คืนบอกเลิกหมั้น! ฉันฉีกเสื้อของอ๋องเทพสงคราม

ทะลุมิติ นางกลายเป็นพระชายาผู้ร้ายกาจ

"คืนเข้าหอแท้ๆ กลับกล้ายั่วยวนน้องสามี จับนางมัดไว้!"

"ท่านอ๋องไม่ไยดีนาง นางก็เลยลงมือกับนายท่านสิบสี่ ถึงขั้นไม่เสียดายที่จะวางยา!"

"หญิงแพศยาเช่นนี้ เผานางให้ตาย! เผานางให้ตาย!"

ฉู่เชียนหลีเพิ่งจะฟื้นขึ้นมา สติยังคงพร่ามัว

เสียงก่นด่าดังไม่ขาดหู นางขยับมือไปมา จึงได้รู้ว่ามือทั้งสองข้างของตนถูกมัดเอาไว้

"เผานางให้ตาย เผานางให้ตาย!"

"เผานางให้ตาย... ท่านอ๋อง?"

"ท่านอ๋อง!"

"คารวะท่านอ๋อง!"

เสียงก่นด่าหยุดชะงักลงทันที

ไอเย็นยะเยือกอันแข็งกร้าวแผ่ซ่านเข้ามา ฉู่เชียนหลีช้อนตามองตามสัญชาตญาณ

ท่ามกลางฝูงชน ร่างสูงโปร่งอันเย็นชาเดินก้าวเข้ามา

เพียงแค่ปรายตามอง นัยน์ตาของฉู่เชียนหลีก็เต็มไปด้วยความตกตะลึงในความสง่างาม

เกิดมาจนป่านนี้ นางไม่เคยพบเห็นบุรุษใดที่หล่อเหลาดูดีเช่นนี้มาก่อน

ที่สำคัญที่สุดคือ กลิ่นอายอันสูงส่งทว่าเย็นชาบนร่างของเขา ราวกับเป็นสิ่งที่มีติดตัวมาตั้งแต่เกิด

เมื่อไปยืนอยู่ท่ามกลางฝูงชน ผู้คนรอบข้างก็กลายเป็นเพียงตัวประกอบของเขาไปโดยปริยาย!

นี่คือบุคคลที่มีกลิ่นอายน่าเกรงขามและโดดเด่นที่สุด ในบรรดาผู้คนทั้งหมดที่ฉู่เชียนหลีเคยพบเจอมาอย่างแน่นอน!

ความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมหลั่งไหลเข้ามา ฉู่เชียนหลีถึงกับสูดลมหายใจเข้าลึกด้วยความตกใจ

บุรุษผู้นี้ กลับกลายเป็นสามีป้ายแดงในคืนเข้าหอของนาง เป็นพระโอรสองค์ที่สี่ของฝ่าบาทแห่งแคว้นเป่ยหมิง

เทพสงคราม ท่านอ๋องเสวียน เฟิงเย่เสวียน!

"คารวะท่านอ๋องเสวียน!"

เหล่าองครักษ์ต่างก้มหน้าลง ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง

แม้บรรดาหญิงสาวจะหลงใหลในรูปโฉมอันหล่อเหลาไร้ที่ติของเขาอย่างลึกซึ้ง แต่ก็ทำได้เพียงแอบมองเงียบๆ ไม่กล้าจ้องมองตรงๆ

ทั่วทั้งแคว้นเป่ยหมิง มีใครบ้างที่ไม่รู้ว่า ท่านอ๋องเสวียนไม่ข้องแวะสตรี และเกลียดชังการเข้าใกล้ของสตรีมากที่สุด?

ฉู่เชียนหลีเพียงแค่เหม่อลอยไปชั่วครู่ สติสัมปชัญญะก็กลับคืนมาสู่สมองทันที

เจ็บ!

มือทั้งสองข้างถูกมัดติดกับเสาไม้อย่างแน่นหนา บริเวณข้อมือถูกรัดจนปรากฏรอยเลือด

เหล่าองครักษ์ถือคบเพลิงอยู่ในมือ

เพียงแค่โยนคบเพลิงใส่ร่างของนาง วิญญาณที่มาจากศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ดดวงนี้ คงจะได้ทะลุมิติไปอีกรอบเป็นแน่

เฟิงเย่เสวียนก้าวเท้าเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าฉู่เชียนหลี

กลิ่นอายอันเย็นเยียบนั้น กดดันจนผู้คนแทบจะลืมตาไม่ขึ้น

ฉู่เชียนหลีหรี่ตาลง พิจารณาสามีป้ายแดงของเจ้าของร่างเดิม ในขณะที่สมองกำลังประมวลผลอย่างรวดเร็ว

ทุกอย่างในคืนนี้มันแปลกประหลาดเกินไป หลังจากที่นางดื่มชาหนึ่งถ้วยที่สาวใช้ชุ่ยเอ๋อร์นำมาให้ นางก็หมดสติไปโดยสมบูรณ์

พอฟื้นขึ้นมา กลับพบว่านายท่านสิบสี่เฟิงจิ่นรุ่ยมีเลือดไหลซึมที่มุมปาก และถูกนางทับอยู่ใต้ร่าง

และในตอนนั้นเอง พระสนมจี๋ก็นำคนบุกเข้ามา แล้วจับนางมัดไว้ในข้อหาลอบสังหารนายท่านสิบสี่

ตอนนี้ ยังจะเผานางให้ตายอีก!

