อดีตรัก สามีเก่า

“... มีเงินโอนเข้าบัญชีห้าสิบล้าน...”

พอวางสายไป โทรศัพท์ของเจียงซุ่ยก็ได้รับข้อความโอนเงินอีกครั้ง

“เจียงซุ่ย เลิกล้อเล่นได้แล้วน่า รีบมาโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้เลย ฉันจะชดเชยให้ตามที่เธอต้องการ”

พอเห็นข้อความนี้ ใจของเจียงซุ่ยก็ไม่รู้สึกอะไรแล้ว

ที่แท้ สำหรับเธอ ในใจของยู่จินเฉินนั้น มีค่าแค่อะไรแบบนี้เท่านั้น

เสี้ยววินาทีนั้น สุดท้ายความรักที่เจียงซุ่ยมีต่อผู้ชายคนนี้ก็พังทลายลงไปไม่มีชิ้นดี

หลังจากนั้น ข้อความจากคนที่ไม่รู้จักก็ทำลายเธอจนหมดสิ้น

“เจียงซุ่ย คิดให้ดีนะว่าเธออยู่ในฐานะอะไร ต่อให้เธอกับจินเฉินแต่งงานกัน ตำเเหน่งคุณนายยู่ก็เเค่ในนาม สำหรับจินเฉินแล้ว เธอไม่ใช่อะไรทั้งนั้น ฉันต่างหากที่เป็นคนที่เขารัก เธอรีบมาซะดีกว่านะ อย่าคิดถึงสิ่งที่ไม่ใช่ของตัวเอง ไม่งั้นเธอจะไม่ได้เสียแค่ไตข้างเดียว”

ไม่ต้องคิดก็รู้ได้ว่า นี่คือข้อความขู่จากเสิ่นเมิ่งหนิง

เจียงซุ่ยมองข้อความและหัวเราะออกมาดัง ๆ จากนั้นน้ำตาก็ไหลออกมาอย่างควบคุมไม่อยู่

ไม่ใช่อะไรทั้งนั้นงั้นสินะ！

แต่งงานมาสามปี รอฟรี ๆ มาสามปี เธอทนมามากพอแล้ว ควรตื่นจากฝันนี้สักที！

สีหน้าของเจียงซุ่ยดูนิ่ง ๆ แต่ไฟในใจของเธอนั้นกำลังลุกโชน

ผู้หญิงคนนั้นบีบให้เธอหย่าและสละตำแหน่งก็เพื่อจะเอาไตของเธอ เธอก็อยากจะรู้เหมือนกันว่า มีสิทธิ์อะไร！

เจียงซุ่ยฝืนร่างกายที่อ่อนแอนั้นและนั่งแท็กซี่ไปโรงพยาบาล

ในไม่ช้าเธอก็พบห้องพักผู้ป่วยของเสิ่นเมิ่งหนิง

ในห้องนั้น เสิ่นเมิ่งหนิงนอนอย่างอ่อนแรงอยู่บนเตียง ล้อมรอบด้วยกลุ่มหมอและพยาบาล

ยู่จินเฉิน สามีของเธอก็ยืนอยู่ข้าง ๆ สายตานั้นเต็มไปด้วยความกังวล

ผู้ชายคนนั้นรูปร่างสูงใหญ่ คิ้วโค้งเรียวเหมือนดาบ ดวงตาเป็นประกายดุจดวงดาว มีรูปร่างที่เเข็งเเรง หน้าตาหล่อเหลาและมีเสน่ห์ราวกับเทพแห่งดวงอาทิตย์ที่หลุดออกมาจากภาพวาดสีน้ำมันของกรีกโบราณเลยทีเดียว

เจียงซุ่ยใจเต้นแรงทุกครั้งที่เห็นเขา

แต่ครั้งนี้ ใจของเธอนั้นเหลือแค่ความเย็นชา

และตอนนั้น เสิ่นเมิ่งหนิงก็สังเกตเห็นเจียงซุ่ยยืนอยู่ที่ประตู และมีรอยเส้นเลือดปรากฏขึ้นบนใบหน้าซีดเผือดของเธอ

“คุณเจียง ในที่สุด คุณก็มาสักที！ คุณยอมบริจาคไตแล้วเหรอคะ”

ท่ามกลางสายตาของทุกคนในห้อง เจียงซุ่ยค่อย ๆ ก้าวเข้าไปตรงหน้าเสิ่นเมิ่งหนิงทีละก้าว

จากนั้น เธอก็ยกมือขึ้นและตบเสิ่นเมิ่งหนิงอย่างแรงท่ามกลางสีหน้าประหลาดใจของทุกคน

“เพี๊ยะ！”

เสียงตบดังก้องไปทั่วห้อง

“เจียงซุ่ย ทำอะไรของเธอน่ะ！”

สีหน้าของยู่จินเฉินแย่ลงและรีบเข้าไปปกป้องเสิ่นเมิ่งหนิงทันที

เสิ่นเมิ่งหนิงเอามือกุมแก้มที่แดงและบวมของเธอ ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยน้ำตา สีหน้าของเธอดูเศร้ามาก

“คุณเจียง ฉันรู้ว่าการขอให้บริจาคไตนั้น เป็นการขอที่มากเกินไปหน่อย ถ้าคุณไม่ยอมก็ช่างเถอะค่ะ ทำไมต้องมาตบฉันด้วยล่ะคะ”

เจียงซุ่ยยิ้มเยาะและหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาวางต่อหน้าเสิ่นเมิ่งหนิง “ข้อความนี้เธอเป็นคนส่งมางั้นสินะ”

