ค่าของเจ้าแม่มาเฟีย

มุมมองของไอรดา:

"หนูไม่ต้องการมีส่วนร่วมกับผู้ชายที่เสนอบัลลังก์ร่วมให้หนู" ฉันพูด เสียงของฉันเย็นชาและแข็งกระด้างเหมือนเศษแก้วที่แตกบนพื้น "หนูจะเป็นราชินี ไม่ใช่ของรางวัลปลอบใจ"

พ่อจ้องมองฉัน ดวงตาของท่านสำรวจใบหน้าของฉัน ท่านเห็นความมุ่งมั่นที่ไม่สั่นคลอนที่นั่น ความแข็งกระด้างใหม่ที่ฝังลึกอยู่ในกระดูกของฉัน ท่านเห็นว่าลูกสาวของท่าน เด็กผู้หญิงที่ท่านปกป้องและคุ้มครอง ได้เติบโตขึ้นในช่วงเวลาเพียงคืนเดียว

ท่านพยักหน้าช้าๆ "การทรยศครั้งนี้ไม่ได้เกิดขึ้นกับลูกคนเดียว ไอรดา มันเกิดขึ้นกับตระกูลวรโชติ มันเกิดขึ้นกับพ่อ"

ฉันเห็นบางอย่างเปลี่ยนไปในดวงตาของท่าน แววตาที่คุ้นเคยและอันตราย มันเป็นแววตาที่ท่านมีก่อนสงคราม ก่อนที่เลือดจะหลั่งไหลเพื่อชำระหนี้แห่งเกียรติยศ

"บอกพ่อมาว่าลูกอยากให้พ่อทำอะไร" ท่านพูด เสียงของท่านคำรามต่ำ

"หนูอยากให้พวกเขาทุกข์ทรมาน" ฉันกระซิบ "หนูอยากให้เขารู้ว่าเขาสูญเสียอะไรไป และหนูอยากให้เธอ... หนูอยากให้เธอหายไป"

"จัดการให้" ท่านพูด อากาศในห้องเต็มไปด้วยอำนาจของท่าน อำนาจเด็ดขาดของเจ้าพ่อ "เขาจะถูกเนรเทศ ถูกริบชื่อเสียง อำนาจ ทุกสิ่งทุกอย่าง และสำหรับเด็กผู้หญิงคนนั้น... เขาจะต้องดูเธอชดใช้ราคาสำหรับความไม่ซื่อสัตย์ของเขา"

ความพึงพอใจอันน่าสยดสยองเข้ามาในอกของฉัน มันไม่ใช่ความสุข แต่มันเป็นสิ่งที่จับต้องได้ในซากปรักหักพังของชีวิตฉัน คำมั่นสัญญาแห่งการล้างแค้น *การล้างแค้น*

น้ำหนักที่ฉันไม่รู้ว่ากำลังแบกอยู่ได้ถูกยกออกจากบ่าของฉัน การตัดสินใจได้เกิดขึ้นแล้ว เส้นทางชัดเจนแล้ว

ฉันกำลังจะออกจากห้องทำงานเมื่อฉันเห็นเธอ อัญญาริน เธอกำลังเดินลงมาตามโถงทางเดิน ภาพลักษณ์ของความไร้เดียงสาในชุดเดรสสีขาวเรียบง่าย เธอเห็นฉันและใบหน้าของเธอก็สว่างไสวด้วยรอยยิ้มที่อ่อนหวานและปลดอาวุธ

"พี่ไอริน! แองจี้กำลังจะไปหาพี่พอดีเลยค่ะ"

เธอเอื้อมมือมาหาฉัน แขนของเธอเปิดกว้างเพื่อกอด กลิ่นดอกพุดซ้อนที่หอมจนเลี่ยนกระทบฉันก่อน คลื่นแห่งความคลื่นไส้ซัดสาดเข้ามา มันคือกลิ่นของการหลอกลวง กลิ่นของอนาคตที่ถูกขโมยไปของฉัน

ฉันผงะถอยหลังราวกับว่าสัมผัสของเธอจะแผดเผาฉัน

"อย่า" ฉันตวาด เสียงของฉันแหลมคม

เธอมองมาที่ฉัน ริมฝีปากล่างของเธอสั่นระริก ดวงตากลมโตของเธอเต็มไปด้วยน้ำตาที่เสแสร้ง "มีอะไรผิดปกติเหรอคะ? แองจี้ทำอะไรผิดไปหรือเปล่า?"

