก่อนก็มีข่าวเรื่องปล้นสินค้าของพ่อค้าต่างเมือง

ทหารที่รับเรื่องก็ยังจับกุมไม่ได้ หากไม่เพราะว่าต้องเร่งส่งสินค้าและกลับไปไหว้บรรพบุรุษพวกเราก็คงไม่กล้าเสี่ยงเช่นนี้

“คุณหนูเจ้าขารับของว่างไหมเจ้าคะ” เสียงสาวใช้ข้างกายนางพูดขึ้น นางหันมองสาวใช้บ้านสกุลหวังที่ติดตามนางตั้งแต่แต่งเข้าจวนไป

ชุนเออร์รินน้ำชาใส่ถ้วยส่งให้ฮูหยิน จากนั้นก็ส่งขนมของว่างให้เพื่อเอาใจ สองมือก็บีบนวดทำให้นางหายกังวลในเรื่องที่คิด กินน้ำชาจนหมดไปสองจอก นางก็รู้สึกง่วงนอนทั้งที่ปกติไม่เคยหลับในเวลากลางวันมาก่อน

จังหวะที่กำลังจะหลับสนิทนั้น จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงตะโกนดังขึ้น

“มีคนร้าย มีโจรบุก!!” นางลืมตาตื่นแล้วเปิดผ้าม่านออกมองไปยังขบวนบิดามารดานางด้านหน้า ตอนนี้โจรพวกนั้นกำลังฉุดกระชากบิดามารดานางลงมาจากนั้นก็ใช้ดาบจ่อคอเอาไว้

“อย่า!!” เสียงนางตะโกนขึ้น ทำให้โจรพวกนั้นหันมองนาง ไม่ทันที่นางจะลงจากรถม้าดาบก็จ่อที่คอนางจากด้านหลัง พวกมันพานางไปกองอยู่ตรงที่เดียวกับบิดามารดานาง

หลินเฟยจิวกอดพวกเขาไว้แน่น “พวกท่านจะเอาอะไรก็เอาไป แต่ได้โปรดละเว้นบิดามารดาข้า”

เสียงโจรตรงหน้าหัวเราะขำ จากนั้นก็สั่งให้คนของมันขนสินค้าออกไป นางหันมองพวกคุ้มกันที่เราจ้างมาถูกฆ่าตายไม่มีเหลือ ส่วนชุนเออร์กำลังจะถูกลากไปเช่นกัน

“คุณหนูช่วยบ่าวด้วย” เสียงชุนเออร์ร้องขอให้นางช่วย หลินเฟยจิวได้แต่หันมอง แม้ปากจะขอร้องพวกนั้นให้ปล่อยสาวใช้แต่ก็ไม่ได้ผลเมื่อพวกมันลากนางเข้าไปในพงหญ้าจากนั้นเสียงกรีดร้องของสาวใช้นางก็ดังขึ้นมา...

“จับตัวกลับไปยังรังโจร” เสียงคนตรงหน้านางพูดขึ้น หลินเฟยจิวได้แต่ร้องขอให้พวกมันปล่อย หากแต่พวกมันไม่แม้แต่จะฟัง จับบิดามารดานางไปยังกระท่อมกลางป่ามัดพวกท่านเอาไว้จากนั้นก็เริ่มทรมาน

“บอกมาว่าพวกเจ้าซ่อนสมบัติไว้ที่ไหน”

ตระกูลหลินเป็นตระกูลที่มีสมบัติมากที่สุดในเมืองหลวง พวกเขาเก็บซ่อนสมบัติที่ว่าไว้มากมายทีเดียว หรือเรียกง่าย ๆ ว่าสมบัติที่พวกเขามีเทียบไม่ได้หนึ่งในร้อยที่พวกเขาเก็บเอาไว้

