ไอมาเฟีย นั่นเมียกู

ภายในบ้านของยูมิ...

ยูมิเดินเข้าบ้านของเธออย่างระวัง เพื่อไม่ให้เจอหน้าผู้เป็นพ่อ ทว่าเธอยังไม่ทันเดินพ้นประตูเข้าบ้านก็มีเสียงเข้มดุเรียกหยุดเธอไว้

“เดี๋ยว! ไปนั่งรอฉันที่ห้องนั่งเล่น” 

พ่อใจร้ายของเธอพูดออกคำสั่งกับลูกสาวผู้อ่อนแอ เพราะมีเรื่องที่จะต้องคุยกับยูมิเกี่ยวกับเรื่องอนาคตของเธอ 

ส่วนยูมิเมื่อได้ยินคำสั่งนั้นก็ไม่มีสิทธิ์ตั้งคำถาม ได้แต่เดินก้มหน้าไปที่ห้องนั่งเล่นด้วยความไม่เต็มใจ เพื่อรอคุยกับคนที่เธอไม่อยากจะพูดด้วยหรือแม้แต่มองหน้า

ห้องนั่งเล่น...

“พรุ่งนี้แกไม่ต้องไปเรียน ฉันโทรไปลาหยุดให้แกแล้ว” 

“ทำไมเหรอคะ” เธอถามไปอย่างไม่เข้าใจ

“พรุ่งนี้แกต้องไปเจอคู่หมั้น...” ผู้เป็นพ่อเตรียมการทุกอย่างเกี่ยวกับสามีในอนาคตของยูมิ คนที่จะสามารถดูแลและปกป้องเธอได้จริงๆ ไม่ใช่ความรักที่ไม่มั่นคงอย่างที่เธอเป็นอยู่

“คู่หมั้นอะไรคะ?” เรื่องที่ได้ยินทำให้เธอรู้สึกอยากจะร้องไห้ออกมา เพราะกลัวว่าจะไม่ได้รักกับนิเฌอคนรักของเธอ “ฮึกๆ หนูมีแฟนแล้วนะคะ พ่อก็รู้ ฮือๆ” 

“แกต้องแต่งงานกับคนที่ดูแลแกได้ ไม่ใช่นังเด็กบ้านั่น” เขาไม่คิดว่านิเฌอจะดูแลปกป้องยูมิได้เพราะเธอทั้งคู่ต่างก็เป็นผู้หญิงเหมือนกัน

“แต่พี่นิเฌอเขาดูแลยูมิได้นะคะ พี่นิเฌอเขารักยูมินะ ฮือๆ” พ่อบอกตลอดว่าพี่นิเฌอไม่สามารถดูแลหรือปกป้องฉันได้ แต่ทุกครั้งที่ฉันเจอเรื่องแย่ๆ ฉันจะมีพี่นิเฌอคอยปลอบและปกป้องฉันตลอด มีแต่พ่อนั่นแหละที่จ้องแต่จะทำให้ฉันเสียใจ “พ่อใจร้าย ฮือ~” 

“แกจะพูดเรื่องบ้าอะไรของแกก็ช่าง แต่ฉันหาคู่ให้แกแล้ว แกต้องแต่ง!” 

“ยูมิไม่แต่งค่ะ ไม่แต่ง ฮือๆ” เธอขึ้นเสียงใส่ผู้เป็นพ่อ ก่อนที่จะล้วงโทรศัพท์ในกระเป๋าขึ้นมาเพื่อที่จะโทรหาแฟนของเธอให้มารับ และพาเธอหนีไปจากพ่อใจร้าย 

แต่ยังไม่ทันที่เธอจะต่อสายหานิเฌอได้สำเร็จ พ่อใจร้ายก็ดึงมือถือออกไปจากมือของเธอซะก่อน ขวับ!

