บุพเพล้อมรัก
ตอน 3
“เฮ้ย! หน้าแดงถึงหูแล้ว”
กัณหาแซวด้วยใจและปากที่คะนอง ความไม่พอใจแล่นขึ้นเป็นริ้วๆ บนใบหน้า เขาเกลียดเธอ ยัยเด็กตัวดำแก่แดด
“หัวหน้าห้องหน้าแดงอายแหละ เร็ว! ทุกคนมาดู”
เขาไม่เคยคิดว่าตัวเองจะแพ้ใคร โดยเฉพาะคนที่ดูด้อยและแย่อย่างกัณหา สมองคิดว่าต้องหยุดเธอ ควรต้องทำอะไรสักอย่างให้ยัยตัวแสบกลัว
“หยุดล้อฉันเดียวนี้!”
กุมุทจับแขนกระชากเธอเข้าใกล้ กัณหาตัวเบากว่าที่เห็น แค่ออกแรงนิดเดียวก็มาแนบชิด
“ฉันจะล้อ ใครจะทำไม”
เธอกลับยียวน แลบปลายลิ้นที่มีหมากฝรั่งม้วนเป็นก้อนกลม พลิ้วอ่อนไปมายั่วล้อ กลิ่นแอปเปิลหวานหอม อวลขึ้นใต้จมูก
กุมุทรู้สึกเหมือนมึนเมา โน้มศีรษะลงใกล้ คนอวดดีที่คิดแกล้ง เริ่มเปลี่ยนเป็นตระหนก ปากสั่น
“นะ...นายจะทำอะไร”
กุมุทรู้สึกพึงใจอย่างประหลาดกับท่าทีหวาดกลัวนั้น อยากเห็นให้ชัดๆ ดูความพ่ายแพ้ของเธอให้เต็มตา ใบหน้าเคลื่อนเข้าหาเรื่อยๆ เป็นครั้งแรกที่เขาได้ใกล้ชิดเพศตรงข้ามขนาดนี้
กัณหาเผลอยื่นเผยอปาก กุมุทไม่รู้ว่าเธอทำไปเพื่ออะไร แต่เขาก็ยื่นปากประกบ
รสจูบแรกปะปนระหว่างความหวานชื่นของหมากฝรั่งและเร่าร้อนลมหายใจ ลิ้นเขาสอดแทรกไล่ตามลิ้นเธอซึ่งหลบเลี่ยง กลายเป็นพัลวัน หยอกเย้ากัน
กัณหาตาโตตกใจ ไม่คิดว่าคนที่ตนล้อจะจู่โจมแบบนี้ มือยกขึ้นขยุ้มอกเสื้อเขาจนตึง พลางดิ้นขลุกขลักให้พ้นอ้อมกอด
กุมุทรู้สึกถึงแรงบดเบียด อกนุ่มปะทะความแข็งแกร่ง ก้อนไขมันที่เขาเคยปรามาส นิ่มหยุ่น ทำให้รู้สึกดีจนต้องใช้สองแขนโอบเอวเธอแนบใกล้เข้ามาอีก
หน้าเขาไม่แดงแล้ว แต่เป็นเธอที่แดงแทน หมากฝรั่งเปลี่ยนมาอยู่ในปากอีกฝ่าย เขาคายมัน เอาเก็บเข้ากระเป๋ากางเกงอย่างผิดวิสัยคนรักสะอาด
ใจหนุ่มตื่นเต้นและแปลกใหม่ เฝ้าวนเวียนจูบเคล้าคลึง ไล่ตั้งแต่หน้าผาก เปลือกตา จมูก และอ้อยอิ่งเลาะเล็มบนริมฝีปาก
เพื่อนทอมพูดไม่จริงเลย เรื่องเธอตัวดำสกปรก ผิวกัณหาหอมสดชื่น นิ่มเนียนละไมมือ มีกลิ่นแป้งเด็กเจืออ่อนๆ
“ปล่อยฉันเถอะ ...อย่าเลย” เธอห้ามเสียงเบาหวิว
“ฉันไม่ได้อ่อนนะ”
