นางคือสตรีแกร่ง
ตอน 1
“นังสารเลว！ ปกติเจ้าก็ชอบที่จะใช้หน้าตาของตัวเองในการหลอกล่อผู้ชายอยู่แล้วไม่ใช่หรือไร？ พอดีเลยหากเจ้าได้เข้าไปอยู่ในซ่องฉินโหลวฉู่แห่งนี้แล้ว ต่อไปเจ้าจะได้มีผู้ชายให้คอยบริการ มีลูกค้าให้คอยดูแลไม่รู้จบเลยอย่างไรเล่า.....”
แส้ถูกฟาดลงมาบนตัวอย่างรุนแรงมาก นอกจากนี้ ที่ข้างหูยังมีเสียงที่คุ้นหูและไม่คุ้นหูที่กำลังหัวเราะต่อกระซิกกันอย่างได้ใจขึ้นมาด้วย เส้าหยวนหยวนเจ็บจนเหงื่อเย็นอออกท่วมตัวไปหมดแล้ว ทันใดนั้นนางก็ลืมตาขึ้นมา
แต่หลังจากที่เห็นเหตุการณ์ตรงหน้าอย่างชัดเจนแล้ว นางก็ถึงกับตกตะลึงไปเลย
สิ่งแรกที่ได้เห็นก็คือเตียงไม้จริง ๆ ที่แกะสลักลายดอกแบบโบราณ แล้วก็ผ้าม่านคลุมเตียงผ้าตาข่ายเบาบางที่เป็นสีชมพูฉูดฉาด นอกจากนี้ยังได้กลิ่นหอมแบบหวาน ๆ ของควันที่พวยพุ่งออกมาจากกระถางธูปหอมด้วย......
ที่นี่คือที่ไหนกันเนี่ย？
นางไม่ได้เสียชีวิตจากอุบัติเหตุเครื่องบินตกขณะไปเข้าร่วมการประชุมทางการแพทย์ระดับนานาชาติหรอกเหรอ？
ขณะที่นางยังไม่ทันได้โต้ตอบ แส้ก็ถูกฟาดลงมาอย่างรุนแรงราวกับฝนที่เทกระหน่ำลงมาอีกครั้ง
ไม่ไกลนัก ผู้หญิงคนหนึ่งที่สวมชุดสีชมพูอ่อนกำลังหัวเราะคิกคักอย่างได้ใจ หลังจากสะบัดแส้ขึ้นก็ทำการฟาดแส้ลงไปที่นางอย่างรุนแรง
“จะมาหาว่าข้าเป็นน้องสาวที่ใจร้ายคงไม่ได้หรอกนะ หากจะโทษใครก็คงต้องโทษที่ตัวของเจ้าเองนั่นแหละที่มันไร้ค่า เป็นแค่คนที่ไร้ความสามารถและไร้ประโยชน์ แต่กลับครองตำแหน่งบุตรีของฮูหยินเอกมาได้ตั้งหลายปี สมควรแล้วล่ะที่เจ้าจะถูกผู้ชายหลอกไปขายที่ซ่องเช่นนั้น！”
เส้าหยวนหยวนรู้สึกปวดหัวจนหัวแทบจะระเบิดอยู่แล้ว แต่เมื่อเห็นว่าแส้กำลังจะฟาดลงมา แววตาของนางก็เคร่งขรึมขึ้นมาทันที
นางคว้าแส้เอาไว้ แล้วก็ดึงอย่างแรงด้วยความฉลาดเฉลียว ทำให้อีกฝ่ายถูกนางดึงจนล้มลงมากับพื้น
“โอ๊ย！”
ผู้หญิงชุดสีชมพูคนนั้นล้มลงมากับพื้นพลางกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด
เส้าหยวนหยวนหัวเราะเยาะเย้ยออกมา จากนั้นก็พลิกข้อมือดึงแส้มาไว้ในมือของตัวเองแทน
สีหน้าของนางดูอาฆาตแค้นอย่างมาก นางตะโกนออกมาด้วยความโมโหว่า “นังสารเลว！ เจ้ากล้าทำร้ายข้ารึ——โอ๊ย！”
เส้าหยวนหยวนไม่พูดพร่ำทำเพลง ทำการฟาดแส้ลงไปโดยมิได้มีความลังเลใด ๆ ซึ่งตีไปโดนปากของอีกฝ่ายอย่างแม่นยำมาก
“ถ้าแม่ของเจ้าไม่เคยสอนให้เจ้าพูดจาดี ๆ งั้นวันนี้ข้าก็จะสอนเจ้าเอง！”
“เพี๊ยะ ๆ ๆ！”
นางทำการฟาดแส้ลงไปอีกหลายครั้ง ฟาดจนผิวหนังของอีกฝ่ายฉีดขาดเลยทีเดียว
ผู้หญิงคนนั้นเจ็บจนกลิ้งไปกลิ้งมาบนพื้นไม่หยุด ภายในเวลาเพียงชั่วครู่หนึ่ง ใบหน้าและร่างกายของนางก็เต็มไปด้วยรอยแส้ที่ดูน่าตกใจ แต่เส้าหยวนหยวนกลับไม่ได้มีทีท่าที่จะหยุดแต่อย่างใด
