รอให้คุณ...บอกว่ารัก

อนลเผยความต้องการแบบจัดหนักเสมอ เมื่ออยู่ด้วยกันตามลำพังในห้องพักของโรงแรม

“เหนื่อยแล้วหรือ”

เสียงถามที่ข้างหูทำให้ปัญญารัตน์ต้องช้อนตาขึ้นมองเขา ตั้งแต่เข้าห้องมา ยังไม่ถึงห้าทุ่มดีด้วยซ้ำ ตอนนี้เวลาล่วงเข้าตีสามแล้ว แต่เขายังคงสนุกอยู่กับเรือนร่างของเธออยู่เลย

พอไม่ได้ยินเสียงตอบของเธอ อนลก็ยื่นหน้าลงแล้วเม้มใบหูของเธอแรง ๆ จนเธอทั้งเจ็บและเสียวไปในคราวเดียวกัน หญิงสาวย่นคอหนี แต่เธอไปไหนไม่พ้นจากเขาได้หรอก เพราะอนลรั้งตัวของเธอไว้ด้วยร่างกายของเขา ก่อนจะส่งเสียงถามเชิงเหน็บแนมมาให้เธออีกประโยค คืนนี้เขาคุยกับเธอเยอะกว่าทุกคืน

“หรือหยอกล้อกับพวกพนักงานแผนกอื่นจนหมดแรงมาหาผม”

ปัญญารัตน์หันใบหน้าแหงนมองสบตาเขานิ่ง ๆ เธอไม่ได้ตอบคำถามกึ่งประชดแบบนั้น อาจเพราะไม่รู้ว่าจะต้องตอบกลับเขาไปแบบไหนดี เธอไม่รู้ว่าเขาต้องการคำตอบแบบไหนจากเธอ

เมื่อไม่เห็นเธอปริปากตอบออกมาแม้ครึ่งคำ เรี่ยวแรงดึงดันจากเขาก็ดูเหมือนจะหนักมากขึ้น ปัญญารัตน์ครวญเสียงอ่อย

“หมอคะ แพงไม่ไหวแล้วค่ะ”

“อย่าเรียกผมว่าหมอ แล้วก็หยุดพูดชื่อตัวเองสักทีได้ไหม”

อนลคำรามสั่ง พร้อมกับบดเบียดความแข็งแกร่งเข้ามาหาเธอ ราวกับจะลงโทษเธอที่เผลอเอ่ยชื่อของตัวเองออกไป จนอาจทำให้เขาเสียอารมณ์

ปัญญารัตน์กัดปากตัวเองแน่น แน่นอนว่าทั้งเจ็บและเสียดเสียวจนต้องออกปากท้วงเขาอีกครั้ง

“เบาหน่อยค่ะ แพงมะ ไม่ไหวจริง ๆ ค่ะ”

จบเสียงวอนขอของเธอแล้ว ก็คล้ายกับว่าเขาจะยอมออมแรงบดเบียดเข้าหาเธอลงเล็กน้อย แม้เบาลงแต่ยังคงความวาบหวิวไม่จางหาย ปัญญารัตน์ยกมือขึ้นลูบไล้ไปตามกรอบใบหน้าหล่อเหลาของเขา หญิงสาวครางออกมาเบา ๆ เมื่อเขากระแทกสะโพกเข้าหาใหม่ เป็นจังหวะที่หนัก ๆ และเน้นให้รู้สึกมากกว่าเดิม

“ผมไม่ได้ใช้คอนดอม” อนลบอกด้วยเสียงที่เริ่มพร่า

ปัญญารัตน์เม้มปากของตัวเองแน่น ริมฝีปากของเธอแดงไปด้วยฤทธิ์ของอารมณ์หวามไหวที่มีร่วมไปกับเขา ตอบเสียงเบาอย่างเข้าใจความหมายนั้น “ค่ะ”

อนลทิ้งจังหวะไปช่วงหนึ่ง เขาดันมือทั้งสองข้างตรงข้างศีรษะของเธอ สบตาเธอตรง ๆ ถามเธออีกคำ “คุณกินยาอยู่ไหม”

“เพิ่งฉีดมาค่ะ” ปัญญารัตน์เว้นชื่อของตัวเองเอาไว้ เธอตอบเบาและสั่นกระเส่าไปตามแรงกระแทกของอนล คล้ายกับว่าเขาจะพอใจในคำตอบของเธอ คุณหมอหนุ่มนุ่มนวลกับเธอมากกว่าเดิม เขาปรนเปรอให้เธอหวั่นไหวตามเขาไป ก่อนจะดันท่อนเนื้อแกร่งเข้าหาซ้ำ ๆ รัว ๆ และมันทำให้เธอต้องหลุดเสียงครวญครางออกมาอย่างสุดกลั้น

เสียงหวานครวญครางแผ่วบ้าง ดังบ้าง แต่ไม่ได้ดังมากจนน่ารำคาญใจ สร้างความหฤหรรษ์ให้คนฟังฮึกเหิม นายแพทย์อนลก้มหน้าลงจูบที่ริมฝีปากของเธอ ลิ้นไล้สัมผัสกัน ก่อนผละออกเพื่อเอ่ยชม

“ผมชอบเสียงของคุณตอนคราง”

อนลก้มหน้าลงหาเธอใหม่ เขาฝังใบหน้าร้อนและชื้นลงที่ต้นคอของเธอ เม้มหนัก ๆ อย่างต้องการแกล้ง ปัญญารัตน์แหงนใบหน้าขึ้น พร้อมด้วยเสียงครางเบาหวิว แต่มันเต็มไปด้วยอารมณ์วาบหวาม

“เหนือขา” เธอหลุดเสียงครางออกมาเป็นชื่อของเขา ยิ่งทำให้เจ้าของชื่อย่ามใจ อนลเปิดปากไล้ปลายลิ้นที่ร้อนราวกับเอาไปอังไฟตามเนื้อตัวของเธอ ปลุกเร้าเธอทุกอณู ก่อนจะเรียกร้องให้เธอปรนเปรอเขา ลมหายใจหอบหนักบนร่างกายที่ชื้นไปด้วยเหงื่อของทั้งคู่ประสานกัน และจบลงด้วยการปลดปล่อยที่ภายในของกันและกัน