สตรีเช่นข้าไม่ปรารถนาให้ท่านรัก

คำพูดนั้นทำให้หลิวเจียหรูรู้ทันทีว่าบุรุษตรงหน้าไม่มีเจตนาดี นางรีบอุ้มเจียเหม่ยขึ้นแนบอก ก่อนจะขยับถอยหลังไปจนชิดกับกำแพง หัวใจเต้นระรัวด้วยความหวาดกลัว

“ยะ อย่าเข้ามานะ!”

หลิวเจียหรูตวาดลั่น แต่ขอทานกลับยิ้มเย็น ยิ่งเห็นสตรีเบื้องหน้ามีท่าทีที่หวาดกลัว เขาก็ยิ่งได้ใจ ยกยิ้มร้ายกาจและเจ้าเล่ห์อยู่อย่างนั้น

“ส่งเงินของเจ้าให้ข้ามา หรือไม่เช่นนั้น...”

ขอทานพูดพร้อมกับก้าวเข้ามาใกล้หลิวเจียหรูมากขึ้น มือสกปรกของเขายื่นออกมาหมายจะคว้าตัวของเจียหรู แต่ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง…

ปัก!

เสียงของแข็งที่เดิมพิงกับกำแพงไว้นั้น เจียหรูแอบหยิบขึ้นมาแล้วตั้งใจฟาดลงบนศีรษะของชายขอทานที่เข้ามาใกล้นางกับลูกแล้วจนเกิดเสียงดังสนั่น

ทำให้ชายขอทานเบิกตากว้าง ก่อนที่ร่างของเขาจะโงนเงนไปมาแล้วทรุดลงกับพื้นไปต่อหน้าต่อตาของเจียหรู

ภาพตรงหน้าทำให้หลิวเจียหรูยืนหอบหายใจถี่รัว ในมือของนางกำท่อนไม้เก่าแน่น ตอนนี้เลือดเริ่มไหลซึมออกมาจากศีรษะของขอทาน ดวงตาของเขายังคงเบิกค้าง ก่อนที่เขาจะแน่นิ่งไปทั้งอย่างนั้น

หลิวเจียหรูยืนนิ่งด้วยร่างกายที่สั่นเทาด้วยความตกใจอยู่ครู่หนึ่ง หัวใจเต้นแรงระส่ำ นางแทบไม่อยากเชื่อว่าตัวเองจะต้องฆ่าคนให้ตายไปกับมือ

เคร๊ง!

มือที่สั่นเทาของหลิวเจียหรูทำให้ท่อนไม้ในมือหล่นลงกระแทกพื้น เสียงนั้นดังก้องไปทั่วศาลเจ้า นางก้มมองร่างไร้วิญญาณของขอทาน แล้วเบนสายตามองลูกน้อยในอ้อมแขนพร้อมกับพึมพำกับตัวเองเสียงสั่น ๆ ว่า...

“ข้าต้องหนี...”

หลิวเจียหรูรู้ดีว่าหากถูกพบ นางอาจถูกกล่าวหาว่าเป็นฆาตกร สตรีที่ไร้เรือนไร้คนหนุนหลังเช่นนาง ไม่มีทางชนะความยุติธรรมของโลกใบนี้ได้

เมื่อคิดได้เช่นนั้น หลิวเจียหรูก็รีบห่อตัวบุตรสาวให้มิดชิดกว่าเดิม ก่อนจะวิ่งออกจากศาลเจ้าโดยไม่เหลียวหลัง สู่ค่ำคืนอันหนาวเหน็บและเส้นทางที่เต็มไปด้วยความไม่แน่นอนอีกครั้ง

ยามนี้สายฝนยังคงตกหนัก ละอองฝนซัดกระหน่ำลงบนร่างของหลิวเจียหรู ขณะที่นางเร่งฝีเท้าเข้าไปในป่าทึบ นางรู้ดีว่าหากยังคงอยู่ใกล้เมือง ศพของขอทานที่นางเผลอฆ่าอาจถูกพบในไม่ช้า

และหากมีผู้ใดเห็นร่องรอยและหลักฐาน นางอาจจะกลายเป็นฆาตกรที่ถูกล่า และถูกจับตัวได้ในชั่วข้ามคืน ถ้าเป็นเช่นนั้น แล้วลูกน้อยของนางจะอยู่กับใคร

ในตอนนี้อ้อมแขนของหลิวเจียหรูยังคงกอดร่างเล็ก ๆ ของบุตรสาวเอาไว้แนบอก ผ้าห่มเก่าผืนบางที่ห่อหุ้มทารกน้อยเปียกชื้นจนแทบไม่เหลือไออุ่น นางพยายามโน้มตัวลงเล็กน้อย ใช้ร่างของตนเป็นเกราะกำบังสายลมฝน

