เจ้าสาวมาเฟีย : เกิดใหม่อีกครั้งในความอัปยศ

หลังจากการพิจารณาคดีสิ้นสุดลงไม่กี่วัน ฉันขังตัวเองอยู่ในห้องนอนที่คฤหาสน์โรซี่ ไม่กินไม่ดื่ม ปล่อยให้ความเศร้าและความโกรธกลืนกินฉัน

การตายของไดอาน่า การหักหลังของวินเซนโซ เหมือนความทุกข์หนักหน่วงที่ทับถมจนฉันหายใจไม่ออก

คนรับใช้ในคฤหาสน์ต่างหลบหลีกฉันด้วยความระมัดระวัง มีเพียงบางครั้งที่พวกเขามอบสายตาเห็นใจเมื่อเข้ามาส่งของ

เย็นวันนั้น แสงอาทิตย์ยามเย็นลอดผ่านช่องม่านเข้ามาในห้อง ทิ้งเงายาวบนพื้น

ฉันนั่งอยู่ข้างเตียง กอดรูปของไดอาน่าไว้แน่น น้ำตาแห้งไปแล้ว เหลือเพียงความว่างเปล่าในใจ

"ก๊อก ก๊อก ก๊อก" เสียงเคาะประตูดังขึ้น

"ออกไป" ฉันพูดด้วยเสียงอ่อนแรง

แต่ประตูก็ยังถูกเปิดออก วินเซนโซเดินเข้ามา เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีดำ ปกคอเปิดเล็กน้อย ใบหน้ามีร่องรอยความเหนื่อยล้า

ตั้งแต่การพิจารณาคดีสิ้นสุด นี่เป็นครั้งแรกที่เขามาเยี่ยมฉัน

"ไอเลียน่า" เขาพูดเสียงต่ำเมื่อมาถึงตรงหน้าฉัน “เธอไม่ควรเป็นแบบนี้ต่อไปแล้ว ”

ฉันไม่ตอบเขา เพียงแต่จ้องมองรูปของไดอาน่าอย่างแน่วแน่

วินเซนโซถอนหายใจ นั่งลงข้างฉัน

“ฉันรู้ว่าเธอเกลียดฉัน แต่ที่ฉันทำไปก็เพื่อเรา เพื่อครอบครัวโรซี่ ตอนนี้ตระกูลวิสคอนติทรงอำนาจมาก เราไม่สามารถปะทะกับพวกเขาได้โดยตรง”

“เพื่อเรา?” ฉันเงยหน้าขึ้นมองเขา สายตาเต็มไปด้วยการเย้ยหยัน

“เธอทำเพื่อเธอเอง เพื่อโซเฟียของเธอ เพื่อผลประโยชน์ของครอบครัวเธอใช่ไหม? วินเซนโซ หยุดหลอกตัวเองเถอะ”

สีหน้าของวินเซนโซเปลี่ยนไป “ไม่ว่าเธอจะเชื่อหรือไม่ก็ตาม มันคือความจริง ตอนนี้มีเรื่องที่เธอต้องทำ”

“ฉันจะไม่ทำอะไรทั้งนั้น” ฉันพูดด้วยเสียงเย็นชา

“ไม่ เธอจะทำ” วินเซนโซหยิบเอกสารออกมาจากกระเป๋า วางไว้ตรงหน้าฉัน “นี่คือคำแถลงขอโทษ เธอต้องเซ็น”

ฉันหยิบเอกสารขึ้นมาอ่าน มันระบุว่าฉันยอมรับว่าไดอาน่าโจมตีโซเฟียเพราะอาการทางจิต

และฉันต้องขอโทษสำหรับความยุ่งยากที่เกิดขึ้นกับโซเฟีย และรับประกันว่าจะไม่ดำเนินการใดๆ อีก

“เธอให้ฉันขอโทษฆาตกรของไดอาน่า?”

