ในวันแต่งงาน ฉันยิ้มมองนักเรียนที่ได้รับทุนสวมชุดแต่งงาน
ในวันแต่งงาน ฉันยิ้มมองนักเรียนที่ได้รับทุนสวมชุดแต่งงาน ตอนที่ 1
เสิ่นยวี้ตกหลุมรักนักเรียนยากจนที่เขาช่วยเหลือด้านทุนทรัพย์
สุดท้ายอาถรรพ์เจ็ดปี เราก็ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้
วันที่เปิดเผยความจริงวันนั้น ฉันใจเย็นอย่างผิดปกติ หลังจากการเผชิญหน้าไม่ยอมอ่อนข้อให้กัน เสิ่นยวี้ก็เลือกฉัน ส่งเด็กสาวคนนั้นไป
ในวันงานหมั้น คนที่ผ่านไปมาเล่าลือแพร่กระจายอย่างรวดเร็วว่ามีคนตกน้ำที่ทะเลสาบถงซิน
ฉันดึงเขาที่กำลังตื่นตกใจมากไว้ด้วยดวงตาแดงก่ำ “เสิ่นยวี้ จากออกจากประตูนี้ไปเราก็จะไม่มีต่อไปอีก”
ความรังเกียจและตำหนิในดวงตาของเสิ่นยวี้ไม่สามารถเก็บซ่อนไว้ได้ “สูญเสียเวยเวยไป สำหรับฉันก็ไม่ต่างตาย”
“เจียงเหยา อย่าให้ฉันต้องเกลียดเธอ! ”
ฉันตัวแข็งทันที เขาสลัดมือออกและวิ่งออกไปโดยไม่เหลียวหลังมอง
มองชุดแต่งงานที่สวมอยู่ ฉันหัวเราะออกมา
เสิ่นยวี้ไม่ยอมหันกลับมา แล้วฉันจะยืนอยู่ที่เดิมทำไมกัน
...
มองประตูที่ถูกปิดอย่างแรง น้ำตาก็กลั้นไว้ไม่ได้หลั่งไหลออกมา
ก่อนหน้านี้ ฉันก็รู้เรื่องของหลิวเวยแล้ว
เสิ่นยวี้ได้โครงการการกุศลมา เพื่อประชาสัมพันธ์ทางสังคมจึงเรียกร้องให้ผู้บริหารระดับสูงของบริษัทช่วยเหลือด้านทุนทรัพย์ให้กับนักเรียนยากจนอย่างน้อยหนึ่งคน
ในที่ทำงานก็คือสภาพความเป็นจริง ทุกคนก็ต่างรับเงินแล้วทำตามหน้าที่เป็นพิธีเท่านั้น รวมถึงฉันด้วย
แต่เสิ่นยวี้กลับไม่เหมือนกัน เมื่อเห็นเด็กสาวไร้เดียงสาคนนั้น เขาก็รู้สึกหวั่นไหว
พนักงานในบริษัทการศึกษาต่ำสุดก็คือจบปริญญาตรีจากมหาวิทยาลัยชื่อดัง แต่เสิ่นยวี้กลับฝ่าฝืนความเห็นของคนอื่นจัดแจงให้หลิวเวยที่จบจากวิทยาลัยเอกชนเข้ามาทำงานในแผนกเลขา
ข่าวลือก็ใช่ว่าก็ไม่หลุดเข้าหูฉัน เพียงแต่ฉันคิดว่าฉันรู้จักนิสัยของเสิ่นยวี้ดี และเชื่อในความรักเจ็ดปีของเรา
แต่เรื่องราวไม่ได้เป็นไปตามที่หวัง
ไม่รู้ว่าเริ่มตั้งแต่เมื่อไหร่ โทรศัพท์ของเสิ่นยวี้ได้เปลี่ยนภาพหน้าจอและรหัสผ่าน โมเมนต์ตั้งค่าให้มองเห็นได้เพียงสามวัน ผู้ชายคนที่เคยพิมพ์น้อยมากในแชทตอนนั้น ในเวลานี้กลับบันทึกสติกเกอร์แมวไว้มากมาย
รายละเอียดเล็กน้อยก็สามารถบีบให้คนตายได้
ดังนั้นฉันก็เริ่มสังเกตการเคลื่อนไหวนอกกรอบของเสิ่นยวี้