แววตาผ่านแว่นออกมาแปลกกว่าที่เคย ไม่ใช่กุมุทคนเดิมที่ตำหนิหรือมองเธอด้วยเหนื่อยหน่าย มันเป็นประกายเจืออ่อนเชื่อม
“รู้แล้ว”
กัณหาเอียงหลบสายตา ผิดวิสัยคนกล้าอย่างเธอ ...ในใจหวาม
“ปล่อยซะที”
เหตุการณ์น่าจะจบแค่นั้น แต่ความเร่าร้อนในเลือดหนุ่มบอกว่าไม่ควร กุมุทเคลื่อนใบหน้าลงต่ำ จมูกดุนดันซอกคอ เลยไปจนถึงร่องอกชิด
เธอไม่ได้ผอมเกร็งเหมือนที่เห็น ส่วนที่ควรมีเธอก็อวบ ส่วนเว้าโค้งเธอก็คอด กุมุทป่ายมือสเปะสะปะปลดเปลื้องเสื้อผ้ากัณหา
“อย่า ที่นี่ห้องสมุดนะ”
เธอค้านไม่เต็มเสียง เนื้อตัวรุมๆ ราวจะเป็นไข้ สัมผัสจากเขาเพียงนิดก็สร้างความรู้สึกประหลาดจนขนลุกชูชัน
“ไม่มีใครเห็นหรอกน่า”
กุมุทตอบเหมือนไม่ใช่เขาคนเดิม แต่เป็นใครคนหนึ่งซึ่งเต็มไปด้วยเลือดเนื้อ อกร้อน ใจจะระเบิด ส่วนล่างเต้นตุบๆ ดังมีหัวใจดวงที่สอง
กัณหาใจไหววูบ เป็นครั้งแรกที่ได้สัมผัสชิดใกล้ผู้ชายถึงเพียงนี้ เขาดูเหมือนผอม แต่แรงเยอะกว่าที่เห็น
กุมุทดันร่างเธอไปจนชิดโต๊ะริมหน้าต่างซึ่งปิดม่านหนาทึบ รุกเข้าใกล้จนกลายเป็นก้นเธอพิงหมิ่นเหม่กับขอบโต๊ะ ใต้เข็มขัด ผ่านกระโปรงผ้าเนื้อหนา รู้สึกถึงบางอย่างแข็งลุกโชน
แรงกระตุ้นของวัยสาวผลักดันให้เธออยากรู้ลอง ในสิ่งแปลกใหม่บนความสัมพันธ์ระหว่างชายหญิง มือใหญ่นิ่มแทรกแตะต้องอกสล้าง
ความร้อนที่ทำเธอสะดุ้งเฮือก แต่ก็ค้านอะไรไม่ได้นัก เมื่อริมฝีปากตกอยู่ในความครอบครองของเขา
เด็กหนุ่มอ่อนวัยไม่รู้กระทั่งวิธีจูบ ...รู้แต่ความกระหายโหย ดูดดื่ม ดมดอม ดังเธอคือดอกไม้หวานหอมอันโอชะ กัณหาผู้ถูกชิงลมหายใจ จนเกือบเป็นลมต้องขยุ้มอกเสื้อเขา
ทุกอย่างเกิดขึ้นด้วยสัญชาตญาณระหว่างเพศ ยามชั้นในตัวน้อยเคลื่อนจากตึงลงมาสู่ต้นขาด้วยมือเขา เข็มขัดกระชาก ซิปรูดเร็วเท่าใดก็ดูเหมือนจะไม่ทันใจที่เต้นเร่าเหลือเกินในอก
กัณหาครางเสียงอู้อี้เมื่อกุมุทกระชับเอวเธอเข้าใกล้ ความร้อนแข็งแกร่งชำแรกเข้ามาอย่างรวดเร็วจนเธอต้องกัดริมฝีปาก มือเปลี่ยนยกสูงข่วนไหล่หนา
“เอาออกไป”
“ไม่ได้”
แรงบีบรัดนำมาซึ่งอารมณ์แปลก ...อย่างที่ไม่เคยพบมาก่อนในชีวิต
“มันอึดอัด”