ฉันโกรธจนตัวสั่น ขว้างเอกสารลงพื้น “วินเซนโซ เธอไม่มีหัวใจหรือ?”

สายตาของวินเซนโซคมขึ้น “ไอเลียน่า อย่าบังคับฉัน ถ้าเธอไม่เซ็น โซเฟียจะไม่ยอม เธอจะฟ้องเธอข้อหาหมิ่นประมาท แล้วเธอจะต้องติดคุก และทำให้ครอบครัวโรซี่เดือดร้อนด้วย”

“ฉันไม่สน!” ฉันตะโกน “แม้จะติดคุก ฉันก็จะไม่ขอโทษฆาตกรนั้น!”

“จริงหรือ?” วินเซนโซลุกขึ้นยืน เดินไปที่หน้าต่าง หันหลังให้ฉัน

เขาหยิบมือถือขึ้นมา เปิดวิดีโอ แล้วยื่นให้ฉัน

ฉันรับมือถือมาด้วยความสงสัย วิดีโอแสดงให้เห็นทะเลเพลิงที่ลุกโชติช่วง

ผู้คุ้มกันของวินเซนโซล้อมรอบร้านดอกไม้ของไดอาน่า ถือคบเพลิงที่ลุกไหม้

“เธอจะทำอะไร?” ฉันรู้สึกหดหู่ใจ มีลางสังหรณ์ไม่ดี

“เธอรู้อยู่แล้ว ไอเลียน่า” วินเซนโซมองฉันด้วยสายตาเย็นชา

“โซเฟียคิดว่า เธอต้องได้รับบทเรียน เธอจึงจะเชื่อฟัง”

“ไม่ เธอทำแบบนี้ไม่ได้!” ฉันลุกขึ้นยืน มือถือเกือบตกพื้น

“วินเซนโซ นั่นคือร้านดอกไม้ของไดอาน่า เป็นสิ่งเดียวที่เธอทิ้งไว้ให้ฉัน ”

“งั้นก็เชื่อฟังซะ” วินเซนโซพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ราวกับเป็นเรื่องเล็กน้อย

“ไอเลียน่า เธอมีเวลาสองนาทีในการตัดสินใจ เซ็นคำแถลงขอโทษนี้ ฉันรับรองว่าร้านดอกไม้ของไดอาน่าจะปลอดภัย ถ้าเธอไม่เซ็น. . . ”

วินเซนโซชี้ไปที่วิดีโอ “เธอคงไม่อยากให้ร้านดอกไม้ของไดอาน่ากลายเป็นเถ้าถ่านใช่ไหม ?”

“เธอเป็นคนเลว!” ฉันโกรธจนตัวสั่น น้ำตาไหลออกมาอีกครั้ง

“วินเซนโซ เธอทำแบบนี้ได้ยังไง? นั่นคือพี่สาวของฉันนะ! เธอจะเอาของที่ระลึกของเธอมาขู่ฉันได้ยังไง?!”

“ฉันไม่มีทางเลือก

” น้ำเสียงของวินเซนโซไร้ซึ่งความรู้สึกผิด

“ใครทำให้เธอไม่ยอมเชื่อฟัง? ไอเลียน่า เป็นเด็กดี อย่าเสียเวลา”

เขาเคยเรียกฉันแบบนี้เสมอ น้ำเสียงอบอุ่นที่เคยมีความรัก แต่ตอนนี้ เหลือเพียงความเย็นชาและการข่มขู่

ฉันมองดูวิดีโอที่ร้านดอกไม้ถูกล้อมรอบ จินตนาการถึงร้านที่ไดอาน่าทุ่มเทแรงกายแรงใจมาตลอดหลายปีถูกเผาเป็นเถ้าถ่าน

ฉันไม่มีทางที่จะเรียกร้องความยุติธรรมให้ไดอาน่าได้ แล้วจะทนเห็นร้านดอกไม้ของเธอถูกเผาได้อย่างไร

