สนมเอกอย่างข้า สง่างามเหนือผู้ใด

ณ ตำหนักเซียงเหอ

            โถงกลางอันโอฬารล้ำค่า เต็มไปด้วยเครื่องแก้วล้ำค่าคู่เมือง บัดนี้หลงเหลือเพียงเศษแก้วแตกละเอียด เหนือตู้ไม้หวงฮวาหลี ตั้งเครื่องเรือนชิ้นใหญ่ทั้งหยกแก้วและหลิวหลี ซึ่งแตกร้าวจนไม่เหลือคุณค่าเดิม ส่วนเครื่องเรือนชิ้นเล็กชิ้นน้อยนั้น บ้างก็แตกหัก บ้างก็ถูกขโมยออกไป

            เดิมทีพระตำหนักแห่งนี้ เคยถูกเรียกว่าตำหนักเฉียนเซวี่ย ก่อนจะเปลี่ยนไปใช้นามของเสียนเฟยในปฐมฮ่องเต้ เพื่อบ่งบอกถึงความโปรดปราน เจ้านายพระตำหนักแต่ละรุ่น ล้วนมีความสำคัญอยู่ไม่น้อย

            แต่เมื่อถึงคราวที่หนิงเฟย ผู้เป็นเจ้านายรับโทษสถานหนัก เหล่าข้าราชบริพารไม่คิดว่าสนมเอกผู้นี้ จะสามารถพลิกฟื้นคืนสู่สถานะเดิม ก้าวทะยานสู่ฟ้าดุจหงส์เพลิงได้อีกครั้ง 

            บรรดาข้าหลวงนางใน จึงไม่ไยดีอดีตสนมเอกผู้สูงศักดิ์สักเท่าใด 

            ไม่เพียงแต่ไม่ไยดี ยังใช้โอกาสคนล้มเหยียบซ้ำ

            สุดท้ายทุกอย่างพลันแปรเปลี่ยน

            “ราชโองการ!” เสียงแหบแหลมนี้ ย่อมเป็นของซ่งกงกงหัวหน้าขันที ทันทีที่เจ้านายพระตำหนักอย่างซูรั่วเหยา ทอดสายตาผ่านขันทีเก่าแก่ ก็ประหนึ่งเห็นแสงสว่างจากสวรรค์ ร่างกายผอมแห้งในอาภรณ์ผืนหยาบทรุดลงกับพื้น รับฟังราชโองการในทันที

            “ซูรั่วเหยาแห่งตำหนักเซียงเหอ รับโทษสำนึกผิดที่ไม่ได้ก่อจนครบวาระ สมควรคืนฐานะสนมเอกขั้นเฟย เมื่อพิจารณาถึงความอยุติธรรมที่ได้รับ เรารู้สึกผิดอย่างยิ่ง บัดนี้วังหลังไร้เจ้านายที่แท้จริง เกิดความวุ่นวายไร้ที่สิ้นสุด เห็นสมควรให้เลื่อนฐานะเป็น ‘หวงกุ้ยเฟย’ ราชทินนาม ‘ฉางหนิง’ นามเรียก ฉางหนิงหวงกุ้ยเฟย ทำหน้าที่แทนฮองเฮา ดูแลความสงบเรียบร้อยในวังหลัง จบราชโองการ!”

            หวงกุ้ยเฟยเป็นตำแหน่งสนมเอกสูงสุด เกือบจะเทียบเท่าตำแหน่งฮองเฮา

            มีคำกล่าวว่ามีฮองเฮาไม่มีหวงกุ้ยเฟย มีหวงกุ้ยเฟยไม่มีฮองเฮา สำหรับสกุลชั้นกลางเช่นสกุลซู นี่เป็นสถานะสูงสุดที่สามารถรับไว้ได้

            “น้อมรับราชโองการ” ซูรั่วเหยายื่นคู่มือผอมแห้ง รับราชโองการมากอดไว้แนบอก ดวงตากลมแวววาวแฝงความยินดีปิดไม่มิด ไม่ต้องทนรั้งรอพิธีแต่งตั้งอย่างเป็นทางการ นางก็เริ่มวางมาดในทันที “ซ่งกงกง ข้าหลวงเกียจคร้านละเลยหน้าที่ อีกทั้งยังมีใจคิดคด ฉกชิงของพระราชทานไปครอบครอง นับเป็นโทษใหญ่หรือไม่?”

            “ใหญ่ กระหม่อม” ขันทีเฒ่าผงกศีรษะ

            “สมควรตายหรือไม่?”

            สิ้นสุดคำนี้ของฉางหนิงหวงกุ้ยเฟย ข้าราชบริพารทั้งตำหนักพลันทรุดเข่ากับพื้น ดวงตาเลื่อนลอย ไม่อาจยอมรับในโชคชะตา หากย้อนเวลากลับไปได้ พวกนางจะไม่ละโมบโลภมาก ฉกฉวยโอกาสอู้ฟู่จนผิดระเบียบเป็นแน่

            เสียดายที่โลกใบนี้ ไม่มีคำว่า ‘ย้อนเวลากลับไป’ มีเพียงการชดใช้ความผิดที่ก่อ

            ซ่งกงกงมิใช่คนเขลา เพียงได้เห็นอดีตหนิงเฟยผู้อ่อนช้อยใจเย็น บัดนี้ซูบผอมเปราะบางอย่างยิ่ง เขาก็รับรู้ได้ถึงความชั่วช้าของบ่าวชั่ว “ทูลฉางหนิงหวงกุ้ยเฟย สมควรตาย กระหม่อม”

