กุหลาบสีน้ำเงิน[ An impossible love ]

แม้ลูกโป่งจะขอเวลาหนึ่งชั่วโมง แต่ระยะการเดินทางใช้เวลาเพียงยี่สิบนาที อ้นที่วันนี้ได้ค่าตอบแทนมาเกือบหมื่น ใยเขาต้องนั่งรถเมล์ เรียกแท็กซี่มายืนรอปลดปล่อยแถวๆหอของลูกโป่งดีกว่า

อ้นแวะเข้าร้านสะดวกซื้อ ซื้อเกราะป้องกันน้ำสเปิร์มสร้างปัญหา เพราะไหนๆคืนนี้เขากะจะให้ลูกโป่งแฟนเพื่อนรีดน้ำในตัวเขาทั้งคืน

อ้นเดิมเป็นเด็กต่างจังหวัดบ้านเกิดของเขาก็จังหวัดกาญจนบุรี แต่เมื่อเขาเรียนจบมัธยมปลาย จบแบบยากลำบาก และด้วยเขาเป็นลูกชายคนเดียวและหลานชายคนเดียวของป้าปุ๊ที่ทำงานอยู่บ้านเศรษฐีหลังนี้มาหลายปี เขาจึงขอมาอยู่กรุงเทพด้วยการส่งเสียจากทางบ้านที่ฐานะไม่ค่อยดีนักกับป้าปุ๊ที่เป็นหม้ายไม่มีลูก

อ้น เป็นเด็กหนุ่มสูงโปร่งหน้าตาดีใช้ได้ มีผิวสีทองแดงดูแข็งแกร่ง เมื่อสองปีก่อนที่เขามาหาป้าที่นี่ก็เจอกับคุณแป้ง เขาเองก็ไม่ใช่คนเคร่งศีลเคร่งธรรม แต่จะบอกเลยว่าเขาเองก็ถูกเปิดซิงกับผู้หญิงคนแรกก็คุณแป้งเนี่ยแหละ ตอนนั้นหล่อนซัดกับเขาในห้องนอนของป้าปุ๊กลางวันแสกๆ ห้องพักของคนงานที่ในตอนกลางวันไม่มีใครจะกลับที่พัก

คุณแป้งจัดเป็นหญิงสาวที่สวยมากๆ เธอยังสาวมากถ้าเทียบกับเศรษฐีเจ้าของบ้านหลังนี้ อายุห่างกันเกือบยี่สิบปีแต่นั่นไม่สำคัญ เศรษฐี เอาแต่ทำงานหาเงิน ทิ้งเมียสาวไว้ให้กินๆนอนๆ อยู่แต่บ้าน เฮ้ยยย เสร็จ ไอ้อ้น สบายทั้งตัวสบาย สบายทั้งกระเป๋า เรียกทีทีหนึ่งอย่างน้อยสุดก็สี่ห้าพัน ไม่เอาก็โง่แล้ว

[เต้ กำลังกลับแล้ว ประตูไม่ได้ล็อค ถ้ามาแล้วเห็นเต้ไปแล้วก็เข้ามาเลย จะอาบน้ำ...] ข้อความเข้ามาแจ้ง อ้นเดินออกจากร้านสะดวกซื้อแดดร่มลมตก ยามเย็นแล้ว เขาซื้อเครื่องดื่มสองสามกระป๋องติดมาด้วย สายตามองไปยังประตูทางออกหอ ร่างสูงของเต้ก็ก้าวลงมา

อ้นยกยิ้มมุมปากเมื่อสังเกตุว่าเพื่อนตนมีอาการเข่าอ่อน ไม่รู้ว่าลูกโป่งใช้วิธีไหนที่ทำให้เต้กลับไปได้ทั้งๆที่ถ้าเป็นเขาโดนลูกโป่งไปสองก๊อกคงอยากหลับสักตื่น แม่เนี่ยอึ๋บอวบร่านขั้นนางเทพเลย เขารู้ดีว่าเต้ก็ไม่ได้จริงใจอะไร ก็แค่สนองอารมณ์กันและกันเท่านั้น ส่วนลูกโป่งที่คบเต้ก็เพราะฐานะบ้านเต้พอมีแบ่งปันให้หล่อนใช้ขณะที่ใช้ชีวิตอยู่ที่นี่

