ลูกหนี้รักมาเฟียร้าย

มาเฟียหนุ่มจึงควักเงินประมาณห้าพันยื่นให้สาวเชียร์เบียร์เพื่อไม่ให้เธอมากวนใจอีก

“คุณลูกค้าคะ กฎก็คือกฎ ถ้าคุณลูกค้าจะสูบซิการ์ดิฉันไม่ได้ห้าม แต่ช่วยออกไปสูบนอกร้านเถอะค่ะ” เธอยื่นเงินคืนให้เขา และผายมือไปยังประตูทางออก

“เธอเป็นใครมีสิทธิ์อะไรมาห้ามฉัน ถ้าใครหน้าไหนมีปัญหาก็ให้มาคุยกับฉันนี่!” เสียงเข้มที่ขัดกับหน้าตาหล่อเหลาสไตล์ลูกครึ่งฮ่องกงพูดกับสาวตรงหน้าก่อนจะพ่นควันใส่เธออย่างไร้มารยาท

“คุณลูกค้า!” นาลันขึ้นเสียงใส่ทันที่โดนพ่นควันใส่หน้า มือบางยกขึ้นมาสะบัดไปมา

“หรือว่าที่ยืนมารอไม่ไปไหนสักที ไม่ได้แค่มาเตือนอย่างเดียว แต่อยากจะมาขายอย่างอื่นด้วย?”

สิ้นคำถามของเควินทำให้นาลันถึงกับหน้านิ่วคิ้วขมวดยกใหญ่ มาเฟียหนุ่มไม่อยากทำให้ค่ำคืนนี้เสียบรรยากาศจึงดีลถามเธอตรงๆ ถ้าสำเร็จก็ได้ยัยนี่ไว้แก้เหงา

ถือซะว่าเป็นการแลกเปลี่ยนผลประโยชน์กัน เขานอนกับเธอ ส่วนเธอก็ได้เงินเขาไป จะได้หมดปัญหาสักที

“เท่าไรล่ะ? ฉันจ่ายไม่อั้น”

ใบหน้าหล่อขาวกระตุกยิ้มที่มุมปาก ดวงตาคมกริบมองหญิงสาวตั้งแต่หัวจรดเท้า

นอกจากความสวยออร่าที่ไม่แพ้ดารานางแบบแล้ว สัดส่วนอื่นๆ ไม่ว่าจะเป็นอก เอว สะโพกก็สมส่วนไม่แพ้ผู้หญิงคนอื่นเช่นกัน

ตั้งแต่นาลันทำงานที่บาร์แห่งนี้เธอทำหน้าที่เชียร์เบียร์ชงเหล้า ได้เจอลูกค้าหลายประเภทก็จริง แต่ไม่เคยเจอใครปากคอเลาะร้ายพูดจาดูถูกเธอได้เท่าเขามาก่อน

 หากดูจากภายนอกแล้วก็คงเป็นพวกไฮโซไม่ก็คุณชายเอาแต่ใจถึงไม่ให้เกียรติเธอทั้งการกระทำและคำพูด

ถึงแม้เขาจะรวยมาจากไหน เขาไม่มีสิทธิ์อะไรมาแหกกฎของทางร้าน ถ้าไม่อยากปฏิบัติตามก็ควรไปร้านอื่นสิ ไม่อย่างนั้นหากลูกค้าคนอื่นทำตามก็คงต้องห้ามกันให้วุ่นวายอีก

นาลันจึงตัดสินใจคว้าซิการ์จากมือลูกค้าไฮโซ หย่อนใส่แก้วแอลกอฮอล์ โดยเธอไม่รู้ว่าซิการ์มวนเดียวมีราคามากกว่ารองเท้าคู่หนึ่งอีก

“กล้าดียังไงมาทำกับฉันอย่างนี้!” เควินกระชากแขนนาลันอย่างแรงทำให้เซ้นต์ที่อยู่ข้างๆ สะกิดให้เพื่อนของเขาใจเย็นลง

ตอนนี้คนทั้งร้านไม่ฟังดนตรีสด แต่หันมาดูหนุ่มหล่อไฮโซกับสาวเชียร์เบียร์ทะเลาะกันสนุกกว่าอีก ก่อนที่เรื่องจะวุ่นวายไปมากกว่านี้ โชคดีที่พนักงานคนอื่นซึ่งเห็นเหตุการณ์รีบไปตามเจ๊นกเจ้าของร้านมาห้ามศึก

“เอ่อ ขอโทษนะคะ ไม่ทราบว่าเกิดอะไรขึ้นคะ?” เจ๊นกเจ้าของร้านวิ่งมาที่โต๊ะเควินกับเซ้นต์อย่างกระหืดกระหอบ ดีนะที่ไม่หัวใจวายตายเสียก่อน อายุก็หลักสี่แล้ว ไม่ใช่น้อยๆ เลย