กุมุทปิดกั้นเสียงประท้วงด้วยริมฝีปาก สมองว่างเปล่า ราวความคิดทั้งหมดทั้งมวลเคลื่อนมาอยู่ตรงกลางกาย สะโพกเด็กหนุ่มค่อยๆ โถมเข้า ส่วนสัมผัสกันรับรู้ถึงความฉ่ำชื่นและและแน่นหนึบ
ใจเต้นระทึกผสานจังหวะไหว กัณหาอึดอัดดังใจจะขาด ความร้อนจากผิวเนื้อและสิ่งล่วงล้ำ ก่อให้เกิดความรู้สึกประหลาดแล่นสู่อก
มือกระชับเอวบางเปลี่ยนกอดประคองหลัง กุมุทผู้เย็นชากำลังกอดเธอ กัณหาโตมาอย่างร้างความรัก แม่เคยกอดเธอครั้งสุดท้ายเมื่อยังเด็กมาก
กระทั่งเธอลืมความอบอุ่น ลืมความปลื้มปิติยามเป็นที่ต้องการของใครสักคนไปแล้ว
กุมุทถอนริมฝีปากออก หลับตา เชิดหน้าขึ้นสูง กลายเป็นเธอซบซอกกับเขา ฟังเสียงเต้นระทึกในอกที่ดังพอๆ กับเธอ
“นิล!”
และเมื่อการกระทั้นครั้งสุดท้ายมาถึง เขาครางเรียกชื่อเล่นกัณหา กัดฟันกรอด ส่งเรี่ยวแรงครั้งสุดท้ายสู่เธอ
กุมุทหายใจหนักๆ หมดกำลังทิ้งคางลงบนไหล่มน กล้ามเนื้ออกแกร่งเต้นตุบๆ เสียดสีกับปทุมถันเปลือยเปล่าของเธอ
ทันใดนั้นมีเสียงฝีเท้าดังใกล้
“มีคนมา!”
เธอเตือนเสียงแหบแห้ง กุมุทรีบถอนกายออก หันหน้าเข้าชั้นหนังสือ
“แต่งตัวเร็วเข้า”
เขากระซิบพอได้ยินกันสองคน กัณหามือสั่นสมองหมุน ตื่นตกใจกับสถานการณ์จนทำอะไรไม่ถูก
“ซบหน้าลงบนโต๊ะ!”
กุมุทสั่งเมื่อมองผ่านหนังสือบนชั้นแล้วเห็นอาจารย์บรรณารักษ์ใกล้เข้ามา
“อ้าวๆ นี่ห้องสมุดนะ ไม่ใช่ห้องนอน”
อาจารย์ปรายตาตำหนิคนซบแก้มแกล้งหลับบนโต๊ะ
“ผมติวหนังสือให้เขาหนักไปหน่อยนะครับ เลยให้พักบ้าง ไม่งั้นหัวระเบิด”
กุมุทผินหน้ายิ้มเจื่อนๆ ให้จากชั้น เขาทำทีเป็นหยิบหนังสือ แต่ความจริงซ่อนความไม่เรียบร้อยของกางเกง และส่วนล่างที่ยังเต้นตุบ
“ให้แค่พักนะ ไม่ใช่มาแอบนอน”
อาจารย์มองเด็กหนุ่มสาวอย่างคาดโทษก่อน ก่อนเดินไปสำรวจผู้มาใช้บริการโต๊ะอื่นๆ ทั้งเขาและเธอถอนหายใจกันยาว จากนั้นจึงจัดการความเรียบร้อยตัวเอง
กัณหาก้มหน้ามองโต๊ะซึ่งมีหนังสือชีววิทยาวางอยู่ กุมุทมองหนังสือสาราณุกรมบริทานิกา ต่างคนต่างเงียบ กลับมาเป็นตัวของตัวเอง หมดปรารถนาเสน่หาด้วยแรงอารมณ์
“เอ่อ...”
