เนรเทศ อุ้มรักหมอเทวดาจวนกั๋วกง

บทที่ 2

เตือนสติ

เฮ่อจือหรั่นวิ่งพลางตะโกน กลัวจะตามฝีเท้าของโม่จิ่วเย่ไม่ทัน

“โม่จิ่วเย่ เจ้ารอก่อน......”

ตามออกมาตั้งไกล มองเห็นภาพคนที่สวมชุดสีแดงนั้นของโม่จิ่วเย่เสียที

โม่จิ่วเย่หมุนตัวมา ยังคงมองนางด้วยหน้าตาไร้ความรู้สึก “มีธุระอะไร?”

เฮ่อจือหรั่นวิ่งมาถึงตรงหน้าเขาแบบหายใจหอบ ดึงแขนของเขาไว้แล้วเดินกลับไป

“เจ้าจะทำอะไร?” โม่จิ่วเย่ขมวดคิ้วถาม

เฮ่อจือหรั่นไม่รู้ว่าจะอธิบายเป้าหมายของตนเองอย่างไร ได้เพียงพูดแบบคลุมเครือ “ข้ามีลางสังหรณ์บางอย่าง คราวนี้เจ้าเข้าวังไปกลัวว่าจะโดนคนปองร้าย”

ตอนที่พูดเรื่องพวกนี้ออกมา เฮ่อจือหรั่นเตรียมพร้อมที่จะถูกโม่จิ่วเย่สงสัยไว้แล้ว

แต่ทว่า โม่จิ่วเย่ไม่ได้ทำแบบนั้น แต่ถามกลับว่า “เจ้าได้ยินอะไรมาแล้ว?”

อันที่จริง ช่วงเวลานี้ที่โม่จิ่วเย่กลับจากด่านชายแดนมาเมืองหลวง ก็แอบมีความรู้สึกว่าถูกคนเล็งโจมตี โดยเฉพาะเป็นฝ่าบาท ตอนที่พูดจากับเขามักจะมอบความรู้สึกจอมปลอมอย่างหนึ่งมาให้

เฮ่อจือหรั่นย่อมไม่อาจพูดได้ว่าตนเองรู้ประวัติศาสตร์ช่วงนี้มา หลังถูกถามกลับ ได้เพียงฝืนตอบไปว่า

“ข้าบอกแล้ว ข้าเพียงมีลางสังหรณ์ไม่ดีบางอย่าง”

ในสายตาโม่จิ่วเย่ คำอธิบายของนางถูไถเกินไป แต่ว่า ในเวลานี้เขารีบร้อนเข้าวัง ไม่มีความคิดตามถามอะไร

เขาปล่อยให้เฮ่อจือหรั่นดึงไว้ มอบอำนาจตัดสินใจให้อีกฝ่าย

เฮ่อจือหรั่นเดินวนนอกลานบ้านของเรือนหออยู่รอบหนึ่ง สุดท้ายหยุดสายตาอยู่ด้านบนเกี้ยวเจ้าสาวหลังนั้นที่นางนั่งมา

นางปล่อยมือที่ดึงโม่จิ่วเย่ไว้ออก วิ่งไปด้านในเกี้ยวเจ้าสาว จากนั้นหยิบเบาะนุ่มที่หนาอันหนึ่งออกมา

นี่คือสิ่งของที่เจ้าของร่างเดิมมักนำมายามออกจากจวน ไม่ว่านั่งเกี้ยวหรือรถม้า นางล้วนรังเกียจตอนที่กระแทก ฮูหยินเฮ่อผู้ใส่ใจจึงสั่งคนใช้ทำเบาะนุ่มอันหนึ่งให้นางแล้ว

เฮ่อจือหรั่นบีบความหนาของเบาะนุ่มดูแล้ว ยังถือว่าใช้ได้ หมุนตัวยื่นให้โม่จิ่วเย่

“ถ้าเชื่อคำพูดของข้า เจ้าก็เอาเบาะอันนี้ไว้ด้านหลัง บางทีอาจสามารถช่วยเจ้าไว้ได้บ้าง”

นิ่งไปครู่หนึ่ง นางพูดอีกว่า “ยังมีอีกอย่าง ถ้ามีคนแอบอ้างว่าฝ่าบาทอยู่ที่วังหลังเรียกพบเจ้าแล้วพาเจ้าเข้าไป เจ้าอย่าไปโดยเด็ดขาด”

สิ่งที่ตอนนี้นางทำได้มีเพียงเท่านี้ สำหรับโม่จิ่วเย่สามารถหนีรอดความทุกข์ทางเนื้อหนังได้หรือไม่ ก็ดูโชคของเขาเองแล้ว

โม่จิ่วเย่ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ยังรับเบาะนุ่มนั้นมาแล้ว

ระหว่างที่หมุนตัว เขาพูดมาว่า “ฟ้ามืดแล้ว เจ้าไม่ต้องรอข้า รีบพักผ่อนเถิด!”