ฝ่ามือของฉู่เชียนหลีค่อยๆ กำแน่นขึ้น

นางถูกจัดฉาก!

"ท่านอ๋อง!" ชุ่ยเอ๋อร์ทิ้งตัวคุกเข่าลงกับพื้นด้วยสีหน้าหวาดกลัว

"ท่านอ๋อง พระชายาเพียงแค่สับสนชั่ววูบ ใช้ยาผิดพลาด ถึงได้เผลอทำร้ายนายท่านสิบสี่เพคะ!"

นางก้มหน้า ร้องไห้อ้อนวอน "ท่านอ๋อง พระชายาไม่ได้ตั้งใจ ท่านอ๋องโปรดละเว้นพระชายาด้วยเถิดเพคะ!"

สีหน้าของฉู่เชียนหลีมืดครึ้มลง

คำพูดของชุ่ยเอ๋อร์ ดูเหมือนกำลังช่วยอ้อนวอนแทนนาง

แต่ในความเป็นจริงแล้ว มันคือการบอกทุกคนว่า นางเป็นคนวางยานายท่านสิบสี่จริงๆ ต่างหาก!

"ดังนั้น จิ่นรุ่ยถูกเจ้าทำร้ายจริงๆ งั้นรึ?" สายตาของเฟิงเย่เสวียนเย็นเยียบดั่งใบมีด

ฉู่เชียนหลีมีสีหน้าเรียบเฉย "หากข้าบอกว่า ข้าถูกคนใส่ร้าย ท่านจะเชื่อหรือไม่?"

เฟิงเย่เสวียนไม่พูดอะไร

ชุ่ยเอ๋อร์ร้องไห้ขึ้นมาทันที "พระชายา เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว ท่านสารภาพความจริงกับท่านอ๋องเถิดเพคะ!"

"ท่านอ๋องทรงมีเมตตา ขอเพียงพระชายายอมรับผิดด้วยความจริงใจ ท่านอ๋องจะต้องให้อภัยท่านแน่เพคะ!"

"หุบปาก!" ฉู่เชียนหลีปรายตามองนางอย่างเย็นชา "เรื่องทั้งหมดนี้เจ้าเป็นคนวางแผน จงพูดมา! ใครกันแน่ที่บงการอยู่เบื้องหลังเจ้า?"

ชุ่ยเอ๋อร์ตกใจจนตัวสั่นเทิ้มขึ้นมาทันที นางสั่นหัวด้วยสีหน้าน้อยเนื้อต่ำใจ

"พระชายา ท่าน... บ่าวคิดถึงผลประโยชน์ของท่านทุกฝีก้าว เหตุใดท่านถึงได้ใจดำนัก กลับมาใส่ร้ายบ่าวเสียเอง?"

พอชุ่ยเอ๋อร์ร้องไห้ เหล่าองครักษ์และบ่าวไพร่ก็ทนดูต่อไปไม่ไหว

ท่ามกลางฝูงชน มีคนทนไม่ไหวตะโกนด่าทอ "พระชายาไม่รักษาจารีตสตรี ทำร้ายนายท่านสิบสี่ ท่านอ๋อง... เผานางให้ตาย!"

"ถูกต้อง! เผานางให้ตาย!"

คบเพลิงค่อยๆ ขยับเข้ามาใกล้ หนึ่งในนั้นถูกองครักษ์ใช้สองมือยื่นส่งไปตรงหน้าเฟิงเย่เสวียน

"ท่านอ๋อง! การลอบสังหารสายเลือดราชนิกุลมีโทษถึงตาย! หากท่านอ๋องไม่ประหารพระชายา จะทรงอธิบายต่อฝ่าบาทได้อย่างไรพ่ะย่ะค่ะ?"

"ถูกต้อง! ท่านอ๋อง! พระชายาสมควรตาย! ขอร้องท่านอ๋อง โปรดประหารพระชายาด้วย!"

คนอื่นๆ ก็ตะโกนร้องเสียงหลง "ขอร้องท่านอ๋อง โปรดประหารพระชายาด้วย!"

ฉู่เชียนหลีเงยหน้าขึ้น นัยน์ตาลึกล้ำจ้องตรงไปยังบุรุษรูปงามไร้ที่ติที่ยืนอยู่ตรงหน้าตน :

"ข้าถูกใส่ร้าย หากท่านฆ่าข้า ความจริงก็จะไม่มีวันกระจ่าง!"

นางกำลังเดิมพัน

เดิมพันว่าสามีป้ายแดงของเจ้าของร่างเดิมผู้นี้ จะยังคงมีความเชื่อใจในตัวนางหลงเหลืออยู่บ้างแม้เพียงเล็กน้อย

นางกล่าวอย่างเรียบเฉย "ให้เวลาข้าสามวัน ข้าสามารถหาตัวคนร้ายตัวจริงออกมาได้!"