            ซูรั่วเหยาขยับรอยยิ้มนุ่มนวล ยับยั้งกองไฟที่สุมไว้ในอก ก่อนกล่าวน้ำเสียงนุ่มนวล “เอาเถอะ! สนมเอกเยี่ยงข้าไร้ความสามารถ ไม่อาจมอบความสุขสบายให้แก่พวกนาง เป็นความผิดข้าเอง”

            “โปรดอภัยให้หม่อมฉันด้วย!” นางกำนัลแซ่จง รีบร้อนโขกศีรษะกับพื้นหลายครั้ง จนหยดเลือดซึมทั่วหน้าผาก นางเป็นผู้ชักชวนให้นางกำนัลทั้งตำหนักรังแกเจ้านาย ทำผิดอย่างมหันต์ลงไป

            ซ่งกงกงไม่รั้งรอสิ่งใด เขาสั่งให้เหล่าขันทีลากตัวบ่าวใจโฉดออกไปโดยไว เจ้านายพระตำหนักจึงผงกศีรษะรับรู้ แล้วหมุนตัวกลับเข้าเรือนนอนชั้นใน 

            เวลาผ่านไปไม่ถึงหนึ่งเค่อ ข้าราชบริพารกลุ่มใหม่ก็ถูกส่งเข้ามา ฉางหนิงหวงกุ้ยเฟยใช้เวลาเกือบทั้งวัน ถามไถ่เหตุการณ์ตลอดหลายเดือน จึงรับรู้ได้ว่าฮองเฮาสกุลซินถูกปลดแล้ว ฉีกุ้ยเฟยก็ตกตายไปแล้ว กระทั่งสนมฮวาที่ทะยานสู่ฐานะกุ้ยเฟย ก็ถูกลดระดับแล้วเช่นกัน

            บัดนี้แพศยาแซ่ฮวาถูกเรียกขานว่า ‘เมี่ยวเฟย’ ลดสถานะไปหนึ่งขั้น แม้บทลงโทษนี้จะเบาเหลือเกิน แต่เมื่อคำนึงถึงคนเย่อหยิ่งปานนั้น มีวันที่ก้าวพลาดเฉกเช่นผู้อื่น ช่างสาแก่ใจอย่างยิ่ง

            หญิงชั่วช้าผู้นั้น ยุยงให้ฮ่องเต้ประทานยาพิษแก่นาง ช่างหาญกล้า!

            บัดนี้ฐานะของซูรั่วเหยาคือฉางหนิงหวงกุ้ยเฟย สนมเอกสูงสุดผู้ได้รับราชทินนามสองตัวอักษร มิใช่ว่าใกล้เคียงกับฮองเฮาดอกหรือ

            ฉับพลันนั้นเอง เจ้านายพระตำหนักเซียงเหอ หัวเราะร่วนดังก้องไปถึงนอกตำหนัก 

            คณะข้าราชบริพารชุดใหม่ พลันขนลุกเกรียวกันถ้วนหน้า

            เวลาได้ล่วงเลยถึงสองสัปดาห์ นับตั้งแต่เมี่ยวกุ้ยเฟยถูกลดฐานะเป็นเมี่ยวเฟย สนมเอกสกุลซูได้อวยยศเป็นหวงกุ้ยเฟย วังหลังก็เกิดความเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ ความสงบเรียบร้อยจอมปลอม กลับกลายเป็นร้อนระอุอย่างยิ่ง

            องค์ฮ่องเต้อภัยโทษให้สกุลเอกซู แต่มิได้อภัยโทษให้อดีตฮองเฮา ด้วยเหตุนี้จึงทำให้ผู้คนคลายความสงสัยในตัวเมี่ยวเฟยได้บ้าง กล่าวกันว่าหากฮ่องเต้ลุ่มหลงในตัวนางถึงขั้นดวงตามืดบอด สตรีสกุลซูจะยังมีชีวิต อวยยศไปถึงฐานะหวงกุ้ยเฟยหรือ

            ปลายวสันต์อากาศเย็นสบาย ท้องฟ้าสีครามสดใส สนมเอกซูเรียกประชุมนางสนม ณ โถงเฟิงเซวี่ย ตำหนักกลางของฮองเฮา ซึ่งไร้เจ้านายในตอนนี้

            ครั้นเมื่อฉางหนิงหวงกุ้ยเฟยหย่อนตัวนั่งบนเก้าอี้ประธาน โคลงศีรษะให้ชุดปิ่นหยกระย้าสีเขียวเนื้อแก้วส่งเสียงดังกรุ๊งกริ๊ง เหล่าสนมก็รีบถวายพระพรอย่างพร้อมเพรียง เว้นเพียงสนมเอกอิงเฟย ที่โค้งศีรษะเพียงเล็กน้อย ตามระเบียบวังหลัง

            ฉางหนิงหวงกุ้ยเฟยมีใบหน้ารูปผลท้อแววตาอ่อนโยนดุจธารน้ำใส กิริยานุ่มนวลสง่างามทุกย่างก้าว นางจงใจสวมอาภรณ์ผ้าแพรสีชมพูเข้ม ปักลายโบตั๋นสีแดงเพลิงสดใส เพื่อส่งเสริมบรรยากาศอำนาจสูงส่งเหนือสตรีใด โดดเด่นอย่างถึงขีดสุด