พวกมันไม่ได้ต้องการเพียงสินค้าในขบวนแต่ต้องการทั้งหมด ที่เรามี

หลินห้าวอี้และฮูหยินซือหง มองพวกมันที่ใช้มีดจ่อคอบุตรสาวตัวเองจึงเอ่ยปากร้องขอชีวิต “สมบัติตระกูลหลินล้วนอยู่ในหอเทียนเหิง มีเพียงแค่ข้าและบุตรสาวเท่านั้นที่สามารถนำมันออกมาได้ ปล่อยพวกข้าแล้วข้าจะนำมาให้”

โจรที่ว่ารู้ดีว่าหอเทียนเหิงนั้นเป็นสถานที่ฝากเงินและขนส่งสินค้าชื่อดังที่มีคนมีฝีมืออยู่มากมาย ทั้งนี้เพราะความเร่งรีบทำให้คนตระกูลหลินไม่ได้ใช้บริการพวกหอเทียนเหิง ทำให้พวกเขามีโอกาสลงมือง่ายดาย

“ส่งนางไป” โจรชั่วพวกนั้นหันไปสั่งลูกน้อง ดวงตาเขามองไปยังสตรีงดงามตรงหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้า สองมือหยาบยกคางนางขึ้นจากนั้นก็ก้มลงดมกลิ่นกายนาง

หลินเฟยจิวรีบสะบัดหน้าหนีแต่มือหยาบก็ดึงรั้งนางมาอีกครั้ง จากนั้นก็ฉุดนางขึ้นม้าเพื่อมุ่งหน้าไปยังหอเทียนเหิงที่ห่างไปเพียงหนึ่งลี้

พวกมันเร่งรีบเดินทางไม่นานก็ถึงหอเทียนเหิง

“จำไว้อย่าแสดงพิรุธเด็ดขาดไม่อย่างนั้นหัวบิดามารดาเจ้าจะ ไม่อยู่บนบ่าแน่”

หลินเฟยจิวพยักหน้ารับรู้ นางลงจากหลังม้าแล้วจัดเสื้อผ้าตัวเองก่อนจะเดินเข้าไปในหอเทียนเหิง เมื่อเข้าไปด้านในคนของหอเทียนเหิงก็รีบทักอย่างรวดเร็ว

“คุณหนูหลินท่านมาได้ยังไง”

ก่อนหน้าที่พวกเราจะออกเดินทาง พวกเราเคยติดต่อขอคนคุ้มกันจากหอเทียนเหิงแล้ว แต่พวกเขาถูกคนจากสกุลอื่นจ้างไปจนหมด ด้วยความเร่งรีบพวกเราจึงออกเดินทางด้วยตนเอง

เป็นความผิดมหันต์ที่นำมาสู่หายนะ นางมองไปยังชั้นสอง

“พี่เหิงอยู่หรือไม่”

คนเฝ้าหอยิ้มแล้วเชิญนางขึ้นไปด้านบน หลินเฟยจิวเดินขึ้นไปมองไปยังโต๊ะทำงานที่มีเพียงหนึ่งเดียว มองบุรุษเจ้าของหอที่กำลังดีดลูกคิดอย่างรวดเร็ว

“พี่เหิง” เสียงหวานเรียกชื่อเจ้าของหอ ทำให้เทียนเหิงเงยหน้าขึ้นมอง “จิวเออร์เจ้ามาได้ยังไง? ไม่ใช่ว่าไปเมืองเผยหนิงแล้ว?”

ถ้าพูดตามกำหนดการพวกเราคงใกล้ถึงเมืองเผยหนิงแล้ว ถ้าไม่ติดว่าถูกโจรดักปล้นเสียก่อน

“พอดีข้าติดธุระนิดหน่อยที่สกุลหวัง เลยติดตามพวกท่านไม่ทันตอนนี้ที่เมืองเผยหนิงมีปัญหานิดหน่อย ท่านพ่อจึงให้ข้ามาเบิกเงินทั้งหมดไปก่อน”

คิ้วของเทียนเหิงเลิกขึ้นอย่างแปลกใจ “ทั้งหมด นั่นมันจำนวน ไม่น้อยเลยนะจิวเออร์”

