วิวาห์ครั้งใหม่กับพ่อหนุ่มเศรษฐีแสนร้ายกาจ

ทันใดนั้น ความรู้สึกที่ทำให้ใจสั่นและยากจะอธิบายก็แผ่ซ่านไปทั่วร่างกายของเธอ! ยู หยุนหนิงรู้สึกตกใจ ขาของเธอไม่มีความรู้สึก แต่ทำไมถึงเป็นแบบนี้ได้

? ชายคนนั้นสังเกตเห็นความตึงเครียดของเธอ จึงเข้ามาจูบริมฝีปากของเธออย่างอ่อนโยนและปลอบโยนว่า “ไม่ต้องกลัวนะ ฉันจะทำเบาๆ…”

แต่เธอก็ถูกหลอกอีกแล้ว!

เมื่อทุกอย่างจบลง ยู หยุนหนิงถึงกับคิดอยากร้องเรียนกับหน่วยงานคุ้มครองผู้บริโภค โซอี้หลอกเธอ ชายคนนี้ฝีมือแย่มาก!

ชายคนนั้นกอดเธอไว้และปลอบโยน ยู หยุนหนิงที่อ่อนแรงพยายามผลักเขาออก

“คุณ…คุณไปเถอะ ฉันจะให้คะแนนดีๆ กับคุณ”

“……”

เสี่ยวชิมองข้ามสิ่งอื่นๆ ด้วยสายตาลึกซึ้งที่เปล่งประกายด้วยความยินดี “ครั้งแรกเหรอ?”

ร่างเล็กในอ้อมกอดของเขาขยับตัวแข็งทื่อและหันหน้าหนี “ไม่เกี่ยวกับคุณ คุณไปเถอะ”

เขามองเธอด้วยสายตาที่ลึกซึ้งสักพักก่อนก้มลงจูบแก้มเธอ แล้วลุกขึ้นเดินเข้าห้องน้ำ

ยู หยุนหนิงขดตัว รู้สึกสับสนในใจ เธอรู้สึกเสียใจเล็กน้อยที่ใช้วิธีนี้ในการแก้แค้นฮั่นหมิง มันมีความหมายจริงๆ หรือ?

ไม่นานชายคนนั้นก็ออกมา สวมเสื้อผ้าเสียงเบาๆ ก่อนออกไป เขาจูบไหล่เธอเบาๆ

“คุณไม่อยากรู้จริงๆ เหรอว่าผมเป็นใคร?”

ยู หยุนหนิงตอบเสียงอ่อนโยน “ไม่อยากรู้”

เสี่ยวชิยังคงลูบผิวอ่อนนุ่มของเธอ “เราจะได้เจอกันอีก”

เสียงประตูปิดดังขึ้น ทำให้บรรยากาศเงียบสงัด

เธอถอดผ้าปิดตาออก

ผ้าปิดตาสีเขียวเข้มที่ดูคลาสสิก ตรงมุมมีลายปักสุนัขพันธุ์คาวาเลียร์ คิง ชาลส์ สเปเนียล สีน้ำตาลผสมกับสีเขียวเข้ม ดูคลาสสิกและสดใส

เธอบ่นพึมพำ “ทำทุกอย่างเพื่อหาเงินเลี้ยงหมา?”

ก็น่าสงสารอยู่เหมือนกัน

ดังนั้นเธอจึงให้เงินโซอี้มากขึ้น เพื่อฝากไปให้เขา พร้อมย้ำว่า “เรื่องนี้ต้องเป็นความลับนะ!”

โซอี้ยกคิ้วขึ้น “เขาอาจจะไม่ขาดเงินนะ”

แต่เธอก็รับเงิน พร้อมถามด้วยความอยากรู้ “ฝีมือเขาเป็นยังไงบ้าง?”

ยู หยุนหนิงหน้าแดง “ก็…พอใช้ได้”

เธอพูดโดยไม่เต็มใจ!

แม้จะไม่มีประสบการณ์ แต่ก็ไม่ถือว่ารื่นรมย์ ไม่มีความรู้สึกหลอมรวมเหมือนที่บรรยายในวรรณกรรม

ยู หยุนหนิงไม่อยากคุยเรื่องนี้ “พาฉันกลับบ้านเถอะ”

ตอนนี้เธอเต็มไปด้วยกลิ่นของชายคนนั้น เธออยากอาบน้ำ แต่ที่นี่ไม่มีอุปกรณ์อาบน้ำสำหรับคนพิการ

โซอี้ไม่ได้ถามอะไรเพิ่มเติม จัดรถมาส่งเธอ

ตลอดทางเธอคิดมาก จนกระทั่งถึงบ้าน เห็นเงาร่างสูงผอมเดินไปมาอย่างกังวลที่หน้าประตู

หัวใจของเธอก็เริ่มเจ็บอีกครั้ง

แต่ความเจ็บปวดที่แน่นหนา กลับมีความรู้สึกสะใจเล็กน้อยแฝงอยู่

ฮั่นหมิงมองมาด้วยความสงสัย เมื่อเปิดประตูรถเห็นว่าเป็นเธอ สายตาของเขาก็แปลกไป

“คุณมาอยู่ในรถคันนี้ได้ยังไง?”

รถ? รถทำไม?

ตอนขึ้นรถเธอมัวแต่คิดฟุ้งซ่าน ไม่ได้สังเกตเลยว่าขึ้นรถอะไร

จากแสงไฟบนหลังคารถ เธอเพียงรู้สึกว่าภายในดูหรูหรา กว้างขวาง และมีกลิ่นน้ำหอมผู้ชายที่คุ้นเคย

กลิ่นนี้ คุ้นเคยมาก

คนขับรถเอารถเข็นลงมา ฮั่นหมิงพยายามจะอุ้มเธอ แต่ถูกปฏิเสธ

ยู หยุนหนิงเมินความสงสัยของเขา บอกคนขับด้วยน้ำเสียงเรียบๆ “รบกวนคุณอุ้มฉันลงไปหน่อย”

คนขับเหมือนจะยิ้ม ก่อนก้าวเข้ามาอุ้มเธอลงไปนั่งบนรถเข็น

เธอเพิ่งได้เห็นรถตรงหน้า ชัดเจนว่าเป็นโรลส์-รอยซ์ แต่รุ่นไม่คุ้นตา

“นี่คือรุ่นลิมิเต็ดของโรลส์-รอยซ์ปีนี้ ทั่วโลกมีเพียงสามสิบคัน ในจีนมีเพียงห้าคัน”

ฮั่นหมิงจ้องมองเธอด้วยสายตาที่ไม่เข้าใจ “ในเฉิงไห่ คนที่มีรถคันนี้มีแค่เสี่ยวชิ”