ที่ทำให้เขามั่นใจ เพราะไอ้เต้มันเคยชวนเขามาหาลูกโป่งพร้อมกันกับมันไง ตอนนั้นเขาปฎิเสธทำเป็นคนดีทั้งๆที่เขาเองก็อัดให้ลูกโป่งขย่มควบมาหลายต่อหลายครั้งแล้ว

ผลั๊วะ ประตูไม่ได้ล็อค คราวนี้อ้นจึงล็อคเสียเอง เขาวางถุงกระป๋องเครื่องดื่มไว้บนโต๊ะ ห้องขนาดสี่คูณสี่ เข้ามาก็เจอกับเตียงนอนขนาดห้าฟุต ผ้าปูยับยู่ยี่บ่งบอกว่าพึ่งใช้ผ่านศึกมาหยกหยก

ลูกโป่งอยู่ในห้องน้ำเพราะเขาได้ยินเสียงน้ำ อ้นถอดเสื้อถอดกางเกงยีนส์ของตนออก เหลือไว้แต่กางเกงชั้นใน เขาเปิดเครื่องดื่มที่ซื้อมาและยกขึ้นดื่มทีเดียวเกือบหมด

อ้นเดินไปที่ซิ้งค์ล้างจาน เขาดึงดุ้นที่แข็งโด่เดของตนออกมา เอาเครื่องดื่มที่เหลืออยู่ในกระป๋องราดและใช้มือถูไถชโลมให้น้ำสีทองอาบรด และเขาก็ล้างมือตัวเอง เขาล้างแต่มือ และหันกลับมาเดินไปนั่งปลายเตียง พร้อมกับเปิดกระป๋องที่สอง

ผลั๊วะ ลูกโป่งนุ่งผ้าเช็ดตัวเดินออกมาจากห้องน้ำ หล่อนเดินไปหาเขาและยื่นมือไปดึงกระป๋องในมือของอ้นมากรอกปากตัวเอง เธอดื่มไปสองสามอึกเท่านั้น

“นี่ถามหน่อย ถ้ากูกับไอ้เต้มาพร้อมกัน แกไหวมั้ยว๊ะ”

“ไม่ไหว เพราะแกสองคนบ้าพลังเหมือนกัน และอีกอย่างของโป่งไม่ฟรีโว้ย”

“แล้วถ้ากูยืมสถานที่หน่อยจะได้มั้ย จะไว้ใช้กับตู้เอทีเอ็มของกู กูจะชวนไอ้เต้มาด้วย ถ้ามันเจ๋งอย่างที่โป่งว่า”

“ไม่กลัวว่า ตู้เอทีเอ็มของแก จะเขี่ยแกทิ้งเหรอ”

“เออว๊ะ แต่กูว่านะ...แม่คุณไม่ได้มีกูคนเดียวหรอก” พูดจบอ้นก็กระชากผ้าขนหนูออกจากร่างของลูกโป่ง โอ้ว! อ้นร้องออกมา “ไอ้เต้มันเดือดปุดๆเลยสิ ยังบวมอยู่เลย” ลูกโป่งยกยิ้มมุมปาก

“โอ้ย! แค่นี้ สบายสำหรับโป่งเลย...ว่าแต่แกเตรียมเกราะมาพอมั้ย” อ้นชำเลืองเหลือบสายตาไปที่ถุงที่มีกระป๋องเครื่องดื่ม มีกล่องเล็กๆสองกล่องกลิ้งซ้อนอยู่ในนั้น

ร่างทั้งร่างของอ้นทอดลงบนเตียงนอนเมื่อลูกโป่งทาบทับอยู่ด้านบน อกอวบอึ๋มลอยเด่นตามลงมาจดจ่อยอดเกสรที่แดงฉ่ำเข้าปากของอ้นที่ก็รู้งานคาบเกี่ยวบีบอัดจากมือทั้งสอง บีบเคล้นเต็มมือ จ๊วบ จ๊าบ เสียงดูดรั้งดังอย่างไม่ต้องเกรงใจผู้ใด อ้าร์รรร...ส

กลีบฉ่ำที่เดิมบวมแดงอยู่นั่น ลูกโป่งก็ยังเบียดเสียดท่อนแข็งที่ขยายตัวใหญ่โตด้วยฤทธิ์ยาไม่สนใจว่าหลังเสร็จสมแล้วเธอจะเจ็บปวดแสบร้อนไปอีกนานสักกี่วันกี่คืน