สามีฉัน กับชีวิตลับอันวิปริต

ไฟหน้ารถสาดส่องทะลุสายฝนที่โหมกระหน่ำราวกับใบมีดคู่หนึ่ง ตรึงฉันไว้ในแสงจ้า รถซีดานสีดำสนิทที่เงียบกริบจนดูเหมือนปรากฏตัวขึ้นจากพายุ จอดเทียบที่ไหล่ทาง เสียงเครื่องยนต์คำรามต่ำๆ อย่างทรงพลัง เหมือนนักล่าที่รอคอยอย่างอดทน ชั่วขณะหนึ่งที่น่าสะพรึงกลัว ฉันคิดว่าเป็นพวกเขา... คนของภาคิน หัวใจของฉันบีบรัดในอก

ประตูหลังเปิดออก ชายร่างสูงก้าวออกมาพร้อมร่มสีดำคันใหญ่ที่ดูเหมือนจะกลืนแสงสลัวๆ ไปจนหมด เขาเคลื่อนไหวด้วยความสงบนิ่งอย่างน่าขนลุก ชุดสูทราคาแพงของเขาดูเหมือนจะปัดเป่าเม็ดฝนออกไป รองเท้าขัดมันของเขาแทบไม่ส่งเสียงใดๆ บนพื้นยางมะตอยที่เปียกชื้น ขณะที่เขาเข้ามาใกล้ แสงไฟสลัวๆ ก็ส่องกระทบโครงหน้าที่คมคายของเขา... เขาคือเจตน์ ธนากิจ เขาดูเหมือนในรูปที่ฉันเคยเห็นในนิตยสารธุรกิจไม่มีผิดเพี้ยน หล่อเหลาราวกับเทพบุตร ผมสีเข้ม ดวงตาสีเทาคมกริบ และสีหน้าที่เหมือนสลักมาจากหินแกรนิต

เขาหยุดห่างออกไปไม่กี่ฟุต สายตาของเขากวาดมองสภาพน่าสมเพชของฉัน ชุดเดรสที่ขาดวิ่น ขาที่เปรอะเปื้อนโคลน ผมที่เปียกลู่และยุ่งเหยิง เขาไม่แสดงความสงสารหรือประหลาดใจแม้แต่น้อย เขาเพียงแค่ประเมินฉัน สายตาของเขาไม่พลาดแม้แต่รายละเอียดเดียว

"คุณคือขวัญข้าว ศิริวัฒนา" เขาพูด ไม่ใช่คำถาม

ฉันทำได้แค่พยักหน้า ฟันของฉันกระทบกันจนพูดไม่ออก ความหนาวเย็นกำลังแทรกซึมเข้าไปในกระดูก เป็นความหนาวเหน็บที่เจ็บปวดรวดร้าวซึ่งไม่เกี่ยวกับสภาพอากาศเลย

"ขึ้นรถ" เขาพูด เสียงของเขาห้วนและไร้อารมณ์เหมือนตอนที่คุยโทรศัพท์

ฉันลังเล ความกลัวระลอกใหม่ซัดเข้ามา ฉันกำลังหนีเสือปะจระเข้ ฉันรู้อะไรเกี่ยวกับผู้ชายคนนี้บ้าง นอกจากความจริงที่ว่าสามีของฉันเกลียดเขา?

ราวกับอ่านความคิดของฉันออก เขาเอียงศีรษะเล็กน้อย "ทางเลือกอื่นของคุณคือรอให้สามีของคุณหาคุณเจอ ผมรับรองได้เลยว่าเจตนาของเขานั้น... ไม่เป็นมืออาชีพเท่าผมแน่นอน"

เขาพูดถูก ฉันโซซัดโซเซออกจากคูน้ำ ขาของฉันอ่อนแรง และสอดตัวเข้าไปในเบาะหลังของรถ ภายในรถเป็นโลกที่แตกต่างจากพายุข้างนอก กลิ่นหนังราคาแพงและกลิ่นสะอาดๆ เหมือนโคโลญจน์หรูหราฟุ้งกระจายไปทั่ว ประตูปิดลงพร้อมกับเสียงทึบหนักที่น่าพอใจ ตัดเสียงฝนออกไป มีผ้าห่มแคชเมียร์หนาๆ พับอยู่บนเบาะข้างๆ ฉันดึงมันมาคลุมไหล่ ร่างกายของฉันยังคงสั่นเทาไม่หยุด

เจตน์ ธนากิจ ขึ้นมาอีกฝั่งหนึ่ง และรถก็เคลื่อนตัวกลับสู่ถนนอย่างนุ่มนวล เราขับรถไปในความเงียบเป็นเวลาหลายนาที แสงไฟของกรุงเทพฯ เป็นเพียงรอยเปื้อนพร่ามัวไกลๆ ผ่านหน้าต่างที่เปียกโชกไปด้วยสายฝน

"พวกเขาวางแผนจะส่งฉันเข้าโรงพยาบาลบ้า" ในที่สุดฉันก็กระซิบออกมา คำพูดนั้นมีรสชาติเหมือนยาพิษ "พวกเขาปลอมประวัติว่าฉันมีอาการทางจิต"