ตามองเห็นภาพด้านหลังที่เดินห่างไปของโม่จิ่วเย่ เฮ่อจือหรั่นยังอดพูดเตือนมาอีกไม่ได้ “อย่าลืมใส่เบาะไว้ด้านหลัง”

พอไม่ได้รับการตอบรับจากโม่จิ่วเย่อีก เฮ่อจือหรั่นได้แต่ย้อนกลับไปทางเดิม

กลับมาถึงเรือน เห็นเพียงพี่สะใภ้ทั้งแปดท่านกับน้องสาวสามีคนหนึ่งรออยู่ที่นั่นพร้อมเพรียงกัน

พี่สะใภ้ทั้งแปดล้วนอาบน้ำร้อนมาก่อน เห็นเฮ่อจือหรั่นกลับมา อดเข้ามาปลอบใจไม่ได้

“น้องสะใภ้เก้า เจ้าอย่ารีบร้อน ดึกปานนี้ฝ่าบาททรงเรียกน้องเก้าเข้าวัง คงต้องมีเรื่องเร่งด่วนอะไรเป็นแน่ คิดว่าคงไม่ล่าช้านานเกินไป”

“ใช่ น้องเก้าจะต้องกลับมาทันเวลาเข้าหอกับเจ้าแน่”

“......”

เหล่าพี่สะใภ้ช่างกระตือรือร้น เฮ่อจือหรั่นรู้ว่าพวกนางล้วนหวังดีต่อตนเอง ทว่า เรื่องพวกนั้นที่พวกนางพูดมา เวลานี้เดิมทีนางฟังไม่เข้าหัว

มองพี่สะใภ้ที่อายุน้อยมากทั้งแปดคน เฮ่อจือหรั่นมีความปวดใจอยู่แวบหนึ่ง

ผู้หญิงที่จิตใจดีเหล่านี้มีชะตากรรมโหดร้าย อายุยังน้อยก็กลายเป็นแม่ม่ายแล้ว

สุดท้ายยังต้องพบกับจุดจบที่ถูกเนรเทศ

คิดไปคิดมา เฮ่อจือหรั่นยังคิดจะเตือนสติหน่อย

“พี่สะใภ้ทุกท่าน สองสามวันนี้ข้าเอาแต่ฝันประหลาดอย่างหนึ่ง ในฝันบอกว่าจวนฮู่กั๋วกงของพวกเราจะถูกยึดทรัพย์สินและเนรเทศ”

พี่สะใภ้ใหญ่ชุยปี้ถิงผู้ที่สุขุมมาตลอดเข้ามาดึงแขนของนางไว้ พูดจาแบบอ่อนโยน “น้องสะใภ้เก้า คำพูดนี้จะพูดมั่วมิได้ พวกเราจวนฮู่กั๋วกงจงรักภักดีและซื่อตรงมารุ่นแล้วรุ่นเล่า จะถูกยึดทรัพย์สินและเนรเทศได้เช่นไรเล่า?”

“ถุยๆๆ......คำพูดอัปมงคลนี้ไม่อาจพูดมั่วได้ น้องสะใภ้เก้า คำพูดนี้วันนี้พวกเราถือว่าไม่เคยได้ยินกัน” พี่สะใภ้รองเซี่ยฟางรีบพ่นลมใส่พื้นสองสามทีทันใด

เฮ่อจือหรั่นรู้ว่า หลังตนเองเตือนสติจะเป็นผลลัพธ์อันนี้ แต่ว่า นางกลับไม่คิดจะยอมแพ้อย่างนี้

“พี่ๆ สะใภ้ ข้าหวังว่านี่จะไม่ใช่เรื่องจริง แต่ความฝันอันนี้ช่างสมจริงเหลือเกิน หนำซ้ำทุกวันยังเป็นภาพเหมือนเดิม ฉะนั้นข้ารู้สึกว่า พวกเรายอมเชื่อว่าเป็นจริง เตรียมพร้อมไว้ก่อนล่วงหน้าก็ไม่มีอะไรเสียหาย”

ทุกคนมองเฮ่อจือหรั่นพูดจาดูสมจริงอยู่ตรงนั้น ชั่วขณะหนึ่งก็สับสนขึ้นมา

โม่หานเยว่ผู้เป็นน้องสาวสามีปกติถูกพี่ชายพี่สะใภ้มากขนาดนั้นปกป้องจนเติบโต กล้าหาญน้อยสุด

ได้ยินคำพูดของเฮ่อจือหรั่นแล้ว ตกใจแทบแย่

น้องสาวพูดแบบสะอึกสะอื้น “พี่ๆ สะใภ้ ข้ากลัว นี่จะต้องไม่ใช่เรื่องจริงแน่”

พี่สะใภ้ใหญ่เห็นแบบนี้ โอบคนเข้ามาในอ้อมอกปลอบใจเบาๆ “หานเยว่ไม่ต้องกลัว คนอื่นเขาพูดว่าความฝันมักจะกลับกัน”

โม่หานเยว่เช็ดน้ำตาตรงหางตาแล้ว อยู่ในอ้อมอกของพี่สะใภ้ใหญ่ต่อ

พี่สะใภ้ใหญ่มองน้องสะใภ้ทุกคนแล้ว “ตอนนี้ก็ดึกแล้ว วันนี้น้องสะใภ้เก้าลำบากมา ให้นางพักผ่อนเร็วหน่อยเถิด!”