“วินเซนโซ” ฉันพูดด้วยเสียงสั่น “เธอเปลี่ยนไปได้ยังไง? เธอไม่เคยเป็นแบบนี้ . . . ”

ดวงตาของวินเซนโซมีแววสะท้อนราวกับนึกถึงอะไรบางอย่าง แต่ก็กลับมาเย็นชาอีกครั้ง

“คนย่อมเปลี่ยนไป ไอเลียน่า เหลือเวลาอีกหนึ่งนาที”

ฉันมองเขา ชายที่ฉันเคยรักสุดหัวใจ ตอนนี้ใช้คนที่ฉันห่วงที่สุดมาขู่ฉัน

ฉันรู้สึกสิ้นหวังอย่างมาก ราวกับว่าทั้งโลกกำลังต่อต้านฉัน

“ทำไม?” น้ำตาไหลอาบหน้า

“วินเซนโซ บอกฉันสิ ทำไมเธอถึงช่วยโซเฟีย? เธอทำอะไรกับเธอ?”

วินเซนโซเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วพูด

“โซเฟียพิเศษในแบบของเธอ เธอเคยช่วยชีวิตฉัน เคยรับกระสุนแทนฉัน นี่คือสิ่งที่ฉันติดค้างเธอ”

“แล้วเธอเลยยอมเสียสละฉัน เสียสละไดอาน่าเพื่อเธอหรือ?”

ฉันไม่อยากเชื่อหูตัวเอง “วินเซนโซ เธอรู้ตัวไหมว่าเธอกำลังพูดอะไร?”

“ฉันรู้” น้ำเสียงของวินเซนโซมีความเหนื่อยล้า

“แต่ฉันต้องทำ ไอเลียน่า เซ็นเถอะ นับว่าฉันขอร้อง”

มองดูใบหน้าที่คุ้นเคยนี้ ฉันกลับรู้สึกแปลกหน้า

วินเซนโซที่เคยยอมสละทุกสิ่งเพื่อฉัน ไม่มีอีกแล้ว

ตอนนี้คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าฉันคือคนแปลกหน้าที่ถูกพันธนาการด้วยผลประโยชน์ของครอบครัวและ “ความกรุณา” ที่เรียกว่า

“เหลืออีกสามสิบวินาที” วินเซนโซเตือน

ฉันหลับตา น้ำตาไหลริน

เพื่อร้านดอกไม้ของไดอาน่า ฉันไม่มีทางเลือกอื่น

“ตกลง” ฉันลืมตา เสียงแหบพร่า “ฉันจะเซ็น”

วินเซนโซยื่นปากกาให้ฉัน ฉันรับปากกา มือสั่นไม่หยุด เซ็นชื่อของฉันลงบนคำแถลงขอโทษที่น่าอับอายนั้น

“พอใจหรือยัง?” ฉันโยนเอกสารให้เขา “ตอนนี้ ให้พวกเขาออกไปจากร้านดอกไม้ของไดอาน่า!”

วินเซนโซหยิบเอกสารขึ้นมาดู แล้วพยักหน้า “ฉันจะทำ”

ทันใดนั้น โทรศัพท์ของวินเซนโซดังขึ้น เป็นโซเฟียโทรมา เขารับสาย น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นอ่อนโยนทันที “ฮัลโหล โซเฟีย มีอะไรหรือ? …ปวดท้องเหรอ? ได้ ฉันจะไปเดี๋ยวนี้”

เขาวางสาย มองฉันแวบหนึ่ง ก่อนจะรีบออกจากห้องไป

ฉันมองดูเขาจากไป นั่งทรุดลงกับพื้น น้ำตาไหลออกมาอีกครั้ง

วินเซนโซ เธอรู้ไหมว่า สิ่งที่เธอเซ็น ไม่ใช่แค่คำแถลงขอโทษ แต่เป็นการสิ้นสุดของความสัมพันธ์ระหว่างเรา

จากนี้ไป ระหว่างเธอกับฉัน เหลือเพียงความเกลียดเท่านั้น