เขากลายเป็นติดอ่าง ด้วยไม่รู้จะพูดอะไรดี ขณะกัณหากลั้นใจฟังด้วยใจระทึก
“ไปกินข้าวกันไหม ใกล้เที่ยงแล้ว”
ด้วยวัยเยาว์อ่อนประสบการณ์จนเขาไม่รู้ว่าต้องทำตัวกับคู่ของตนอย่างไรหลังมีเซ็กส์ ได้แต่ชวนเท่าที่สมองนึกได้
“ฉันเลี้ยงเอง”
กุมุทจำอาหารมื้อนั้นที่ตัวเองทานไม่ได้ แต่จำอาหารกัณหาได้ เธอสั่งข้าวราดยำวุ้นเส้นกับหมูทอด และยังสนใจน้ำแข็งไส จนเขาสั่งให้อีกถ้วย
กัณหาจัดการน้ำแข็งไสจนแดงไปทั้งปากและลิ้น เป็นมื้ออาหารที่เงียบงัน ต่างคนต่างลอบสังเกตท่าทีอีกฝ่าย กระทั่งบ่ายคล้อยเขาพาเธอกลับห้องสมุด ยืมหนังสือและสั่งให้กลับไปอ่าน
กุมุทไม่รู้จะจัดการสถานการณ์กระอักกระอ่วนนี้อย่างไร คืนนั้นเขานอนกระสับกระส่าย ภาพใบหน้ากัณหาวนเวียนอยู่ในสมอง สัมผัสผิวนิ่มราวค้างคาอยู่บนมือ
ก่อนรุ่งสางกุมุทสะดุ้งตื่นด้วยฝันถึงเธอ ฉากร่วมรักเร่าร้อน ร่างกายอุ่นไอสาวที่เปลือยเปล่า ทำเอากุมุทเกิดอาการ “ฝันเปียก”
เขาทั้งอายปนโกรธตัวเอง โกรธธรรมชาติของวัยหนุ่ม กัณหาไม่ได้มีดีอะไรเลย เธอเป็นแค่ยัยตัวยุ่งเจ้าปัญหาจอมยั่ว ที่ทำเขาตกหลุมพราง ว้าวุ่น
เช้าวันนั้นกุมุทนอนจ้องนาฬิกาปลุกบนเตียงอยู่นาน ใจตีกันระหว่าง ...ไป หรือไม่ไป โรงเรียน เขาไม่อยากเจอกัณหา ไม่อยากมองหน้า ...ไม่รู้ว่าทำไมเหมือนกัน
แต่แล้วด้วยความรับผิดต่อคำสั่งของอาจารย์เรื่องติวหนังสือเธอ ก็ดึงให้เขาลุกจากเตียง
อาบน้ำแต่งตัว หยิบสมุดโน้ตเล่มโปรดติดมือไปห้องสมุด กัณหาอาจจะไม่มา แต่เขาไม่ยอมบกพร่องต่อหน้าที่
กุมุทนั่งรอในห้องสมุดด้วยใจอันไม่สงบนัก เปิดสมุดที่ติดมือมาด้วยผ่านๆ เวลาแต่ละวินาทีเคลื่อนผ่านไปช้าเหลือเกิน ห้องสมุดเงียบ จนหูเขาได้ยินเสียงเข็มนาฬิกาข้อมือดังติ๊ก...ติ๊ก
ทันใดนั้นเสียงสวบสาบก็หยุดลงบนเก้าอี้ตรงหน้า
“อ่านหนังสือมาหรือยัง”
เขาทักพยายามคุมเสียงให้ปรกติที่สุด ไม่สั่นหรือแปร่ง
“อ่านมาแล้ว ไม่ค่อยรู้เรื่อง”
กัณหาสบตาเขาแวบเดียว เท่านั้น ก่อนเสมองหนังสือที่ตัวเองเพิ่งวางบนโต๊ะ หนังสือเขาให้ไปอ่านเมื่อวาน
“มันยากถ้าจะอ่านให้รู้เรื่องหมดภายในคืนเดียว เอ้า! นี่ ช็อตโน้ต ฉันให้ยืม”
“ขอบใจ”