ในคืนวันครบรอบแต่งงาน โทรศัพท์บนหัวเตียงของเสิ่นยวี้สั่นไม่หยุด เขาเหมือนกับทำเรื่องที่เป็นกิจวัตรอย่างนั้น จัดการเรื่องบนเตียงจบลงอย่างรีบร้อน หยิบเสื้อเชิ้ตขึ้นมาและเข้าไปในห้องน้ำโดยไม่เหลียวหลังมอง
ยังไม่มีเสียงน้ำไหลออกมา มีเพียงเสียงหัวเราะเบา ๆ ของเสิ่นยวี้ดังออกมาผ่านกระจกฝ้า
เหมือนกับผีชักนำอยากนั้น ฉันหยิบ iPad ทำงานของเสิ่นยวี้ที่อยู่บนโต๊ะข้าง ๆ ขึ้นมา
คนที่ระมัดระวังอย่างเสิ่นยวี้ก็มีเวลาที่สะเพร่าด้วย สุดท้ายคือถูกความรู้สึกใหม่ ๆ ครอบงำ หรือคือฉันรักจนหน้ามืดตามัวเลยทำให้เขาไม่กลัวอะไรเลยกันแน่
บันทึกการสนทนาเรียลไทม์ทำให้ฉันรู้สึกตกตะลึง ข้อความเสียงทุกประโยคที่ส่งมาจากผู้หญิงที่ใช้นามแฝงว่า ‘คุณกระต่าย’ ก็หวานหยาดเยิ้มสุด ๆ
เธอถามเสิ่นยวี้อย่างออดอ้อนว่าทำไมไม่ตอบเธอทันที เสิ่นยวี้ก็ส่งสติกเกอร์แมวขอโทษออกไป อธิบายกับเธอว่าเมื่อครู่เขากำลังยุ่งกับงาน
เมื่อเลื่อนขึ้นไป พวกเขายังคุยกันมากมาย
เค้กร้านไหนอร่อย ภาพยนตร์สองมิติเพิ่งเข้าฉายที่กำลังร้อนแรง เล็บทรงวงรีหรือทรงหยดน้ำแบบไหนที่เหมาะกับมือเรียวยาวขาวเนียนหลิวเวย
เสิ่นยวี้ตอบทุกประโยค ความอ่อนโยนที่เก็บซ่อนไว้ไม่ได้ในทุกคำพูดแทบจะทำให้แนวป้องกันในใจของฉันแหลกละเอียด
นอนร่วมเตียงกันมาเจ็ดปี ฉันไม่เคยรู้มาก่อนว่าเสิ่นยวี้มีด้านนี้ด้วย
บทสนทนาสุดท้าย เสิ่นยวี้กำชับว่า "เธอกำลังจะมีประจำเดือนแล้ว จากวันพรุ่งนี้เป็นต้นไปห้ามดื่มของเย็น"
หลิวเวยหัวเราะออดอ้อน จะต้องให้เสิ่นยวี้ส่งข้อความเสียงจูบให้เธอถึงจะยอมจบ
หลังจากหยุดไปสองวินาที ในกล่องแชทก็มีข้อความเสียงสองวินาทีเด้งขึ้นมา
เสิ่นยวี้จูบเบามาก ผ่านทางหน้าจอก็เหมือนกับกำลังปกป้องของล้ำค่า
วินาทีก่อนที่เขาจะออกจากห้องอาบน้ำ ฉันลบหน้าจอ iPad และวางกลับไปที่บนหัวเตียง
ฉันร้องไห้ทั้งคืน แต่เสิ่นยวี้กลับนอนหลับสบาย
เช้าตรู่ เขาไม่ได้สังเกตเห็นดวงตาบวมแดงไม่น่ามองของฉัน เพียงขมวดคิ้วรื้อค้นห้าเข้าของในห้องรับแขก
ฉันไม่พลาดสังเกตเห็นเสิ่นยวี้หยิบเครื่องดื่มเอียะบ้อเช่าใส่ลงไปในกระเป๋าเสื้อสูท ในเวลานี้สายตาที่มองเขาเหมือนกับมองคนแปลกหน้าอย่างนั้น
“คุณทำอะไรอยู่? ”
ฉันปลอบตัวเอง แม้ว่าตอนนี้เขาจะสารภาพบอกกับฉันว่าจะเอาไปให้หลิวเวย...