“ถ้าแกไม่แต่ง ฉันจะส่งแกกลับไปอยู่ญี่ปุ่นกับย่าแก จะเอาแบบนั้นไหม?!” เขาพูดพร้อมกับบีบต้นแขนเล็กของลูกสาวเพื่อให้เธอหวาดกลัวและยอมทำตามคำสั่งอย่างไม่ดื้อดึง

“ฮือ ไม่นะ ยูมิไม่ไป” เธอพยายามดิ้นเพื่อให้มือของพ่อหลุดออกจากท่อนแขน แต่เหมือนว่ายิ่งต่อต้านจะยิ่งเจ็บตัว “ฮือ ปล่อยนะ ยูมิเจ็บนะ” 

“ก็เพราะแกอ่อนแอแบบนี้ไง! ฉันเลยต้องส่งแกไปอยู่กับคนที่เขาจะดูแลแกได้!” ชายผู้เรียกตนว่าเป็นพ่อตวาดเสียงดังใส่หน้าลูกสาวผู้อ่อนแอ เพื่อบอกให้เธอเข้าใจว่าเป็นเพราะเธอที่อ่อนแอ เขาจึงต้องทำแบบนี้

“เพราะยูมิไม่ได้เกิดมาเป็นผู้ชายอย่างที่พ่ออยากได้ใช่ไหม ฮึกๆ เพราะยูมิอ่อนแอแบบนี้ใช่ไหมพ่อถึงไม่รักยูมิ ถึงทำกับยูมิแบบนี้ ฮือๆ” 

เธอคิดเสมอว่าเธอเกิดมาเป็นลูกสาวในตระกูลมาเฟีย เป็นลูกที่พ่อไม่ได้ตั้งใจจะให้เกิดมา แถมยังอ่อนแอตามคนไม่ทัน ผู้เป็นพ่อจึงไม่เคยให้ความรักกับเธอ และตั้งท่าเอาแต่บังคับและคอยบงการชีวิตของเธอให้เป็นแบบนั้นแบบนี้

“ก็แล้วทำไมแกไม่เกิดมาเป็นผู้ชายล่ะ ใสหัวขึ้นห้องไป!!” พ่อใจร้ายตะคอกใส่ลูกสาวอีกครั้งเสียง ท่าทางเกรี้ยวกราดและไม่อ่อนโยนของเขามีแต่จะยิ่งทำให้เธอหวาดกลัวและเกลียดผู้เป็นพ่อมากขึ้น

“ไป!!” 

“ฮือ ๆ~” 

เธอรีบวิ่งหนีผู้เป็นพ่อขึ้นมาบนห้องนอน เมื่อได้ยินเสียงตะคอกของเขาที่ทำเธอเจ็บปวดใจทุกครั้งที่ได้ยิน

ห้องนอนยูมิชั้นสอง...

“พี่นิเฌอ ฮือ ยูมิกลัว” เธอได้แต่นอนคุดตัวอยู่บนที่นอน และร้องไห้หาคนรักอยู่แบบนั้นอย่างไม่รู้จะแก้ปัญหานี้อย่างไร จนน้ำตาที่ไหลออกมาไม่หยุดทำให้เธอเพลียและเผลอหลับไป

จนเมื่อตื่นเช้าขึ้นก็เห็นเข้ากับแม่บ้านสองคน ที่ยืนอยู่ข้างเตียงนอนของเธอ ทั้งคู่ถือชุดเดสรสีสวยที่เธอจะต้องใส่ไปดูตัวกับคู่หมั้นในวันนี้...

ร้านอาหารญี่ปุ่น ในวันนัดดูตัว...

“หยุดร้องสักที” เขาหันไปดุลูกสาวที่กำลังนั่งร้องไห้ซมซานอยู่ข้างๆ เพื่อให้เงียบเสียงลง เพราะเธอเอาแต่ร้องไห้อยู่แบบนั้นตั้งแต่นั่งรถออกจากบ้าน ซึ่งเขาไม่อยากให้คู่หมั้นของเธอต้องเห็นสภาพของเธอที่ไม่พร้อมอย่างนี้

“ก็ยูมิไม่อยากแต่ง ฮือๆ” 

“เงียบ!” 

เสียงตะคอกของคนเป็นพ่อเมื่อครู่ ทำให้เธอพยายามห้ามเสียงร้องและปาดน้ำตาบนแก้มออกเพราะความหวาดกลัว ต่อใบหน้าดุร้ายและหน้าเกรงขามของเขา

แก๊ก!