พอยู่จินเฉินก้มหน้าลงและเห็นข้อความ สายตาของเขาก็แย่ลงทันที

เสิ่นเมิ่งหนิงเบิกตากว้าง และพูดอย่างตกใจ “แน่นอนว่าไม่ใช่ฉัน！ ฉันไม่รู้จักเบอร์นี้เลย คุณเจียง คุณอย่ามาทำข้อความเพื่อใส่ร้ายฉันเลย！ แค่ก ๆ ๆ …”

พอพูดไปก็รู้สึกถูกกระตุ้น เสิ่นเมิ่งหนิงจึงไอไม่หยุดพลางน้ำตาไหล หอบหายใจและดูเหมือนว่า เธอกำลังจะเป็นลม

“ไม่ได้การเเล้ว！” สีหน้าของหมอดูเคร่งเครียดขึ้นมาทันที “คนไข้อยู่ในอาการวิกฤต ต้องผ่าตัดเปลี่ยนไตทันที！”

พอได้ยินแบบนี้แล้ว สีหน้าของยู่จินเฉินก็เปลี่ยนไป เขาจับมือของเจียงซุ่ยขึ้นมา และสั่งอย่างเด็ดขาดว่า “รีบไปเตรียมตัวผ่าตัดเดี๋ยวนี้เลย！”

เจียงซุ่ยนั้นไม่เชื่อฟังคำพูดของยู่จินเฉินเหมือนเคยอีกต่อไป และอาศัยจังหวะที่ทุกคนยังไหวตัวไม่ทันดึงผ้าห่มและท่อช่วยหายใจที่หน้าท้องของเสิ่นเมิ่งหนิงออก

เข็มนั้นหลุดออกมาอย่างง่ายดาย และไม่มีแม้แต่ร่องรอยเลือดบนบาดแผลเลย

พอสังเกตดี ๆ แล้ว เข็มนั้นติดอยู่แค่บนผิวเท่านั้น และไม่ได้สอดเข้าไปในไตเลย！

และตอนนั้น ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นก็ถึงกับอึ้ง

ใครที่เป็นคนก็รู้ได้แล้วว่า มันมีปัญหาแน่ ๆ ！

“นี่มันยังไงกันแน่” ยู่จินเฉินถามอย่างเย็นชา

เสิ่นเมิ่งหนิงหน้าซีดและรีบอธิบายอย่างลนลานว่า “ฉัน... ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ หมออาจจะใส่ท่อไม่ดีล่ะมั้งคะ...”

เจียงซุ่ยยิ้มอย่างประชดประชัน “ฉันว่า เธอไม่ได้เป็นอะไรมากกว่า อยากจะได้ไตข้างนึงของฉัน เสิ่นเมิ่งหนิง เธอวางแผนได้ดีใช่เล่นเลยนี่！”

“พูดไร้สาระอะไรของเธอ！” เสิ่นเมิ่งหนิงมองไปทางยู่จินเฉินด้วยความตื่นตระหนก “จินเฉิน เชื่อฉันสิคะ！ คุณก็รู้ว่าฉันสุขภาพไม่ดี！”

น่าเสียดายที่เอวของเธอนั้นไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงเลย และไม่มีแรงโน้มน้าวอะไรทั้งสิ้น

ยู่จินเฉินมองเธออย่างบอกไม่ถูก ทำให้เสิ่นเมิ่งหนิงตัวสั่นขึ้นมาด้วยความหวาดกลัว จากนั้น เขาก็ละสายตาไปมองเจียงซุ่ย

“ฉันจะสืบให้ชัดเจนและหาคำอธิบายให้เธอ ถ้าเธออยากได้อะไร ฉันจะชดเชยทุกอย่างให้ตามที่เธอต้องการ”

เจียงซุ่ยมองผู้ชายที่เธอเคยรักหมดหัวใจ แต่ใจนั้นกลับไม่ได้รู้สึกอะไรอีกแล้ว

ของบางอย่างนั้น ตอนที่ใจของเธอเต็มไปด้วยความคาดหวัง ผู้ชายคนนี้ไม่เคยให้อะไรกับเธอเลยแม้แต่น้อย และตอนนี้ของที่เขาบอกว่าจะชดเชยให้นั้น สำหรับเธอแล้ว มันก็ไม่ต่างอะไรกับขยะเลย

เจียงซุ่ยยิ้มเยาะ “ไม่ต้อง ฉันแค่อยากจะหย่ากับคุณเดี๋ยวนี้เลย！”

ยู่จินเฉินมองเธอด้วยความประหลาดใจ

นี่เป็นครั้งแรกในรอบสามปีที่เขามองหน้าภรรยาตรง ๆ

แต่เจียงซุ่ยไม่สนใจอีกต่อไป เธอหันหลังกลับและจากไปโดยไม่หันกลับมามองอีก

ทันทีที่เดินออกมาจากโรงพยาบาล ตัวของเจียงซุ่ยก็โงนเงนไปมา

การโต้กลับไปทั้งที่ฝืน ๆ เมื่อครู่นั้น ทำให้เธอหมดเรี่ยวแรงแล้ว

เธอหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาแล้วกดโทร. ออก

หลังจากนั้นไม่นาน รถลินคอล์นสีดำก็หยุดอยู่ตรงหน้าเจียงซุ่ย และมีผู้ชายหน้าตาดีที่สวมชุดสูทคนนึงลงมาจากรถ

ทันทีที่เจียงซุ่ยเห็นเขา เธอก็ทนไม่ไหวและล้มหงายหลังไปทันที

ผู้ชายคนนั้นจับเธอและกอดเอวเธอไว้

เจียงซุ่ยร้องเรียก “อารอง...” และสลบไปในอ้อมแขนของผู้ชายคนนั้น