แต่เสิ่นยวี้กลับนิ่งไปชั่วครู่ จากนั้นก็หลับตาลงเบา ๆ “ไม่มีอะไร หาของเล็กน้อย”
คำตอบที่ถูกกำหนดให้ผิดหวัง มีเพียงฉันที่ยังหลอกตัวเอง
เรื่องแบบนี้ในสังคมของเราก็ไม่ใช่เรื่องแปลก ยิ่งไปกว่านั้นมันยังเป็นเรื่องปกติมาก
แต่เริ่มต้นจากศูนย์ ฉันมักคิดว่าเสิ่นยวี้ไม่มีทางเป็นหนึ่งในนั้น
หัวใจของคนก็มีเลือดเนื้อ ความรักเจ็ดปี บริษัทเสิ่นซื่อขนาดใหญ่ ก็เป็นแรงกายแรงใจของฉันทั้งหมด ฉันไม่สามารถพูดว่าปล่อยแล้วสามารถปล่อยไปได้เลย
ดังนั้นในคืนนั้นฉันจึงเผชิญหน้าอย่างเปิดเผยกับเสินยวี้
“ฉันกับหลิวเวย คุณจะเลือกใคร? ”
ฉันไม่รู้ว่าฉันมีสีหน้ายังไงตอนพูดคำพูดนี้ จำได้แค่ว่าตอนนั้นท้องฟ้านอกหน้าต่างมืดสนิท คอแหบแห้งจนแทบหายใจไม่ออก
เสิ่นยวี้ไม่ตอบ สูบบุหรี่หมดจนหมดห่ออยู่ที่ระเบียง ทิ้งขี้บุหรี่ไว้เต็มพื้นแล้วเดินจากไป
สามวันต่อมา เขากลับมาแล้ว พร้อมกับรอยแดงเล็ก ๆ บนลำคอ
เมื่อพูดขึ้นอีกครั้งเสียงก็แหบพร่าเป็นอย่างมาก “ฉันได้พูดกับเธอชัดเจนแล้ว จากนี้ต่อไปเธอจะไม่ปรากฏตัวขึ้นระหว่างเราอีก”
ฉันหัวเราะเบา ๆ “เธออยู่ที่ไหน? ”
เสิ่นยวี้เงยหน้าขึ้นทันที สายตาที่มองฉันเต็มไปด้วยความโกรธ “จะต้องบีบให้เด็กสาวกำพร้าไร้พ่อแม่คนหนึ่งเจอกับทางตันจริง ๆ เธอถึงจะยอมจบเหรอ? ”
มองท่าทางเหมือนกับเจอศัตรูของเสิ่นยวี้ ฉันก็กลืนคำพูดกลับลงไปทันที ไม่มีแม้แต่แรงจะโต้เถียง
เหมือนเขาจะรู้ตัวว่าขาดสติแล้ว “เจียงเหยา มันเป็นความผิดของฉัน ฉันล้ำเขตแล้ว ฉันสาบานต่อไปจะไม่ทำอีก”
“ดังนั้นถือว่าฉันขอร้องเธอ อย่าไปทำให้หลิวเวยลำบากใจได้ไหม เธอไม่รู้อะไรทั้งนั้น เธอไร้เดียงสามาก”
วินาทีนั้น ฉันรู้สึกเหมือนโดนมีดกรีดหัวใจ
เป็นครั้งแรกที่ผู้ชายที่ฉันรักมาเจ็ดปีตาแดงก่ำ แต่กลับเพื่อให้ฉันไม่ไปทำร้ายนกน้อยในกรงทองที่เขาปกป้องไว้ในหัวใจ
คืนนั้น เสิ่นยวี้ขอฉันแต่งงาน ฉันตอบตกลง
แต่เราก็ต่างรู้ว่า เราสองคนไม่สามารถเหมือนเดิมได้อีกต่อไป
เสิ่นยวี้ไม่ได้โกหกฉัน ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมาฉันก็ไม่เคยเห็นหลิวเวยอีกเลย เธอเหมือนหายไปจากโลกอย่างไร้ร่องรอยอย่างนั้น หายไปจากสายตาของฉันอย่างสิ้นเชิง
จนกระทั่งในงานหมั้นนี้ เสิ่นยวี้เพียงเห็นรูปคล้าย ๆ หลิวเวยแวบหนึ่งในโทรศัพท์ของแขก ก็ทิ้งฉันไว้อย่างใจดำต่อหน้าแขกและสื่อมากมาย
สารบัญ ในวันแต่งงาน ฉันยิ้มมองนักเรียนที่ได้รับทุนสวมชุดแต่งงาน
นิยายมาใหม่