นางรู้แต่ถ้าแลกกับชีวิตบิดามารดานางได้ นางก็พร้อมจะทำ

“รบกวนพี่เหิงด้วยเรื่องด่วนจริง ๆ”

เจ้าของเงินอยากจะถอนเงินทั้งหมดเขาจะปฏิเสธได้อย่างไร แต่ดู ๆ เรื่องนี้ก็มีเงื่อนงำ “แล้วสามีเจ้าไปด้วยไหม”

หลินเฟยจิวส่ายหน้า “เขาติดธุระพอดีที่ร้านสกุลหวังมีปัญหา นิดหน่อยจึงไม่ได้ไปด้วย”

“ถ้าอย่างนั้นพี่ไปส่งไหม?”

หลินเฟยจิวมองบุรุษตรงหน้า พวกเราเติบโตเห็นหน้ากันมาตั้งแต่เยาว์วัย ความสนิทมีมากกว่าลูกค้าและพ่อค้า นางซาบซึ้งในน้ำใจเขาแต่ก็ไม่อาจเสี่ยงรับไว้ได้

นางจึงจำต้องฝืนยิ้มกลบความรู้สึกในใจ “พี่บอกเองไม่ใช่หรือว่าคนของหอถูกเรียกใช้จนหมดแล้วจะมีใครไปกับข้าได้”

คนตรงหน้าชี้หน้าตัวเอง “พี่”

“แหมพี่เหิงหากพี่ไปกับข้าแล้วจะมีใครดูแลกิจการท่าน เรื่องนี้ข้าไม่อยากรบกวนท่าน อีกอย่างข้าได้คนคุ้มกันหออื่นแล้ว”

หลินเฟยจิวจับมือตัวเองไว้แน่น นางกำลังควบคุมสติตัวเองไม่ให้ผิดสังเกต เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่สงสัยแล้วนางจึงพ่นลมหายใจออกมา ทำให้คนที่ลุกขึ้นสะดุดหันมองคนที่ก้มหน้า

ความสงสัยของเขายังไม่หายไป เทียนเหิงเดินเข้าไปด้านในจากนั้นก็หยิบตั๋วเงินออกมาหลายปึก

สีหน้านางมองอย่างสงสัย “แค่นี้หรือเจ้าคะ?”

“ตอนนี้พี่มีเงินเพียงเท่านี้ ไว้ที่เหลือพี่จะให้คนส่งตามไป หวังว่าเจ้าจะไม่ถือสา”

นางขอบคุณเขามากกว่า แต่กลัวโจรพวกนั้นจะไม่เชื่อนาง ทำอย่างไรดีหากได้เงินไปเพียงนิดนางกลัวพวกเขาจะทำร้ายบิดา มารดานาง

“ตกลงให้พี่ไปส่งไหม?”

หลินเฟยจิวส่ายหน้าอีกครั้งแล้วรีบรวบเงินใส่เสื้อตัวเองแล้วขอตัว ท่าทางเร่งรีบอย่างมีพิรุธทำให้เขายิ่งสงสัย

“ท่านหัวหน้าหอ” เสียงคนของเขาเรียกทำให้เขาต้องหันกลับมาสนใจงานของตนเอง แต่ความกังวลก็ยังมีไม่สิ้นสุด

“ติดตามนางไป ถ้ามีเรื่องอะไรรีบมารายงานข้า”

“ขอรับคุณชาย” ไป๋เฉินมือขวาเขารีบรับคำจากนั้นก็ติดตาม หลินเฟยจิวไป แต่แล้วก็ถูกพวกมันจับได้ เกิดการต่อสู้กันจนเขาได้รับบาดเจ็บสาหัส แม้หลบหนีมาได้แต่ก็ไม่อาจกลับไปรายงานได้เร็ว

เขาหวังเพียงว่านางจะยังปลอดภัย และหวังว่าเขาจะกลับไปบอกคุณชายให้ไปช่วยคุณหนูหลินได้ทัน