สามีใหม่ของฉัน สุดยอดน่าดูเลย

“คุณนายฮั่วคะ คุณมีความคิดเห็นยังไงบ้างคะที่วันนี้คุณฮั่วไปร่วมงานวันเกิดของลู่หยุนเสวี่ยอย่างเปิดเผย แถมยังประกาศที่นั่นอย่างเป็นทางการเรื่องที่พวกคุณหย่ากันแล้วด้วย？”

“ได้ยินมาว่าลู่หยุนเสวี่ยเป็นรักแรกของคุณฮั่ว แล้วก็ยังเป็นคุณหนูตัวจริงของตระกูลลู่ด้วย คุณแย่งทั้งตำแหน่งและสามีของคนอื่นมาตั้งนานขนาดนี้ คุณรู้สึกผิดต่อเธอบ้างไหมคะ？”

“ตระกูลลู่ปฏิเสธที่จะยอมรับว่าคุณเป็นลูกสาวของพวกเขา และยังอายัดทรัพย์สินของคุณอีกด้วย สองปีที่ผ่านมาคุณก็เป็นแค่แม่บ้านมาตลอด แล้วจากนี้ไปแหล่งรายได้ของคุณจะเป็นยังไงคะ？”

“คุณนายฮั่วคะ ช่วยตอบหน่อยได้ไหมคะ？”

…

ในงานเลี้ยงวันเกิด ลู่ซิงหลานถูกบรรดานักข่าวปิดทางไว้จนแน่นขนัด

บรรดาสื่อมวลชนยิงคำถามแสนเชือดเฉือนออกมาไม่หยุดหย่อน พร้อมกับเลนส์กล้องที่ถูกส่องมาที่ใบหน้าของเธออยู่ตลอด แสงแฟลชจากรอบข้างก็กะพริบไม่หยุด

เมื่อต้องเผชิญหน้ากับสถานการณ์เช่นนี้ ท่าทีของลู่ซิงหลานก็ดูเหม่อลอยเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่ายังไม่สามารถฟื้นตัวจากความกระทบกระเทือนเมื่อครู่นี้ได้

ลู่หยุนเสวี่ยคือคุณหนูตัวจริงของตระกูลลู่ และเป็นรักแท้ของฮั่วสุยหยวน แล้วเธอลู่ซิงหลานเป็นใครกัน？

เธอคือภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายของฮั่วสุยหยวน แต่ก็เป็นแค่เรื่องตลกเรื่องหนึ่งเท่านั้น

เมื่อก่อนคนที่มารับเธอจากสลัมในต่างประเทศและอ้างตัวว่าเป็นพ่อแม่ของเธอก็ไม่ใช่คนตระกูลลู่หรอกเหรอ？

หรือว่าก่อนที่จะรับเป็นลูก พวกเขาไม่ได้ตรวจดีเอ็นเอขั้นพื้นฐานกันเลยงั้นเหรอ？

ทำไมถึงเพิ่งจะมาค้นพบความผิดพลาดเอาตอนนี้！

ลู่ซิงหลานยืนตัวแข็งทื่อ แต่เมื่อหันกลับไปก็เห็นฮั่วสุยหยวนและลู่หยุนเสวี่ยกำลังมองกันและกันอย่างหวานซึ้งอยู่อีกฝั่งหนึ่งของฝูงชน

เธอได้แต่ยืนนิ่งอยู่ข้างๆ และถามออกไปอย่างตะกุกตะกัก “ทำไมคะ？ คุณไม่เคยพูดเรื่องนี้กับฉันเลย”

ใบหน้าหล่อเหลาของฮั่วสุยหยวนเต็มไปด้วยความเฉยชา “มาพูดตอนนี้ก็ไม่ต่างกันหรอก ลู่ซิงหลาน เราหย่ากันเถอะ คุณไม่คู่ควรกับผม”

“การแต่งงานของเราเดิมทีก็เป็นแค่การเชื่อมสัมพันธ์ของสองตระกูลเท่านั้น คนที่ผมรักมาตลอดคือหยุนเสวี่ย รู้ไหมว่าทำไมผมถึงไม่แตะต้องคุณเลยหลังจากที่เราแต่งงานกัน？ ก็เพราะคุณมันเหมือนอาหารบูดๆ ที่เห็นแล้วทำให้หมดอารมณ์ยังไงล่ะ”

เขาพูดไปพลาง พร้อมกับมองไปยังหญิงสาวที่แต่งกายเรียบง่ายและสวมแว่นตาหนาเตอะสีดำดูโง่เง่าที่อยู่ตรงหน้าเขาด้วยท่าทีรังเกียจ

เธอเป็นเหมือนสิ่งแปลกปลอมในโลกที่หรูหราน่าดูของเขามาโดยตลอด

ทันทีที่พูดจบ ลู่ซิงหลานก็ยกแก้วแชมเปญในมือขึ้นมาทันที และสาดไปที่ใบหน้าของฮั่วสุยหยวนอย่างจัง

เสียง “ซ่า” ดังขึ้นทันควัน แชมเปญสีทองสาดรดเต็มใบหน้าและชุดสูทราคาแพงของฮั่วสุยหยวน เขายืนนิ่งอึ้งอยู่กับที่ หยาดน้ำไหลหยดลงมาจากปลายผมและข้างแก้มของเขา