ทันทีที่โจดินและแม่ของเขาก้าวท้าวเข้ามาภายในห้อง ก็เห็นเข้ากับเด็กสาวผู้น่าสงสารและพ่อของเธอ ความเด็กของยูมิทำโจดินหวั่นใจนิดหน่อยที่คู่หมั้นของตนเด็กขนาดนี้ 

หลังจากที่สองครอบครัวพูดทักทายกัน ทางผู้ใหญ่ก็เริ่มพูดเข้าเรื่องสำคัญที่เกี่ยวกับลูกทั้งสองคน และคุณนายฮารุแม่ของโจดินก็เห็นว่าถึงเวลาสมควรแล้วที่จะพูดคุยเลือกคู่ที่เหมาะสมให้กับลูกชายของเธอ ซึ่งพ่อของยูมิเองก็เสนอลูกสาวเพียงคนเดียวให้กับเธอเป็นตัวเลือกให้กับโจดิน 

“อายุห่างกันสิบแปดปีเลย โจดินมีปัญหาหรือเปล่าลูก?” 

“ผมแล้วแต่คุณฮารุครับ ยังไงก็ได้...” 

เขายกเรื่องนี้ให้ผู้เป็นแม่ตัดสินใจอย่างร้อยเปอร์เซ็นต์ เพราะคิดว่าไม่ใช่เรื่องที่สำคัญอะไร แต่งกับใครก็น่าจะเหมือนกัน ซึ่งเรื่องที่เธอเด็กกว่ามากไม่ใช่ปัญหา แต่ที่ดูจะเป็นปัญหาก็น่าจะเป็นเพราะว่าที่เจ้าสาวดูอ่อนแอไม่เข้าตาเขาเท่าไหร่ อีกทั้งเธอยังดูไม่พร้อมจะแต่งงานกับเขาอีกด้วย

ยูมิได้แต่นั่งก้มหน้าและไม่กล้าที่จะเงยหน้าขึ้นมองใคร เพียงแค่ได้ยินเสียงเข้มดุของโจดินก็ยิ่งรู้สึกตัวเล็กกว่าที่เป็น “ฮึกๆ” เจ้าของมือน้อยกระตุกชายเสื้อของพ่อใจร้าย เพื่อจะบอกเขาว่าเธอกำลังหวาดกลัวกับเรื่องที่เกิดขึ้น

“...อืม!” 

ทว่าผู้เป็นพ่อกลับกระแอมเสียงดุออกมา เพื่อให้เธอเงียบเสียงสะอื้นไว้ เพราะเขากลัวว่าเธอจะทำเสียเรื่อง “เรื่องงานแต่งเอาที่โจดินพร้อมเลยนะ ลุงยังไงก็ได้” 

“ผมยังไงก็ได้ครับ แล้วแต่แม่…” เขาพูดตอบพ่อของยูมิไปแบบนั้น เพราะไม่อยากเสียเวลามานั่งคิดเรื่องงานแต่ง และมันค่อนข้างเสียเวลาในการทำงานที่มีค่าของเขา

“ฮือ แต่ยูมิไม่อยากแต่ง” เธอร้องไห้ปล่อยโฮออกมา เพราะเกิดกลัวงานแต่งนี้ที่จะจัดขึ้นทั้งที่เธอไม่เต็มใจ “โอโต้ซัง ยูมิไม่อยากแต่ง ฮือ~” 

“ยูมิ!” 

ทั้งโจดินและคุณนายฮารุแม่ของเขาหันมองหน้ากัน เมื่อเห็นว่าจู่ๆ ยูมิก็ร้องไห้แงออกมา ซึ่งเธอดูจะกลัวการแต่งงานนี้มากจริงๆ อาจจะเพราะว่าเธอยังเด็กอยู่

แต่หลังจากที่ทั้งสองครอบครัวหาข้อสรุปเรื่องแต่งงานได้ ก็มีการตกลงว่างานแต่งงานจะถูกจัดขึ้นในอีกสองเดือนข้างหน้า ซึ่งเธอจะย้ายเข้าไปอยู่กับโจดินหลังจากเสร็จพิธีงานแต่งแบบญี่ปุ่น

--------------------------------------------------------------------------

[ติดตามตอนต่อไป] - [Follow the next episode] 

[-กดใจ -เพิ่มเข้าชั้น -คอมเมนท์ให้กำลังใจ และฝากกดติดตามไรท์ด้วยนะครับ🙏]