ความรักเป็นพิษ

ประตูถูกเตะจนเปิดออก เจี่ยนเยวที่ถือแฟ้มเอกสารเอาไว้ในมือรีบปรี่เข้ามาด้วยความโมโหเดือดดาล

เธอเอามือเท้าเอวและกำลังจะตะโกนสุดเสียง แต่แล้วกลับหูไวได้ยินเสียงการเคลื่อนไหวดังมาจากห้องนอนซะก่อน สีหน้าของเธอจึงเปลี่ยนไปทันที

“ยวี่ คุณเบา ๆ หน่อยสิ...... ฉันจะทนไม่ไหวแล้วนะ…..”

เสียงที่ออดอ้อนค่อย ๆ อ่อนแรงลงเรื่อย ๆ แต่เสียงหอบหายใจกลับดังกึกก้องยิ่งขึ้น

เจี่ยนเยวอายุยี่สิบปี นับว่าเป็นผู้ใหญ่คนหนึ่งแล้ว แน่นอนว่าเธอต้องรู้อยู่แล้วว่าคนในห้องนอนกำลังทำอะไรกันอยู่

แต่ในวิลล่าหลังนี้มีแค่เธอกับคุณอาเล็กอาศัยอยู่กันแค่สองคนเท่านั้น เธอไม่เชื่อหรอกว่าผู้ชายที่อยู่ข้างในจะเป็นคุณอาเล็ก แล้วก็ไม่มีทางที่จะเป็นไปได้แน่ด้วย

แฟ้มเอกสารในมือตกลงไป ทำให้กระดาษกระจัดกระจายเต็มพื้นไปหมด เจี่ยนเยวรีบวิ่งปรี่ไปเปิดประตูห้องนอนออกทันที

แสงในห้องนอนสลัว ๆ แผ่นหลังที่เปลือยเปล่าของผู้ชายขยับขึ้นลงไม่หยุด บริเวณใต้เอวถูกคลุมด้วยผ้าห่มผืนบางเอาไว้ เธอมองไม่เห็นใบหน้าของชายคนนั้น

แต่แค่เห็นแผ่นหลัง เธอก็มั่นใจแล้วว่าเป็นคุณอาเล็กโดยไม่ต้องสงสัยเลย

ผู้หญิงที่อยู่ข้างล่างทำท่าทางเหมือนกำลังมีความสุขมาก ราวกับว่าเธอกำลังรู้สึกมีความสุขอย่างล้นหลามจนไม่สามารถที่จะอธิบายออกมาได้อย่างไรอย่างนั้น

เจี่ยนเยวเหมือนจะเป็นบ้าขึ้นมา ในขณะที่ร้องไห้เธอก็หยิบรองเท้าข้างประตูขึ้นมาเขวี้ยงไปอย่างแรง

“โหลวยวี่ ฉันเกลียดคุณ！”

หลังจากที่พูดจบ เธอก็หันหลังกลับและรีบวิ่งออกไปทันที

เมื่อได้ยินเสียงประตูวิลล่าปิดลง โหลวยวี่ก็เลิกผ้าห่มออกและลุกขึ้นมานั่งบนเตียง

ยกเว้นท่อนบนที่เปลือยเปล่าแล้ว ท่อนล่างของเขายังใส่กางเกงเอาไว้อย่างเรียบร้อย

เขาจุดบุหรี่ขึ้นมามวนหนึ่ง แล้วก็สูบเข้าไปเฮือกใหญ่ แล้วควันที่พ่นออกมาก็ทำให้ใบหน้าอันหล่อเหลาของเขาพร่ามัวไปหมด เหลือเพียงดวงตาที่กำลังแสดงอารมณ์โกรธเท่านั้นที่ทำให้ดูน่าหวาดหลัว ไม่ได้มีความหื่นกระหายอยู่เลยสักนิด

ผู้หญิงคนนั้นก็ลุกขึ้นมาแล้วเช่นกัน ท่อนบนของเธอสวมไว้แค่เกาะอกตัวหนึ่งเท่านั้น เธอเอื้อมมือไปโอบที่เอวของโหลวยวี่เอาไว้ แล้วก็ยิ้มออกมาอย่างมีเสน่ห์ก่อนจะพูดขึ้นว่า “คุณโหลวอย่าเพิ่งหมดสนุกสิคะ เรามาต่อกันเถอะ ~”

สีหน้าของโหลวยวี่ไม่ได้เปลี่ยนไปเลยสักนิด เขาพูดออกมาแค่สองคำอย่างไม่แยแสว่า “ออกไป”

ผู้หญิงคนนั้นไม่พอใจอย่างมาก กว่าเธอจะมาขึ้นเตียงของโหลวยวี่ได้ไม่ใช่ง่าย ๆ เลย แม้ว่าจะเป็นแค่การแสดงก็เถอะ แต่เธอก็อยากทำให้การแสดงปลอม ๆ นี้เป็นจริงขึ้นมาให้ได้

“คุณโหลวขา~” มือเรียว ๆ ของเธอลูบไล้ไปที่เอวและหน้าท้องของเขาเบา ๆ

มีใครไม่รู้บ้างว่าคุณโหลวที่เป็นผู้ทรงอิทธิพลของเมืองชิงพูดคำไหนคือคำนั้น หากใครก็ตามที่ต้องให้เขาออกคำสั่งเป็นครั้งที่สอง อาจจะหนีไม่พ้นความตายเลยก็เป็นได้ โหลวยวี่ไม่มีความเมตตาเลยสักนิด เขาเตะผู้หญิงคนนั้นลงไปจากเตียงทันที

“กู่เหนียน นำตัวออกไปซะ”

“ครับผม”

