ผู้ช่วยมือหนึ่งของท่านพ่อ

แคว้นต้าซ่ง

ณ คฤหาสน์สกุลจิน ท่ามกลางเปลวเพลิงอันร้อนระอุแทบจะลวกผิว เด็กน้อยวัยสิบขวบถูกมือใหญ่อุดปากของเขาเอาไว้แน่นเพื่อไม่ให้เปล่งเสียงร้องออกมา

ในอากาศบัดนี้ยังคละคลุ้งด้วยกลิ่นโลหิตอันเข้มข้น เบื้องหน้าของเด็กน้อยคือผู้คนที่นอนระเนระนาดจมกองเลือดอยู่บนพื้น

คนที่ตายพวกนั้นล้วนเป็นบ่าวรับใช้ในคฤหาสน์ หยดน้ำตาของเด็กน้อยไหลลงมาราวกับไข่มุกที่ขาดสาย เมื่อเห็นคนสองคนกำลังคุกเข่าอยู่บนพื้น และมีบุรุษหนุ่มในอาภรณ์ผ้าไหมคนหนึ่งกำลังเงื้อดาบขึ้นมาพร้อมกับรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม

หัวใจของเขาหล่นวูบยังได้กลิ่นอายเยือกเย็นของความตายโชยเข้าจมูก

เด็กน้อยพยายามดิ้นรนเพื่อให้ตนเองพ้นจากแขนแข็งแรงของบ่าวรับใช้ที่กำลังกดร่างของเขาเอาไว้ไม่ให้ไปช่วยคนทั้งสอง

เขาเห็นคนสองคนนั้นถูกสังหารคาตา!

เขาเปล่งเสียงร้องออกมาสุดเสียงด้วยความรู้สึกราวกับคนหัวใจแตกสลาย ทว่าเสียงของเขานั้นกลับคล้ายหายไปตามสายลม

ทรมานยิ่ง ความรู้สึกนี้ ช่างทรมานยิ่งนัก!

มือเรียวเล็กขาวราวหยกของเฉินลี่จูกำลังเขย่าตัวของบุรุษที่นอนเคียงข้างตนเองอย่างแรง หลังจากเขาส่งเสียงในลำคอคล้ายจะทรมานร่างกายสั่นระริก จนทำให้นางตื่นขึ้นมากลางดึก

“นายท่านเจ้าคะ นายท่าน นายท่าน ตื่นเจ้าค่ะ!”

เสียงปลุกของหญิงสาวเรียกเขาให้ตื่นจากฝันร้ายที่เกาะกินจิตใจของเขามานานหลายปี

เหวินเทียนเฟยค่อย ๆ ลืมตาขึ้นสูดลมหายใจเข้าลึกก่อนจะขานรับ

“ข้าตื่นแล้ว”

สุ้มเสียงห่วงใยเอ่ยแผ่วเบา

“ฝันร้ายอีกแล้วหรือเจ้าคะ”

“อืม”

เหงื่อเม็ดโตผุดออกมาเต็มหน้าผาก มือเรียวคว้าผ้าผืนเล็กที่เตรียมเอาไว้ใกล้ ๆ ช่วยซับเหงื่อให้เขาเบา ๆ

แม้จะอยู่ในความมืดนางก็รู้ว่าเขามีอาการเช่นใด นั่นเพราะนางปรนนิบัติเขามาเป็นเวลาถึงสี่ปีแล้วจึงเข้าใจอาการของบุรุษผู้นี้ทุกอย่าง

เขาเป็นโรคนอนฝันร้าย แม้จะไม่เป็นเช่นนี้ทุกคืนแต่สามในเจ็ดวันต้องเกิดอาการนี้ครั้งหนึ่ง

นางรู้จากท่านหมอว่าเขาป่วยเป็นทางใจที่ไม่อาจรักษาหายเพราะบางสิ่งบางอย่างที่เก็บซ่อนเอาไว้ไม่ให้ผู้ใดรู้ มีเพียงต้องสืบหาต้นตอความเจ็บแค้นนี้และคลี่คลายมันเสียจึงจะทำให้เขาสงบลงได้

ทว่านางก็ไม่เคยรู้ว่าต้นตอของเรื่องคือสิ่งใด นายท่านมิใช่คนที่จะเผยความในใจของตนให้ผู้ใดรู้ได้ง่าย ๆ

แม้กระทั่งนางที่เป็นสตรีอุ่นเตียงของเขาตั้งแต่พ้นวัยปักปิ่นเขาก็ไม่เคยไว้ใจเล่าเรื่องที่ติดอยู่ในใจให้นางได้ฟัง

“ดื่มน้ำหน่อยนะเจ้าคะ”

“อืม”

เสียงตอบรับดูแหบโหย เขาคงคอแห้งและกระหายน้ำไม่น้อย

นางลุกขึ้นแล้วเดินไปจุดตะเกียงน้ำมันทำให้ภายในห้องที่มืดมิดมีแสงสว่างอบอุ่นขึ้นทันใด

เฉินลี่จูเดินมาที่โต๊ะรินน้ำใส่ถ้วยเล็กก่อนจะเดินกลับมาที่เตียง

นางส่งถ้วยน้ำให้เขา เหวินเฟยเทียนกลับเอ่ยว่า

“ป้อนข้า”

เฉินลี่จูไม่เอ่ยคำใด นางเพียงยกถ้วยจรดริมฝีปากตนเอง กักน้ำไว้ในอุ้งปากแล้วประทับริมฝีปากลงมาบนริมฝีปากหนานุ่มของชายหนุ่ม

เหวินเฟยเทียนอ้าปากรอเมื่อน้ำถูกปล่อยจากปากลงสู่ลำคอของเขาแล้วนางก็ผละออก

เขายังคงกระหาย

“เอาอีก”

นางทำเช่นเดิมซ้ำ ๆ จนน้ำหมดถ้วย คิดจะเดินไปเก็บถ้วยไว้บนโต๊ะดังเดิม แต่กลับถูกเขาดึงออกจากมือแล้วเขวี้ยงลงบนพื้นอย่างไม่แยแส

“จูเอ๋อร์ ข้าอยากผ่อนคลาย เจ้าช่วยข้า”

จากนั้นเขาก็กดร่างบางลงบนที่นอนนุ่ม ดึงชุดนอนตัวบางของนางออกด้วยมือเดียว

ใบหน้าหล่อเหลาของเขาซบลงบนเต้าทรวงคู่งาม สองมือยกรวบเต้าทั้งสองข้างเข้าปากตนเอง

“อ้าขาของเจ้าออกแล้วเกี่ยวเอวของข้าเอาไว้”

น้ำเสียงของเขาแหบพร่าเล็กน้อย เฉินลี่จูจึงเอ่ยถามด้วยความห่วงใย

“นายท่านยังกระหายน้ำอยู่หรือเจ้าคะ”

“ข้ามิได้กระหายน้ำ แต่ข้ากระหายเจ้า”

“อ้ะ”