สยบแค้นรักซาตาน

เสียงกรีดร้องอาละวาดของธัญญ่าดังออกมาจนคนไข้คนอื่นพากันแตกตื่นไม่ใช่ว่าใบหน้าที่เธอเห็นนั้นจะขี้ริ้วขี้เหร่อะไรใบหน้าใหม่นี้ค่อนข้างจะออกไปทางสวยคมแตกต่างจากหน้าเดิมที่จะออกไปทางสาวหมวย แต่สำหรับธัญญ่าแล้วเธอก็รับไม่ได้อยู่ดีที่จู่ๆใบหน้าเดิมของเธอถูกเปลี่ยน หญิงสาวร้องฟูมฟายและกรีดร้องอย่างคนไร้สติเธอพยายามนึกถึงเหตุการณ์ต่างๆมากมายว่าทำไมมันถึงเป็นแบบนี้ไปได้แต่นึกเท่าไหร่เธอก็นึกไม่ออกหญิงสาวทำได้แค่กรีดร้องโวยวายออกมาได้เพียงเท่านั้น

“มันเกิดอะไรขึ้นกับฉัน”

เสียงร้องของหญิงสาวยังคงดังขึ้นเรื่อยๆและไม่มีทีท่าว่าจะหยุดลงหมอหนุ่มที่เป็นเจ้าของคนไข้ทราบเรื่องก็รีบรุดเข้ามาดูอาการของหญิงสาวอย่างรวดเร็ว

แกร๊ก!!

“คุณคะ ใจเย็นๆก่อนนะคะสงบสติอารมณ์ก่อนค่ะ คุณคะ”

“จะให้ฉันมีสติอยู่ได้ยังไงในเมื่อนี่มันไม่ใช่ฉัน พวกคุณทำอะไรกับใบหน้าของฉัน!”

ธัญญ่าโวยวายดิ้นพล่านไม่ยอมให้ความร่วมมือกับหมอหรือพยาบาลทั้งนั้นเธอยังคงตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นกับตนเองอยู่

“คุณหมอคะ เธออาละวาดไม่ยอมหยุดแบบนี้ดิฉันเกรงว่ามันจะไปรบกวนคนไข้คนอื่นๆได้นะคะ”

พยาบาลสาวกล่าวกับหมอหนุ่มถึงแม้ร่างกายของธัญญ่าจะยังฟื้นตัวไม่เต็มที่แต่แรงฮึดสู้ของเธอเยอะไม่เบาเล่นเอาพยาบาลต่างก็พากันกระเด็นไปคนละทิศละทาง หมอหนุ่มจึงจัดการขั้นเด็ดขาดเขาหยิบเข็มยาสลบมาฉีดให้ธัญญ่าทำให้เธอสลบลงไปกองกับพื้นอย่างสิ้นฤทธิ์

“คุณพยาบาลพาเธอกลับไปพักผ่อนที่เตียงก่อนแค่นี้คงจะหมดฤทธิ์ไปสักพัก”

“ค่ะคุณหมอ”

พยาบาลสาวตอบรับแล้วรีบช่วยกันนำร่างไร้สติของธัญญ่ากลับขึ้นนอนที่เตียงของเธออย่างเช่นเดิม ใบหน้าหล่อคมกระตุกยิ้มที่มุมปากพอใจกับสิ่งที่ได้ฟังการรายงานอาการของหญิงสาว

“ขอบคุณนะครับที่โทรมารายงานเอาเป็นว่าผมไม่รอให้เธอหายดีแล้วล่ะ ผมจะเข้าไปรับตัวเธอวันนี้เลย”

ชายร่างสูงโปร่งหุ่นกำยำวางสายจากหมอหนุ่มแล้วรีบเร่งออกไปยังโรงพยาบาลศัลยกรรมในเวลาต่อมา

“นี่มันเพิ่งเริ่มต้นนะธัญญ่าเธอยังต้องเจออะไรต่อจากนี้อีกเยอะ”

แกร๊ก!!