เธอรับสมุดที่เขาเลื่อนจากฝั่งตัวเองให้มาเปิดดู แล้วเลิกคิ้วห่อปาก
“การ์ตูนพวกนี้นายวาดเองเหรอ”
กุมุทวาดการ์ตูนเพื่อย้ำจุดที่น่าสนใจในวิชาเรียนให้จำง่าย เป็นการแก้เบื่อจากการอ่านตัวอักษรเยอะๆ
“วาดสวยนะ อย่างกับพวกจะเอ็นท์ฯเข้าศิลปากร”
“ไม่เอาหรอกจะเอ็นท์ฯเข้าทำไมศิลปากร เรียนวาดรูปได้เงินน้อย เคยได้ยินไหม ศิลปินไส้แห้งน่ะ”
เขาใช้สายตาตำหนิเธอ สายตาแบบเดียวกับพ่อยามเขาพูดอะไรที่ออกแนว “ไร้สาระ” ในความคิดท่าน
“งั้นก็เรียนเอ็นท์เข้าคณะที่ทั้งได้วาดรูป ทั้งได้ตังค์สิ จะได้มีเงิน ไม่อดตาย แบบสถาปนิกไง”
นิ้วกัณหาไล่ตามตัวการ์ตูน หลากหลายประเภท ทั้งการ์ตูนซุปเปอร์ฮีโร่ตามสมัยนิยม และสัตว์ที่ท่าทางเหมือนคน เขามีแง่มุมน่ารักที่คิดไม่ถึง
“ที่บ้านไม่ชอบ ฉันต้องเป็นหมอสืบทอดกิจการโรงพยาบาล”
ปรกติทุกคนคาดหวังอนาคตเช่นนี้จากเขาอยู่แล้ว กับกัณหาเท่านั้นที่เขายอมรับออกมาด้วยวาจา เธอเท่านั้นที่เขาพูดจากความจริงในใจ
“ชอบหรือไม่ชอบอยู่ที่ตัวเราต่างหาก อนาคตของเราเองนะ”
แม่ไม่ค่อยมีเวลาดูแลกัณหา ทำให้เธอมีอิสระ ตัดสินใจอะไรด้วยตัวเอง จึงมองคนที่อยู่ในกฎระเบียบเคร่งครัดอย่างไม่เข้าใจ
“อย่ายุ่งเรื่องของฉันเลยน่ะ อ่านแล้วจำด้วยล่ะโน้ตนั่น ขืนสอบแล้วได้คะแนนไม่ดี เสียชื่อฉันหมด”
กุมุทตัดบทฉุนเฉียว แสร้งกลบเกลื่อนอาการใจเต้นแรง และหันเหความสนใจตนออกจากริมฝีปากบางนั้นเสีย การติวหนังสือจึงเป็นไปด้วยความเงียบสงบ ในเมื่อเธอเฉย เขาจึงเลือกนิ่งด้วย
กัณหาดื่มแอลกอฮอล์นิดหน่อย คนรออยู่ที่บ้านเคยเปรย
“อย่าดื่มเยอะ แอลกอฮอล์ทำให้เปิดเผยธาตุแท้ออกมา ผู้หญิงควรมีอะไรสักอย่างสองอย่างเป็นความลับบ้าง ให้ผู้ชายได้เซอร์ไพรส์ แบ๋ไต๋เดาง่ายก็ไม่สนุกกันพอดี”
เธอยิ้มทุกครั้งเมื่อนึกถึงเจ้าตัว ชอบพูดอะไรแปลกๆ ไม่เข้ากับหน้านิ่งๆ เพราะฤทธิ์น้ำนี้กระมังทำให้หัวหมุน ใจหวนกระหวัดถึงความร้อน
กลิ่นอับหนังสือเก่า เหงื่อชื้นของใครบางคน ลมหายใจกระเส่าอุ่นรินรดแก้ม วงแขนผอมแต่แข็งแกร่งกว่าที่คิด ประคองร่างเธอไว้ในห้องสมุด
กุมุทมักทำหน้ายุ่งใส่เธอ หัวหน้าห้องผู้เป็นที่พึ่งของทุกคนเสมอ แค่นแคะเขาในใจว่าเป็นนายตี๋แว่นจอมจุ้น คอยจับผิด ตามจ้ำจี้จำไชเรื่องเรียนเธอ