"ผมรู้" เขาพูดโดยไม่มองฉัน เขากำลังจ้องตรงไปข้างหน้า โครงหน้าด้านข้างของเขาดูเคร่งขรึมและไม่ยอมอ่อนข้อ "ภาคิน ศิริวัฒนา เป็นคนที่คาดเดาได้ง่าย เขาจะทำลายสิ่งที่เขาควบคุมไม่ได้อีกต่อไป"

ความรู้ของเขาน่ากังวล เขารู้มากแค่ไหน? ก่อนที่ฉันจะทันได้ถาม เขาก็พูดขึ้นอีกครั้ง "ผมจะให้ความคุ้มครอง ทรัพยากร และหนทางที่จะสู้กลับ แต่ความช่วยเหลือของผมมีราคาที่ต้องจ่าย"

แน่นอนอยู่แล้ว คนอย่างเจตน์ ธนากิจ ไม่ทำอะไรให้ฟรีๆ "คุณต้องการอะไร?"

ในที่สุดเขาก็หันมามองฉัน ดวงตาสีเทาของเขาตรึงฉันไว้กับเบาะ มันเป็นสีเดียวกับเมฆฝนข้างนอก และปั่นป่วนไม่แพ้กัน "ผมต้องการภรรยา ข้อตกลงของผมเพื่อให้ได้คะแนนเสียงสุดท้ายสำหรับการควบรวมกิจการของธนากิจ อินดัสทรีส์ ล้มเหลวเมื่อเย็นนี้ การลงคะแนนจะมีขึ้นในอีกสามวัน ผมต้องแสดงภาพลักษณ์ที่มั่นคงและแต่งงานแล้ว คุณต้องการชื่อใหม่และการคุ้มครองทางกฎหมายที่มาพร้อมกับมัน มันเป็นข้อตกลงที่เป็นประโยชน์ร่วมกัน"

ฉันจ้องมองเขาอย่างงุนงง "คุณต้องการ... แต่งงานกับฉัน?"

"ภายในรุ่งสาง" เขายืนยัน สีหน้าของเขาอ่านไม่ออก "ต้องทำทันทีและไม่มีการต่อรอง"

ขณะที่เขาพูด สายตาของฉันก็สังเกตเห็นความเคลื่อนไหวข้างนอก รถเก๋งสีดำไร้เครื่องหมายคันหนึ่ง ซึ่งแตกต่างจากรถของเจตน์ กำลังแล่นช้าๆ ไปตามถนนคู่ขนาน ไม่ใช่รถตำรวจ และดูไม่เหมือนหน่วยรักษาความปลอดภัยที่ภาคินจ้าง ผู้ชายข้างในเป็นเพียงเงา แต่ท่าทางของพวกเขาตื่นตัว เป็นมืออาชีพ และน่ากลัว พวกเขากำลังค้นหา แต่พวกเขาเป็นใคร? ความคิดที่น่าขนลุกว่ามีผู้เล่นที่สามที่ไม่รู้จักในแผนการสมคบคิดนี้ทำให้ความหวาดกลัวระลอกใหม่พุ่งขึ้นมาในใจฉัน

สายตาของฉันกลับมาจับจ้องที่เจตน์ การแต่งงาน มันบ้าไปแล้ว เป็นทางออกที่สิ้นหวังและบ้าคลั่งสำหรับปัญหาที่สิ้นหวังและบ้าคลั่ง แต่ฉันมีทางเลือกอะไร? ไปกับเขา หรือถูกลากไปที่ห้องบุนวมโดยภาคินและเพื่อนที่ไม่รู้จักและน่ากลัวของเขา ฉันกำลังแลกเปลี่ยนกรงหนึ่งไปสู่อีกกรงหนึ่ง แต่อย่างน้อยกรงนี้ก็มีความเป็นไปได้ที่จะสู้กลับ

"ตกลง" ฉันหายใจออกมา คำพูดนั้นแทบจะไม่ได้ยิน "ฉันจะทำ"

ประกายบางอย่าง—ความประหลาดใจ? ความพึงพอใจ?—ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขาก่อนที่จะถูกระงับไว้ทันที เขาเอื้อมมือไปที่กระเป๋าเบาะด้านหน้าและดึงแฟ้มหนังบางๆ ออกมา ยื่นให้ฉัน

"สัญญาก่อนสมรส ทนายของผมทำงานละเอียดมาก"

ฉันเปิดมัน ภายในรถมีแสงสลัวๆ แต่ฉันก็พอจะมองเห็นข้อความทางกฎหมายที่หนาแน่นได้ สายตาของฉันกวาดไปตามหน้ากระดาษ สมองของฉันพยายามที่จะตามให้ทัน มันเป็นเรื่องมาตรฐานของมหาเศรษฐีที่โหดเหี้ยม—การแบ่งสินทรัพย์ ข้อตกลงการรักษาความลับ จากนั้นสายตาของฉันก็ไปหยุดอยู่ที่ย่อหน้าหนึ่งใกล้ๆ ตอนท้าย เลือดในกายฉันเย็นเฉียบ