เสียงประตูห้องพักฟื้นถูกเปิดออกชายหนุ่มใบหน้าหล่อคมเข้มเดินเข้ามาในห้องพักฟื้นยืนมองใบหน้างามนอนหลับอย่างไร้สติ เขามองใบหน้าสวยคมนั้นอย่างไม่ค่อยสบอารมณ์นักถึงแม้ว่าหน้าตาของหญิงสาวจะเปลี่ยนไปแต่ก็ใช่ว่าจะลบสิ่งที่เธอเป็นอยู่นั้นได้ ร่างสูงเห็นว่าหญิงสาวยังคงหลับอยู่เลยคิดจะอุ้มหญิงสาวออกไปทั้งๆที่เธอยังนอนเป็นผักอยู่อย่างนั้นแต่หารู้ไม่ว่าธัญญ่าไม่ได้หลับจริงๆเธอตื่นนานแล้วแต่แค่ต้องการรู้ความจริงบางอย่างจึงแกล้งเป็นหลับอยู่

งับ!

ธัญญ่ากัดเข้าที่แขนซ้ายของชายหนุ่มอย่างแรงเขาร้องดังลั่นเพราะตั้งตัวไม่ทันจึงปล่อยร่างบางให้เป็นอิสระ

“โอ๊ย! นี่เธอ! ร้ายนักนะ”

“คุณเป็นใครมายุ่งอะไรกับฉันแล้วคุณจะพาฉันไปไหน”

“พูดมากหุบปากเธอไปซะ ก่อนที่ฉันจะทนไม่ไหว”

คำพูดตะหวาดลั่นอย่างมะนาวไม่มีน้ำของชายหนุ่มทำให้ธัญญ่าเริ่มกลัวเขาขึ้นมาเพราะที่ใบหน้าเธอต้องเปลี่ยนไปแบบนี้อาจจะเป็นเพราะเขาคนนี้ก็ได้เพราะเธอก็ไม่ใช่คนโง่เมื่อคิดอย่างนั้นธัญญ่าก็รีบตะโกนร้องให้คนช่วยเหลือเธอ

“ช่วยด้วยค่ะ ช่วยด้วยมีคนกำลังจะทำร้ายฉัน ช่วยด้วย”

“บอกว่าให้หุบปากไง ถึงร้องไปก็ไร้ประโยชน์ในนี้ไม่มีใครเขาสนใจเธอหรอกนอกจากฉัน”

“ฉันไม่ไปจนกว่าคุณจะบอกว่าคุณเป็นใครแล้วต้องการอะไรจากฉัน”

ชายหนุ่มรำคาญหญิงสาวจึงหยิบหมวกสีดำและหน้ากากขึ้นมาอำพรางตัวแล้วเดินเข้าไปหาหญิงสาวใกล้ๆ

“หึ! อยากรู้นักใช่ไหมว่าฉันเป็นใครเธอลองมองฉันให้ดีๆสิ”

ทันทีที่เห็นชายหนุ่มคนนี้อำพรางใบหน้าเธอก็นึกขึ้นได้ว่าคับคล้ายคับคลาว่าเหมือนเจอเขาที่ไหนมาก่อน

“ถูกจับติดคุกมันคงจะสบายไปสำหรับเธอไม่นานก็คงจะออกมาหรือไม่ก็อาจจะไม่ติดคุกเลย”

“คุณเป็นใคร?”

“หึ! เดี๋ยวเธอก็รู้”

และแล้วภาพจำครั้งล่าสุดก่อนที่หญิงสาวจะหลับไปและตื่นขึ้นมาอีกครั้งจากนั้นก็กลายมาเป็นแบบนี้ภาพของผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าก็ผุดขึ้นมาในสมอง

“แก! แกคือคนที่พาฉันมาที่นี่แล้วทำให้ฉันต้องเป็นแบบนี้ใช่ไหม ไอ้ชั่ว! ไอ้เลว! ไอ้!……”

“ถ้าฉันชั่วเธอมันก็ไม่ต่างกันหรอกมานี่! คุยกับเธอก็มีแต่จะเสียเวลาเปล่าๆมากับฉันดีๆอย่าให้ต้องใช้กำลัง”

ร่างบางถูกอุ้มขึ้นพาดบ่าอย่างไม่ใยดีเขาอุ้มหญิงสาวออกไปทั้งชุดของโรงพยาบาลมือทั้งสองทุบตีแผ่นหลังแกร่งของชายหนุ่มไม่หยุดหย่อนและร้องขอความช่วยเหลือดังลั่นทั้งโรงพยาบาลมาตลอดทางแต่ไม่มีใครสนใจพวกเขาทั้งสองเลย

ตุบ! ตุบ! ตุบ!

“กรี๊ดดดดด ปล่อยฉันนะช่วยด้วยค่ะ ช่วยด้วย กรี๊ดดดด”