คุณชายมหาเศรษฐีระดับท็อป
ตอน 2
ภายในห้อง
วังรูนอนเปลือยบนเตียง หุ่นเซ็กซี่ของเธอเผยให้เห็นอย่างชัดเจน
“พวก. . . พวกแก!!”
หลิน ฟานหายใจอย่างเร่งรีบ
ความเจ็บปวดพลันท่วมท้นในใจของเขา
ในห้อง วังรูได้ยินเสียงของหลิน ฟาน เธอตกใจและพูดด้วยความตื่นตระหนกว่า “หลิน ฟาน? คุณมาที่นี่ได้ยังไง?”
หลิน ฟานตะโกนด้วยความโกรธ “วังรู! ประโยคนี้ไม่ควรเป็นคำถามจากผมเหรอ?
คุณไม่ได้บอกว่าคุณต้องไปเฝ้าคุณแม่ที่ป่วยหนักเหรอ ?”
หลายเดือนก่อน วังรูร้องไห้บอกเขาว่าแม่ของเธอป่วยหนักและต้องเข้ารักษาตัวในโรงพยาบาล
ซึ่งต้องใช้เงินค่ารักษาหลายหมื่น
ตั้งแต่นั้นมา เขาก็กินอยู่อย่างประหยัด ทำงานพิเศษจนดึกดื่นทุกวัน
แต่สิ่งที่ได้รับกลับเป็นการทรยศของวังรู หลิน ฟานไม่สามารถยอมรับผลลัพธ์นี้ได้
วังรูฟื้นความสงบของเธอได้อย่างรวดเร็ว เธอไม่เพียงแต่ไม่รู้สึกละอายใจ ยังพูดกับหลิน ฟานด้วยความดูหมิ่นว่า “แม่เธอสิที่ป่วย! เอาล่ะ ฉันไม่อยากพูดพล่ามกับคุณอีกแล้ว
ในเมื่อคุณเห็นหมดแล้ว งั้นเราก็เลิกกันเถอะ”
ฉินเฟิงโอบกอดวังรูแล้วตบที่สะโพกของเธออย่างแรง “ที่รัก อย่าพูดแบบนั้นเลย
ถ้าไม่ใช่เพราะไอ้ขี้แพ้นี่ไม่เคยแตะต้องเธอเลยสามปี
ฉันคงไม่ได้เธอที่สมบูรณ์แบบแบบนี้หรอก
พูดตามตรง ฉันต้องขอบคุณเขานะ”
ฉินเฟิงโอบกอดวังรูและพูดกับหลิน ฟานด้วยความดูหมิ่น
“ไอ้เวร ฉันจะฆ่าพวกแก!”
หลิน ฟานทนไม่ไหวแล้ว เขายกหมัดและพุ่งเข้าหาทั้งสองคน
ฉินเฟิงแสยะยิ้มเล็กน้อย ยกมือขึ้นแล้วต่อยหลิน ฟานจนล้มลงกับพื้น
ฉินเฟิงมีกล้ามเนื้อที่แข็งแรง ส่วนหลิน ฟานที่ขาดสารอาหารมานาน จะสู้เขาได้ยังไง
ฉินเฟิงมองหลิน ฟานที่นอนอยู่บนพื้นแล้วพูดด้วยความโกรธว่า “โคตรเสียอารมณ์เลย!”
วังรูพิงไหล่ของฉินเฟิงแล้วพูดเบาๆ ว่า “เรียก รปภ. มาลากเขาออกไป อย่ามาขัดขวางเรื่องดีของเรา”
ฉินเฟิงหัวเราะเยาะแล้วโทรไปที่แผนกต้อนรับ
ไม่นานนัก บอดี้การ์ดตัวใหญ่หลายคนก็เข้ามา แล้วลากหลิน ฟานออกจากโรงแรม
หลิน ฟานกลับมาที่โรงเรียนด้วยความเหนื่อยล้าและอดทนต่อความอัปยศ
การทรยศของวังรูและการดูถูกของฉินเฟิง
เหมือนภาพยนตร์ที่ฉายซ้ำในหัวของเขา
เมื่อมาถึงหอพัก หลิน ฟานเห็นหลี่คุนและคนอื่นๆ หัวเราะและพูดคุยกันอยู่ข้างล่าง
เมื่อเห็นหลิน ฟานกลับมา หลี่คุนเยาะเย้ยว่า “หลิน ไอ้ขี้แพ้ แฟนของพี่ฉินรูปร่างเป็นยังไง หน้าอกใหญ่ไหม?”
“คนจนๆ ยังคิดจะหาแฟนอีก ไม่ดูตัวเองบ้างเลย!”
หลี่คุนและพรรคพวกพูดทีละคน โดยไม่สนใจความรู้สึกของหลิน ฟานเลย
หลิน ฟานกำหมัดแน่นแล้วตะโกนใส่หลี่คุนและพรรคพวกว่า “เงินเงินเงิน ไปลงนรกกับเงินของแกเถอะ! ทำไมถึงมีเงินแล้วถึงรังแกคนจนได้!”
“ไม่มีเงิน แฟนหนีไปกับคนรวยก็เป็นเรื่องปกติไม่ใช่เหรอ ไอ้จน!”
เมื่อได้ยินคำเยาะเย้ย หลิน ฟานกำมือจนเล็บจิกเข้าเนื้อ เลือดไหลออกมา
เขาตาแดงก่ำ แต่ไม่พูดอะไรอีก ก้าวเดินเข้าไปในหอพักอย่างรวดเร็ว
ในเวลานี้ ในใจของหลิน ฟานมีเพียงความคิดเดียว
“วังรู และทุกคนที่ดูถูกฉัน ฉันจะทำให้พวกแกเสียใจแน่ๆ!”
เช้าวันรุ่งขึ้น
หลิน ฟานถูกเสียงโทรศัพท์ปลุก เขารับสายด้วยความง่วง
เสียงแก่ๆ ของลุงฟูดังขึ้นในโทรศัพท์ “คุณชายครับ ผมเอง”
คุณอาจจะชอบ