“อาหารบูดงั้นเหรอ？ แล้วใครกันที่พูดว่าอยากได้ลู่ซิงหลานที่แสนธรรมดา！ อยากได้ภรรยาและแม่ของลูกที่ดี อยากได้ลูกสาวที่ไม่แย่งซีนคนอื่น！”

เธอขว้างแก้วแชมเปญในมือลงกระแทกพื้นจนแตกละเอียด บรรยากาศในงานที่วุ่นวายกลับเงียบสงัดลงทันตา

ฮั่วสุยหยวนพลันรู้สึกอับอายและกัดฟันกรอด “คุณเป็นบ้าไปแล้วเหรอ？ ！”

สามีภรรยาตระกูลลู่ที่อยู่บนเวทีก็ตะโกนตำหนิเช่นกัน “ลู่ซิงหลาน วันนี้เป็นวันเกิดของเสี่ยวเสวี่ยนะ ไม่ใช่ที่ที่จะให้เธอมาอาละวาด！”

ทุกคนต่างพากันด่าว่าเธอเป็นบ้า

ไม่มีใครรู้เลยว่าตลอดหลายปีที่ผ่านมา เธอแอบทุ่มเททุกอย่างลับหลังตระกูลลู่กับตระกูลฮั่วมากมายแค่ไหน

เธอรีบผลักประตูแล้ววิ่งหนีออกมา แต่บรรดานักข่าวก็ยังคงไล่ตามและขัดขวางเธอไว้

ลู่ซิงหลานปฏิเสธที่จะตอบคำถามใดๆ ทั้งสิ้น และได้แต่พยายามเบียดตัวฝ่าฝูงชนออกไปอย่างยากลำบาก เธอไม่สนใจว่าข้างนอกฝนจะตกหนักแค่ไหน หรือระหว่างทางผู้คนจะชี้นิ้วนินทาเธออย่างไร เธอแค่อยากจะรีบหนีไปให้เร็วที่สุดเท่านั้น

แต่สุดท้ายเมื่อเธอฝ่าฝูงนักข่าวและวิ่งออกมาถึงทางแยกได้แล้ว เธอกลับถูกแฟนคลับของคุณลู่หยุนเสวี่ยผลักอย่างแรงจนล้มลงกลางถนนที่มีรถพลุกพล่าน

ลู่หยุนเสวี่ยเป็นดาราชื่อดัง งานวันเกิดของเธอมีการไลฟ์สด ทำให้มีแฟนคลับมากมายมารออยู่ข้างนอก เมื่อพวกเขาเห็นลู่ซิงหลานโผล่ออกมาก็พากันรุมด่าอย่างรุนแรงเหมือนฝูงหมาป่าที่เห็นเนื้ออย่างนั้น

“ลู่ซิงหลาน เธอถึงกับกล้ามางานวันเกิดของเสี่ยวเสวี่ยเลยเหรอ ไร้ยางอายจริงๆ ！”

“ในเมื่อเป็นคุณหนูกำมะลอ ถ้างั้นก็กลับสลัมของเธอไปซะสิ！ ทำไมยังโผล่หัวมาที่นี่อีก หรือว่ายังตัดใจจากความร่ำรวยและฐานะที่สูงส่งของตระกูลลู่ไม่ได้？”

“เป็นแค่เมียเก่าที่ถูกทอดทิ้งของคุณชายฮั่ว กลับยังหน้าด้านกล้าโผล่มาอยู่ต่อหน้าเสี่ยวเสวี่ย เธอไปเอาความกล้ามาจากไหนกัน！”

“ไสหัวไปซะ！”

ลู่ซิงหลานที่ล้มอยู่บนพื้นได้ยินคำดูถูกเหยียดหยามเหล่านั้นก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนที่จู่ๆ จะหัวเราะเยาะตัวเองออกมา

ช่างน่าขันเหลือเกิน ชีวิตแต่งงานที่ล้มเหลว ครอบครัวที่ไม่เคยมีแม้แต่ความอบอุ่นเล็กๆ น้อยๆ กลับสามารถทำให้เธอลู่ซิงหลานคนนี้ตกอยู่ในสภาพที่ย่ำแย่ขนาดนี้ได้

ถ้ารู้อย่างนี้แล้ว เธอจะยังพยายามแสร้งทำเป็นคนดีไปทำไมอีก？ ยอมกล้ำกลืนความไม่เป็นธรรมเพื่อให้สถานการณ์ดีขึ้น สุดท้ายกลับต้องพ่ายแพ้อย่างสิ้นเชิง！

เธอยกมือขึ้นปิดตาด้วยความเจ็บปวด ปล่อยให้สายฝนอันเย็นยะเยือกชะล้างร่างกายของเธอ

ในตอนนี้เอง ก็มีเสียงเรียก “คุณชายจิ่ง” ที่เต็มไปด้วยความเคารพดังขึ้นท่ามกลางฝูงชน พร้อมกับเสียงฝีเท้าที่หนักแน่นดังอยู่ด้านหลังของลู่ซิงหลาน

ชั่วพริบตาเดียว ร่มสีดำคันหนึ่งก็ถูกกางออกท่ามกลางสายฝนในยามค่ำคืน บดบังอยู่เหนือศีรษะของเธอ