และแล้ว เธอก็บรรเลงผลงานชิ้นเอกของเธอ เธอถอยหลังอย่างงุ่มง่าม ข้อเท้าของเธอบิดในมุมที่เป็นไปไม่ได้ เธอร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดและทรุดตัวลงกับพื้น เหมือนตุ๊กตาที่แตกหักอยู่แทบเท้าฉัน

"อัญญาริน!"

เสียงของมาคินดังก้องมาจากปลายโถงทางเดิน เขาปรากฏตัวในทันที ใบหน้าของเขาเป็นหน้ากากแห่งความเดือดดาล เขาไม่แม้แต่จะมองฉัน สายตาของเขาจับจ้องอยู่ที่เธอเท่านั้น

เขาคุกเข่าลงข้างๆ เธอ สัมผัสของเขาอ่อนโยนขณะที่เขาตรวจดูข้อเท้าของเธอ "เกิดอะไรขึ้น?"

เอ็นโซและแจ็คอยู่ข้างหลังเขา ใบหน้าของพวกเขามืดมนไปด้วยการกล่าวหา

"พี่เขา... พี่เขาผลักแองจี้ค่ะ" อัญญารินสะอื้น มองขึ้นไปที่มาคินด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยน้ำตา "แองจี้ไม่รู้ว่าทำไม แองจี้แค่พยายามจะคุยกับพี่เขา"

"ฉันไม่ได้แตะต้องตัวเธอ" ฉันพูด เสียงของฉันเรียบเฉย

มาคินเงยหน้าขึ้นมองฉันในตอนนั้น และความผิดหวังในดวงตาของเขาเป็นการทำร้ายร่างกาย *เธอทำตัวเป็นเด็ก* สายตาของเขาดูเหมือนจะพูดอย่างนั้น *ทำไมเธอถึงใจดีกับเธอไม่ได้?*

เขาอุ้มเธอขึ้นมาในอ้อมแขนราวกับว่าเธอไม่มีน้ำหนัก "ฉันจะพาเธอไปหาหมอ" เขาพึมพำ เสียงของเขาอ่อนโยนด้วยความอ่อนโยนที่เขาไม่ได้ใช้กับฉันมาหลายปีแล้ว

เขาเดินผ่านฉันไปโดยไม่มองอีกเลย ทหารของเขาตามหลังไปเหมือนองครักษ์ผู้ภักดี เขาทิ้งให้ฉันยืนอยู่คนเดียวในโถงทางเดิน เสียงสะอื้นปลอมๆ ของเธอยังคงลอยอยู่ในอากาศ

ต่อมา จากระเบียงของฉัน ฉันเฝ้ามองพวกเขาในสวนด้านล่าง มาคินกำลังคุกเข่า ประคบข้อเท้าของอัญญารินด้วยถุงน้ำแข็งอย่างอ่อนโยน เธอกำลังพิงเขา ศีรษะของเธออยู่บนไหล่ของเขา มองขึ้นไปที่เขาด้วยความชื่นชม

ความทรงจำผุดขึ้นมา คมชัดและไม่เป็นที่ต้องการ ปีที่แล้ว ฉันถูกเหวี่ยงตกจากหลังม้าระหว่างการขี่ขี่ม้า ข้อมือของฉันหัก เป็นการหักของกระดูกที่สะอาดซึ่งทำให้ฉันร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด

มาคินอยู่ที่นั่น เขาช่วยฉัน แต่สัมผัสของเขาลังเล สีหน้าของเขาไม่พอใจ

"พ่อฉันเอาฉันตายแน่ถ้าเธอไม่สมบูรณ์แบบสำหรับงานกาล่า" เขาพึมพำ มือที่จับแขนฉันแน่นเกินไปเล็กน้อย เขาดูแลอาการบาดเจ็บของฉันไม่ใช่เพราะความรัก แต่เพราะภาระหน้าที่ หน้าที่ที่พ่อของฉันสั่ง

ฉันมองเขาตอนนี้ กำลังเอาอกเอาใจอัญญารินกับอาการบาดเจ็บที่กุขึ้น เขาไม่ได้กำลังปฏิบัติหน้าที่ เขากำลังถวายความภักดี

ความแน่ใจอันเยือกเย็นแผ่ซ่านไปทั่วตัวฉัน ทำให้ฉันหนาวไปถึงกระดูก นี่ไม่ใช่แค่เรื่องจูบ นี่คือเรื่องของทางเลือกที่เขาได้ทำมานานแสนนานแล้ว

เขาประคองมือเธอราวกับว่ามันเป็นแก้วล้ำค่า ฉันจำได้ว่าเขาจับข้อมือที่หักของฉันราวกับว่ามันเป็นภาระ

และโดยไม่พูดอะไรอีก ฉันก็หันหลังและเดินจากไป