กัณหาแค่มาเรียนม.ปลาย เพราะแม่ไม่อยากให้อยู่บ้านเฉยๆ ฆ่าเวลาให้จบเทอมเพื่อรอไปอยู่ต่างประเทศกับสามีใหม่แม่เท่านั้นเอง
โลกเธอวันนั้นจึงกร้าน แห้งแล้ง แม่สนใจแต่ชีวิตสุขสบาย กัณหาโตมาอย่างขาดๆ เกินๆ ทำอะไรตามใจตัวเอง ไร้ระเบียบ
เมื่อมาเจอกุมุท เด็กหนุ่มนิสัยตรงเผงเป็นที่รักของผู้ใหญ่ เรียนเก่ง บุคลิคสะอาดสะอ้าน บ่งบอกว่าได้รับการอบรมเลี้ยงดูมาอย่างดี
เขาและเธอเหมือนมาจากคนละโลก คนละสังคม กุมุทมีทุกอย่างที่เธอไม่มี ครอบครัวที่รัก เพื่อน สติปัญญาดี ผู้ใหญ่ให้ความไว้วางใจ
กัณหาพาลหมั่นไส้ ไม่ชอบเขา ยิ่งกุมุทมาใกล้เพราะอาจารย์สั่งให้ดูแลตัวปัญหาอย่างเธอ กัณหาจึงชอบแกล้งการปั่นหัวให้เด็กดี ประเภทนี้หน้าแดงได้ มีอยู่อย่างเดียว เรื่องใต้สะดือ
เธอในยามเป็นเด็กสาวสนุกกับปฏิกิริยาของกุมุท จนลืมนึกถึงคำเตือนของคนโบราณ ผู้หญิงกับผู้ชายเหมือนน้ำมันกับไฟ ใกล้กันมากเกินไปยิ่งโหมกระพือ
“งานเลี้ยงเลิกแล้วเราต่อไหนดี ใครจะไปบ้าง”
หนุ่มเนื้อหอมประกาศเสียงดัง ร้านอาหารกำลังจะปิดบริการแล้ว แต่หลายคนซึ่งร่ำแอลกอฮอล์ไปเยอะดูเหมือนยังไม่จุใจ
“แถวทองหล่อไหม ฉันโทร.จองให้”
กุมุทกำลังเริ่มมึนๆ ร้องบอก
“นับจำนวนสิว่าใครไปมั่ง น้องเคลียร์บิลเลย เอาอะไรเพิ่มไหมเดี๋ยวโทร.ไปสั่งไว้ให้”
เขาหันไปทางบริกร แล้วล้วงโทรศัพท์มือถืออกมาจากกระเป๋ากางเกง
“กุมุทยังเป็นหัวหน้าห้องอยู่ดี ช่างจัดการ”
เจ้าของฟิตเนสหัวเราะ
“ฉันเรียนโทบริหารนี่ เรื่องพวกนี้ถนัด”
ว่าแล้วก็กวาดสายตาไปทั่วงาน กัณหากำลังคุยกับปัทม์อยู่
“ไม่ต้องหรอก วันนี้พวกเราจัดการเอง นี่เป็นการเลี้ยงต้อนรับนายกลับมาเมืองไทยด้วยยังไงล่ะ”
เพื่อนบอกพลางหัวเราะกันครื้นเครง พลอยทำให้กุมุทรื่นเริงไปด้วย
“ฉันขอตัวก่อนนะคงไม่ได้ไปต่อ ต้องรีบกลับ”
กัณหาไม่สนใจเสียงเรียกร้องให้อยู่ต่อของเพื่อน หรือสายตาจากกุมุท
“มีคนรออยู่”
เขากระดกแก้วทันทีที่ฟังจบ วัยเยาว์จบลงนานแล้ว เวลาไม่หวลคืน อดีตคืออดีต กุมุทโทษว่าเป็นเพราะฤทธิ์น้ำสีอำพันทำให้จิตใจแปรปรวน เรื่องเก่าๆ จึงผุดขึ้นในหัว ...ความผิดเก่าๆ
คุณอาจจะชอบ