หลิวเจียหรูรู้ดีว่าร่างกายของตัวเองก็อ่อนล้าและอ่อนแรง แข้งขาก็สั่นสะท้านไปหมด แต่นางไม่มีทางเลือก นางต้องหนี ต้องไปให้ไกลจากที่นี่

ป่าในยามค่ำคืนช่างน่าหวาดหวั่น แสงจันทร์ถูกบดบังด้วยก้อนเมฆหนา ต้นไม้สูงใหญ่โอนเอนไปมาตามแรงลม เสียงของกิ่งไม้เสียดสีกันดังระงมราวกับเสียงกระซิบของวิญญาณกลางป่าไพร

ระหว่างที่วิ่งหนีเข้าป่ามา ตลอดทางมีกิ่งไม้และใบหญ้าทิ่มแทงผิวเนื้อของหลิวเจียหรูหลายครั้ง ทำให้เจ็บแสบตามแขนและขาไปหมด

แต่หลิวเจียหรูไม่มีแม้แต่เวลาจะสนใจความเจ็บปวดของตัวเอง สิ่งเดียวที่นางนึกถึงก็คือความปลอดภัยของเจียเหม่ยเท่านั้น แต่แล้ว…

แกร๊ก!

เสียงบางอย่างดังขึ้นในพงหญ้าด้านหลัง ราวกับมีบางสิ่งกำลังเคลื่อนไหวอยู่ไม่ไกล หัวใจของหลิวเจียหรูเต้นระรัว นางหยุดชะงักแล้วรีบมองไปรอบตัว ดวงตาพร่าเพราะความเหนื่อยล้า แต่สัญชาตญาณของตัวเองบอกว่าให้ระวัง เพราะในป่ากว้างนี้มีสิ่งที่อันตรายอยู่มากมาย

หลิวเจียหรูกลืนน้ำลายลงคอฝืด ๆ นางพยายามสงบสติอารมณ์ ก่อนจะรีบก้าวเดินต่อไปตามทางแคบที่ปกคลุมด้วยรากไม้

อ๊าวววว!~

เสียงหอนของหมาป่าดังขึ้นจากที่ไกลออกไป หลิวเจียหรูกัดริมฝีปากแน่น หากมีหมาป่าอยู่ในป่าแห่งนี้ นางกับลูกจะปลอดภัยได้อย่างไร

มิหนำซ้ำฝนก็ยังคงตกหนักจนพื้นดินกลายเป็นโคลนลื่น แต่หลิวเจียหรูไม่มีทางเลือกจริง ๆ นางต้องหาที่หลบภัย ก่อนที่ร่างของนางจะหมดแรงไป

แต่แล้วท่ามกลางความมืดและความเหนื่อยล้า สายตาของหลิวเจียหรูพลันเหลือบไปเห็นเงาของสิ่งปลูกสร้างหลังหนึ่ง และนั่นคือ…กระท่อมร้าง ที่ตั้งอยู่กลางความรกร้างของป่าหญ้าและต้นไม้สูงใหญ่

หลิวเจียซินแทบไม่อยากจะเชื่อสายตาของตนเอง แม้ว่ามันจะดูเก่าโทรม ผนังไม้ผุพังหลังคารั่วเป็นบางส่วน แต่นั่นก็ยังเป็นที่หลบภัยจากสายฝนได้ดีกว่าการนอนอยู่กลางป่าทึบ

หลิวเจียหรูรีบเดินตรงไปยังกระท่อมร้าง นางเบียดร่างของตัวเองและบุตรตัวน้อยผ่านประตูไม้ที่ปิดไม่สนิทเข้าไปข้างใน ภายในกระท่อมแห่งนี้ทั้งมืดและอับชื้น แต่ก็ยังพอมีมุมแห้งให้นางและลูกพอเอนกายพักพิงได้บ้าง

หลิวเจียหรูค่อย ๆ วางเจียเหม่ยลงบนพื้นไม้เก่า ๆ ก่อนจะถอดผ้าห่มที่เปียกชุ่มออกจากตัวของเจียเหม่ย แม้ผ้าจะแห้งไม่มาก แต่นางพยายามใช้ความอบอุ่นจากร่างกายของตนให้เจียเหม่ยได้รับความอบอุ่นมากที่สุด

“อาเหม่ยอดทนหน่อยนะลูก แม่ขอโทษนะที่ทำให้ลูกต้องลำบากเช่นนี้”

หลิวเจียหรูกระซิบเบา ๆ พลางเช็ดตัวและกอดเจียเหม่ยแนบอก ก่อนจะให้ลูกน้อยกินนมและกล่อมให้หลับใหล

หลังจากที่หลิวเจียหรูแน่ใจว่าเจียเหม่ยหลับแล้ว นางก็ตัดสินใจออกไปสำรวจรอบ ๆ กระท่อมร้างแห่งนี้โดยที่มีความหวังว่าจะเจอผลไม้ป่าพอให้ประทังชีวิตได้บ้าง