ผู้หญิงคนนั้นถูกลากออกไปทั้งที่ยังดิ้นไม่หยุด ผู้ช่วยที่ชื่อว่ากู่เหนียนคนนั้นยืนอยู่ข้างเตียงด้วยความเคารพ “คุณท่านครับ คุณผู้หญิงไปที่บ้านฮั่วอันหนานที่เป็นเพื่อนของเธอแล้วครับ ส่วนเอกสารการไปต่างประเทศยังไม่ได้เซ็นแต่อย่างใดเลยครับ”

“เอาไปให้เธอเซ็นซะ เธอต้องเซ็นอยู่แล้ว”

“ครับ”

……

อีกด้านหนึ่ง หลังจากเจี่ยนเยววิ่งออกจากวิลล่าก็ไปหาเพื่อนสนิทเธอทันที

เวลานี้ เธอกำลังซบไหล่ของฮั่วอันหนานและร้องไห้ด้วยความเศร้าโศกเสียใจอยู่ “หนานหนาน เธอคิดว่าทำไมเขาถึงทำกับฉันแบบนี้กัน？”

ขณะที่ฮั่วอันหนานกำลังตบหลังเธออยู่ก็พูดโน้มน้าวขึ้นมาว่า “เจี่ยนเยว ใช่ว่าฉันจะว่าอะไรเธอนะ แต่เขาเป็นคุณอาเล็กของเธอ เรื่องของพวกเธอสองคนมันเป็นไปไม่ได้หรอก อีกอย่างเขาก็อายุตั้งสามสิบแล้ว อย่าว่าแต่เขาจะมีแฟนเลย ต่อให้เขาแต่งงานมีลูกแล้ว มันก็เป็นเรื่องปกติอยู่ดี เธอควรหยุดคิดเรื่องเขาได้แล้วนะ”

เจี่ยนเยวพูดอย่างเศร้าเสียใจว่า “แต่เขาไม่ใช่คุณอาเล็กแท้ ๆ ของฉันสักหน่อยนี่”

“แต่เขาเลี้ยงเธอมาจนโตนะ ในสายตาของคนนอก เขาก็คือคุณอาเล็กของเธอนั่นแหละ ถือว่าเป็นคนในครอบครัวกัน”

เจี่ยนเยวถึงกับเงียบไป

ฮั่วอันหนานพูดถูก ต่อให้เธอจะพยายามหลอกตัวเองว่าเธอกับเขาไม่ได้มีความสัมพันธ์กันทางสายเลือด แต่แล้วมันจะไปมีความหมายอะไรล่ะ？

ในสายตาของคนนอกนั้น เธอกับเขาก็คือคนในครอบครัวเดียวกัน สายใยของชีวิตได้เชื่อมโยงเข้าด้วยกันตั้งนานแล้ว

คงไม่มีทางที่จะมีความสัมพันธ์เกินเลยไปจากความรักในครอบครัวได้อีกแล้ว

ตอนที่อายุสิบหก เจี่ยนเยวตัดสินใจบากหน้ามาขออยู่ที่ตระกูลโหลว เพราะเธอทนไม่ได้กับการใช้ความรุนแรงของคุณลุงและคุณป้าอีก

ก่อนที่ปู่ของเธอจะจากไป เขาได้บอกเธอไว้ว่า ท่านผู้เฒ่าตระกูลโหลวที่เป็นตระกูลเก่าแก่นับร้อยปีเป็นหนี้บุญคุณเขาอยู่ หากในอนาคตเธอไม่มีทีไปแล้ว เธอสามารถไปขอความกรุณาจากบุคคลนี้ได้

แต่เมื่อเธอมายืนอยู่ในห้องโถงของตระกูลโหลวแล้ว เธอถึงได้มารู้ว่า ท่านผู้เฒ่าโหลวได้เกษียณอายุงานและใช้ชีวิตออกห่างจากโลกสังคมไปแล้ว อีกอย่าง เขาก็ไม่ได้อาศัยอยู่ที่นี่แล้วด้วย

ตอนนี้ ผู้หญิงที่นั่งบนโซฟาและแต่งตัวเหมือนผู้หญิงชนชั้นสูงกำลังมองพิจารณาเธออยู่ ซึ่งผู้หญิงคนนี้ก็คือภรรยาคนใหม่ของหัวหน้าตระกูลโหลวคนปัจจุบันนั่นเอง

ภายในห้องนั่งเล่นขนาดใหญ่

เจี่ยนเยวกัดนิ้วด้วยความประหม่า ทำให้คุณนายของตระกูลโหลวแสดงสีหน้ารังเกียจออกมา แล้วก็บอกให้พี่เลี้ยงเอาเงินให้เธอไปห้าร้อย

เมื่อเธออับอายจนหน้าแดงและกำลังจะโยนเงินลงบนพื้นและจากไปนั้น เสียงเยาะเย้ยและดูถูกเหยียดหยามก็ดังขึ้น “คุณนายโหลวที่ชอบโอ้อวดความเมตตาของตัวเองนักหนา จะกระทำแค่ตอนอยู่ต่อหน้าคุณพ่อเท่านั้นเหรอ？ แค่จะมีคนเข้ามาอยู่ด้วยอีกแค่คนเดียว ต้องแสดงพฤติกรรมน่าเกลียดแบบนี้ออกมาเลยเหรอ”

เจี่ยนเยวเงยหน้าขึ้นด้วยความประหลาดใจ แล้วก็เห็นผู้ชายที่ดูเย็นชาคนหนึ่งกำลังยืนอยู่บนบันได

เขาสวมชุดสูทสีเทา กำลังกอดอกมองลงมาอย่างเย็นชา ราวกับว่าเขากำลังดูฉากที่น่าตลกอยู่อย่างไรอย่างนั้น