ข้อสัญญานั้นรัดกุมเหมือนเหล็กกล้า มันระบุว่าหากฉัน ขวัญข้าว ศิริวัฒนา พยายามติดต่อกับภาคิน ศิริวัฒนา หรือพ่อแม่ของฉันไม่ว่าด้วยเหตุผลใดก็ตาม ฉันจะถือว่าผิดสัญญา บทลงโทษไม่ใช่แค่การสูญเสียความคุ้มครองของเจตน์ ธนากิจ เท่านั้น แต่ยังรวมถึงการโอนมรดกทั้งหมดของฉัน รวมถึงหุ้นจำนวนมากในบริษัทของครอบครัวฉัน ให้กับเขาทันทีและโดยชอบด้วยกฎหมาย

เขาไม่ได้แค่เสนอโล่กำบังให้ฉัน เขากำลังเข้าครอบครองสงครามของฉัน เขากำลังปลดเปลื้องสิ่งที่ครอบครัวของฉันพยายามควบคุมไปจากฉัน ทำให้มันเป็นของเขาเอง กรงทองนี้มีซี่กรงที่ทำจากเหล็กกล้า

"นี่มัน..." ฉันพูดตะกุกตะกัก ชี้ไปที่ข้อสัญญา นิ้วของฉันสั่นเทา "นี่มันทำให้คุณได้ทุกอย่าง"

"ใช่" เขาพูดง่ายๆ "มันรับประกันความภักดีของคุณ คุณจะวิ่งกลับไปหาพวกเขาไม่ได้ และคุณจะไม่ถูกใช้เป็นหมากต่อต้านผม คุณต้องตัดพวกเขาออกจากชีวิตคุณโดยสิ้นเชิง หรือไม่ก็สูญเสียทุกอย่าง ไม่มีทางสายกลาง"

ฉันปิดแฟ้มลง หนังราคาแพงให้ความรู้สึกเรียบลื่นและเย็นเยียบใต้นิ้วของฉัน เขาพูดถูก ไม่มีทางกลับไปแล้ว พวกเขาพยายามจะฝังฉันทั้งเป็นแล้ว ทางออกเดียวคือเดินไปข้างหน้า ผ่านเขา

"เรากำลังจะไปไหนกันคะ?" ฉันถาม เสียงของฉันกลวงเปล่า

"สำนักงานเขตที่เปิดตลอด 24 ชั่วโมง"

เขายื่นโทรศัพท์เครื่องใหม่ให้ฉัน เป็นรุ่นที่เพรียวบางและไม่สามารถติดตามได้ ขณะที่ฉันรับมัน หน้าจอก็สว่างขึ้นพร้อมกับการแจ้งเตือนข่าว ซึ่งน่าจะมาจากฟีดที่เขาตั้งค่าไว้ พาดหัวข่าวนั้นเหมือนหมัดที่ชกเข้าที่ท้อง

'ทายาทตระกูลศิริวัฒนาอาการทางจิตกำเริบ ขวัญข้าว ศิริวัฒนา ถูกครอบครัวที่รักส่งตัวเข้ารับการรักษาหลังเกิดเหตุการณ์น่าสลด'

บทความมาพร้อมกับรูปถ่ายของฉันจากงานการกุศลเมื่อปีที่แล้ว ฉันกำลังยิ้มอย่างว่างเปล่าให้กล้อง พวกเขาไม่เสียเวลาแม้แต่วินาทีเดียว การรณรงค์ในที่สาธารณะเพื่อทำลายความน่าเชื่อถือของฉัน เพื่อวาดภาพฉันว่าเป็นผู้หญิงที่สติแตกและบอบช้ำ ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว พ่อและแม่ของฉันเองก็ถูกอ้างถึงในบทความ แสดง "ความเสียใจอย่างสุดซึ้ง" และ "ความมุ่งมั่นที่จะให้ลูกสาวสุดที่รักได้รับการช่วยเหลือที่เธอต้องการอย่างยิ่ง"

ตัวอักษรพร่ามัวผ่านม่านน้ำตาที่ร้อนผ่าวและโกรธแค้น พวกเขาไม่ได้แค่ขังฉันไว้ แต่ยังกำลังลอบสังหารตัวตนของฉัน ทำลายความน่าเชื่อถือของฉัน เพื่อให้แน่ใจว่าจะไม่มีใครเชื่อฉันอีกต่อไป

ฉันเงยหน้าขึ้นมองเจตน์ ธนากิจ ความหวังสุดท้ายที่สิ้นหวังของฉัน สีหน้าของเขายังคงอ่านไม่ออกเช่นเคย แต่ดวงตาสีเทาของเขามีความเข้มข้นขึ้นใหม่

"เซ็นซะ" เขาพูด เสียงของเขาต่ำแต่หนักแน่น ตัดผ่านความสิ้นหวังของฉัน "มันเป็นทางเดียวที่คุณจะสู้กลับได้"