ประการแรกเป็นเพราะต้องการจะระบายความโกรธแค้นในใจออกไป ประการที่สองเป็นเพราะต้องการจะระบายความโกรธให้กับเจ้าของร่างเดิม
เมื่อกี้นี้ นางได้รับความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมมาแล้ว ทำให้ตอนนี้นางได้รู้แล้วว่าตัวเองข้ามภพมาเป็นบุตรีของฮูหยินเอกที่ไม่ได้รับความโปรดปรานในจวนรองเสนาบดีกระทรวงโยธาธิการแห่งราชวงศ์หวู่
เนื่องจากแม่ผู้ให้กำเนิดของนางเสียชีวิตไปก่อนวัยอันควร พ่อของนางก็เป็นคนไม่แยแสอะไร นางสนมของพ่อก็โหดเหี้ยมอำมหิต นางจึงต้องทนทุกข์ทรมานมาตั้งแต่ยังเป็นเด็ก ใช้ชีวิตอยู่ในจวนแย่ยิ่งกว่าสุนัขตัวหนึ่งเสียอีก
หลังจากที่นางโตขึ้นมา พ่อของนางก็ให้นางไปแต่งงานกับนายพลผู้ยิ่งใหญ่คนหนึ่งที่จะตายมิตายแหล่อยู่แล้ว โดยหวังว่างานมงคลนี้จะขจัดเสนียดจัญไรได้
ด้วยความที่เจ้าของร่างเดิมเกิดความสิ้นหวังกับเรื่องนี้ จนไปหลงเชื่อคำโกหกของผู้ไม่หวังดีเข้า นางจึงหนีไปกับผู้ชายคนนั้น แต่กลับถูกจับไปขายให้ซ่องแทน
จากนั้นก็เพิ่งจะมารู้ในตอนท้ายว่า ทั้งหมดนี้เป็นกับดักที่เส้าเจียอี๋ที่เป็นน้องสาวต่างแม่ของนางกับผู้ชายคนนั้นสมรู้ร่วมคิดกันแล้วสร้างขึ้นมาเอง
นอกจากจะเอานางไปขายที่ซ่องยังไม่พอ ยังจะทำให้นางรู้สึกอัปยศอดสูและข่มเหงนางอีกด้วย
อารมณ์สิ้นหวังของคนที่หมดหนทางสู้ของเจ้าของร่างเดิมก่อนที่จะเสียชีวิต ทำให้นางรู้สึกหนักใจและเป็นทุกข์ใจตามไปด้วย
“ใครก็ได้！ มานี่ที！”
“จับผู้หญิงสารเลวคนนี้มัดเอาไว้ซะ ข้าจะสับมันให้เป็นท่อน ๆ ไปเลย！”
เส้าเจียอี๋ที่กำลังนอนอยู่บนพื้นกรีดร้องอย่างน่าอนาถ นางตะโกนขึ้นมาด้วยความตื่นตระหนกตกใจ
ในที่สุดองครักษ์ที่เฝ้าอยู่ข้างนอกก็ได้ยินเสียงดังกล่าว จึงรีบบุกเข้ามาทันที
แววตาของเส้าหยวนหยวนดูเคร่งขรึม นางโยนแส้ทิ้งและกระชากผมของเส้าเจียอี๋ไป จากนั้นก็ลากไปที่หน้าต่าง
“อร๊าย！ เจ้าจะทำอะไรข้า！ ปล่อยข้าไปเดี๋ยวนี้นะ！” เส้าเจียอี๋ดิ้นรนด้วยความตื่นตระหนกหวาดผวา
เส้าหยวนหยวนทำการผลักหน้าต่างให้เปิดออก ฉากหลังเป็นทะเลสาบสีเขียวมรกต ทันใดนั้นนางก็หัวเราะเยาะเย้ยออกมาก่อนจะพูดว่า “ทำอะไรน่ะหรือ？ ก็ทำการเรียกสติเจ้ายังไงล่ะ！”
ไม่ทันได้รอให้เส้าเจียอี๋โต้ตอบ นางก็จับตัวเส้าเจียอี๋โยนออกไปนอกหน้าต่างทันที
“อร๊าย！ ช่วยด้วย！”
“ตู้ม——”
องครักษ์ที่แต่เดิมกำลังวิ่งปรี่เข้ามาถึงกับตื่นตระหนกกันขึ้นมาทันที “รีบไปช่วยเร็วเข้า！”
เส้าหยวนหยวนจึงใช้ประโยชน์จากความวุ่นวายนี้หลบหนีออกไป โดยด้านหลังของนางมีเสียงกรีดร้องเหมือนหมูโดนฆ่าของเส้าเจียอี๋ดังขึ้นมา “นังสารเลว！ ไปจับมันมาให้ข้าให้ได้ ข้าจะหั่นมันให้เป็นชิ้น ๆ ซะ！”
ก่อนที่เส้าหยวนหยวนจะออกจากเรือนอี๋หงไปได้ นางก็ถูกคนเข้ามาดักทางออกเอาไว้เสียก่อน
คุณอาจจะชอบ