“พนักงานของคุณเอาซิการ์ของผมโยนใส่แก้วแอลกอฮอล์ ทำแบบนี้ผมถือว่าไม่ให้เกียรติผมที่เป็นลูกค้าร้านคุณ!” เควินอธิบายให้เจ้าของร้านฟังถึงวีรกรรมของสาวเชียร์เบียร์ปากกล้า ไม่วายหันไปมองเธอด้วยสายตาไม่พอใจ

“คุณลูกค้าคะ ทางร้านมีกฎอย่างชัดเจนว่าไม่ให้สูบบุหรี่ แม้กระทั่งซิการ์ที่คุณนำมาเอง แต่ถึงอย่างนั้นพนักงานของเจ๊ก็ทำเกินไป เจ๊ขออนุญาตลงโทษคนของเจ๊ด้วยตัวเองนะคะ” เจ๊นกยกมือไหว้ขอโทษลูกค้าไฮโซยกใหญ่

“ไม่!” เควินกอดอกพลางจ้องหน้าสาวเชียร์เบียร์ที่มองเขาด้วยสีหน้าท่าทางไม่พอใจ ผู้หญิงแบบนี้ต้องถูกกำราบให้เข็ด

“คุณลูกค้าจะให้เจ๊ทำอย่างไรล่ะคะ?”

“ไล่ยัยนี่ออกซะ!”

“เฮ้ย! มันไม่เกินไปหน่อยหรอคุณ ฉันเตือนคุณดีๆ แต่คุณเอาเงินฟาดหัวฉัน และพูดจาดูถูกฉัน กะอีแค่ฉันเอาซิการ์ราคาแพงใส่แก้วแอลกอฮอล์ถึงกับต้องไล่ฉันออกเลยหรอคะ?”

นาลันโพล่งขึ้นมาด้วยความไม่พอใจ จู่ๆ จะมาไล่เธอออกเพียงเพราะเธอทำตามกฏของทางร้านเนี่ยนะ เหตุผลเฮงซวยชะมัด!

“หึ ช่วยไม่ได้ ก็อยากทำตัวอวดดีเอง เตรียมหางานใหม่ได้เลย” เควินหยิบนามบัตรให้เจ๊นกเจ้าของร้านดูว่าเขาเป็นใครยิ่งใหญ่แค่ไหน ดูซิว่าเธอจะจัดการอย่างไร

ทันที่เจ๊นกรู้ว่าคนตรงหน้าคือเควินเฉินลูกชายเฉินเหย่กงมาเฟียผู้ทรงอิทธิพล สามารถใช้เส้นสายสั่งปิดผับบาร์ได้โดยไม่ต้องหาเหตุผลใดๆ ทำให้เจ๊นกจำเป็นต้องที่จะต้องเอ่ยปากไล่นาลันออกจากงานเพื่อให้ร้านอยู่รอด

“จำใส่หัวไว้ ฉันไม่ใช่คนที่เธอจะมีปัญหาด้วย!” เขาชี้นิ้วใส่หน้าเธอ จากนั้นก็หันไปนั่งดื่มแอลกอฮอล์กับเซ้นต์ต่อ

เจ๊นกเจ้าของบาร์เดินเข้าไปหานาลันในห้องพักรับรองของพนักงาน ใบหน้าขาวสวยบ่นมุบมิบเพราะนึกถึงหน้าไฮโซหนุ่มคนนั้นตลอดเวลาพร้อมทั้งควานหาชุดลำลองของตนเองที่ถอดวางไว้เพื่อเปลี่ยนกลับบ้าน

“ไม่ต้องหาหรอก เสื้อผ้าของลัน เจ๊ให้คนไปส่งซัก เจ๊ไม่คิดว่ามันจะเกิดเรื่องขึ้นซะก่อน”

สำหรับบาร์สาธรแล้วไม่ว่าจะเป็นพนักงานประจำหรือพาร์ทไทม์จะมีบริการพิเศษให้หนึ่งอย่างนั่นคือบริการซักอบรีดเสื้อผ้าให้พนักงานซึ่งเจ๊นกเจ้าของร้านค่อนข้างสนิทกับนาลันจึงนำเสื้อผ้าของเธอไปให้แม่บ้านซักโดยที่ไม่ได้บอกเธอล่วงหน้า

“ถ้างั้นหนูใส่ชุดนี้กลับเลยละกัน ไว้วันหลังหนูค่อยกลับมาเอาเสื้อผ้าที่เจ๊เอาไปซัก”