เฮ่อจือหรั่นไม่รู้ว่าคำพูดของตนเองมีคนเชื่อหรือไม่ โดยสรุป สิ่งที่นางควรทำล้วนทำหมดแล้ว สำหรับต่อไปเป็นอย่างไร ได้เพียงดูกันไปทีละก้าวแล้ว

กลับมาในห้อง สาวใช้สองสามคนปรนนิบัตินางอาบน้ำให้เรียบร้อย เฮ่อจือหรั่นไล่คนออกไปทั้งหมด

ตอนนี้สิ่งที่นางต้องการคือความสงบ มีเพียงสงบลงมา นางถึงสามารถตั้งสมาธิไปครุ่นคิดว่าขั้นต่อไปจะทำอย่างไร

อาศัยแสงไฟจากเทียนแดง สามารถมองเห็นของประดับสวยงามมากมายทั้งในเรือนหอได้ น่าเสียดายแค่ว่า นางไม่มีความสามารถนำของพวกนี้ไปได้

ในเมื่อเป็นเช่นนี้ นางได้เพียงย้ายเป้าหมายไปยังตั๋วเงินที่พกพาสะดวกสุด

ปัจจุบันนี้จวนฮู่กั๋วกงมีตั๋วเงินมากเท่าไหร่นางไม่รู้ ในสินเดิมที่พ่อแม่เจ้าของร่างเดิมให้นางมา กลับมีตั๋วเงินอยู่สองพันตำลึง

คิดมาถึงตรงนี้ เฮ่อจือหรั่นรีบลุกขึ้นทันที คลุมเสื้อผ้าตัวหนึ่งแล้วเดินออกจากห้อง

เฉี่ยวอวี้รีบเข้ามาต้อนรับ “คุณหนูใหญ่มีอะไรจะสั่งเจ้าคะ”

เฮ่อจือหรั่นปัดมือ “ไม่มีอะไร ข้านอนไม่หลับ จะไปดูสินเดิมเสียหน่อย เจ้าไม่ต้องตามไป”

เฉี่ยวอวี้เป็นคนที่เริ่มรับใช้เฮ่อจือหรั่นมาตั้งแต่เด็ก รู้จักนิสัยพูดคำไหนคำนั้นของคุณหนูใหญ่ท่านนี้ดีมาก เห็นนางไม่ให้ตัวเองตามไป จึงตอบรับไปทีหนึ่งแล้วรออยู่ที่เดิมอย่างเชื่อฟัง

สินเดิมเพิ่งยกเข้าจวนฮู่กั๋วกงมาวันนี้ ยังไม่ทันได้จัดเก็บเอาไว้ เวลานี้ทั้งหมดวางอยู่ในห้องด้านข้าง

เฮ่อจือหรั่นเปิดหีบที่ใส่ตั๋วเงินใบนั้นออกทันที หยิบตั๋วเงินปึกหนึ่งออกมาจากด้านใน ตรวจดูรอบหนึ่ง ไม่ขาดไม่เกินสองพันตำลึงพอดี

ถือตั๋วเงินไว้ในมือ ความคิดแรกของเฮ่อจือหรั่นก็คือ ตอนที่ยึดทรัพย์สิน จะต้องมีคนค้นตัวแน่ ตั๋วเงินพวกนี้ซ่อนไว้ที่ไหนถึงจะไม่ถูกคนหาเจอ?

ถ้านางเป็นเหมือนนางเอกทะลุมิติในนิยายพวกนั้น ครอบครองห้วงมิติสักแห่งคงดี นำตั๋วเงินเก็บไว้ในห้วงมิติ จะปลอดภัยที่สุด น่าเสียดายแค่ว่า......

ตอนที่นางบ่นเทพทะลุมิติว่าไม่ยุติธรรม ทันใดนั้นรู้สึกว่าฉากตรงหน้านางเปลี่ยนไปแล้ว

ฉากตรงหน้านางคุ้นเคยยิ่งกว่าใคร คาดไม่ถึงที่นี่เป็นห้องพยาบาลของนาง

หรือว่า นางไม่ได้ตาย?

ไม่นาน เฮ่อจือหรั่นก็ถูกความจริงอันโหดร้ายตบเข้าแล้ว

นางลองไปผลักประตูของห้องพยาบาลดู ทว่า ประตูนั้นกลับเหมือนของประดับ เดิมทีไม่มีการตอบสนองใดๆ แม้กระทั่งมองไม่เห็นแม้แต่ร่อง

หน้าต่างก็เช่นกัน เหมือนกับถูกปิดตายแล้ว...