หวานใจที่รัก
ตอน 2
หล่อนตาค้างรอบเมื่อถูกจู่โจมรวบตัวลงนอนตามด้วยลำแขนแข็งแรงที่วาดผ่านเอวกอดเต็มรัก
“ยะ... อย่า! อย่าทำอะไรฉันเลย ฉันกลัวแล้ว ปล่อยฉันไปเถอะนะ ฉันขอร้อง”
“ขอร้องอะไรกันคุณ ร้องยังกับถูกเชือดแค่กอดนิดเดียว”
“นิดเดียวเหรอ!” หล่อนร้องเสียงหลง “นี่มันไม่นิดเลยนะคุณ ฉันหายใจไม่ออกแล้ว”
หืม...
ร่างกำยำลืมตาเงยหน้าขึ้นมองมือยังคงรวบเอวหล่อน ดวงหน้าขาวครึ้มไรหนวดเล็กน้อยดูดีผิดกับแผลบนร่างกายของเขาและดวงตาดำขลับที่มองมามีหล่อนมีร่องรอยขบขันในหน้า รอยยิ้มมุมปากนั่นยิ่งดูเจ้าเล่ห์ทำให้หล่อนหน้าแดงโดยไม่รู้ตัว
“ปะ... ปะ... ปล่อยฉันไปเถอะนะคะ อย่าทำอะไรฉันเลย” หล่อนวิงวอนน้ำตาคลอ
“เดี๋ยว ๆ นี่คุณคิดว่าผมจะทำอะไร”
“กะ... ก็ไม่รู้แล้ว” หล่อนพูดไม่ออกแต่น้ำตากลบตาก่อนกลั้นใจพูดต่อ “ฉันจะกลับบ้าน”
ชายหนุ่มจึงปล่อยมือแล้วยันตัวขึ้นนั่งจนผ้าห่มไหลลงไปกองช่วงเอว ทิวาเห็นภาพเปลือยล่อแหลมในระยะประชิดยิ่งตระหนก
“อย่าเพิ่งกลับสิ อยู่ด้วยกันก่อนนะ... ผม...”
“ฉันจะกลับ”
“จะรีบไปไหนล่ะ ก็เมื่อคืนเรายัง...”
“อย่าพูดนะ!” หล่อนตวาดลั่น “ฉันไม่อยากฟัง คุณทำแบบนี้กับฉันได้ยังไง เราไม่รู้จักกันสักหน่อย คุณใจร้ายมากทำกับผู้หญิงได้ยังไง!”
หล่อนพรั่งพรูคำพูดทั้งน้ำตา ดวงหน้านวลส่ายไปมา และยิ่งซีดเซียวเมื่อมองแผงอกแกร่งตรงหน้า ข้อมือถูกดึงกระชากไว้ด้วยฝ่ามือแข็งแรง เขาขยับเข้ามาแล้วรวบร่างหล่อนลงนอนเคียงข้างจนแผ่นหลังเปลือยชนเข้ากับแผงอกชายหนุ่ม
“ฤทธิ์มากจัง ทีเมื่อคืนยังอ่อนระทวยปล้ำจูบเราอยู่เลย...” เขากระซิบข้างหู
“ฉะ... ฉันเหรอจูบคุณ...”
ชายหนุ่มไม่ตอบแค่เพียงพยักหน้า ทิวาถึงกับหน้าถอดสี
ปล่อยฉันนะ! ฉันไม่เชื่อคุณหรอก” ทิวาตวาดเสียงแหลมทั้งสะบัดแขนแรง ๆ แล้วกระทุ้งศอกใส่จนชายหนุ่มผละออกห่างก่อนจะดึงผ้าห่มมาพันร่างมิดชิดผุดลุกนั่ง
“ปล่อยแล้ว ๆ แต่คุณต้องฟังผม” ชายหนุ่มถามซ้ำ “ว่าไง”
“ไม่... ไม่ฟัง” หล่อนเสียงแข็ง
“งั้นไม่ปล่อย”
ร่างบึกบึนยื่นมือมาจะคว้าข้อมือเล็กอีกครั้ง แต่หล่อนรีบซุกแขนก่อนจะดึงผ้าห่มคลุมจนมิดคอ ชายหนุ่มชันตัวขึ้นมองแต่หล่อนรู้ตัวรีบก้มหน้างุดกับหมอน อึดใจร่างขาวนวลเนียนก็ไหวสั่นตัวโยน
ชายหนุ่มนิ่งอึ้งชะเง้อมองดวงหน้าใสแดงก่ำเต็มไปด้วยน้ำตา คิดจะยื่นมือไปจับหัวไหล่ของหล่อนให้หันมาอีกครั้งกลับชะงัก
“ถ้าคุณไม่หันมาคุยกัน ผมก็ไม่รู้จะทำยังไง”
“ทำไมคุณทำกับฉันแบบนี้” หล่อนเปิดปากพูดแต่อดกลั้นไม่สะอื้นไม่ได้ “ฉันไปทำอะไรให้”
“คุณไม่ได้ทำอะไร แต่ผมก็...” เขาหยุดคำพูดสีหน้าลังเล “ก็ไม่รู้เหมือนกัน คุณน่ารักดี เซ็กซี่โดยเฉพาะเวลาเมา ผมก็เลยเผลอ...”
เพียะ!
หล่อนฟาดฝ่ามือใส่หน้าอีกฝ่ายสุดแรง แล้วพรั่งพรูคำพูดทั้งน้ำตา “คนเลว! คุณมันใจร้าย!”
สารินถึงกับนิ่งอึ้ง ยกมือกุมหน้าที่ชาเพราะโดนตบ เขาไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำแบบนี้เพื่ออะไร มันดูไม่สมเหตุสมผลและเขามีสติสัมปชัญญะครบถ้วนไม่ใช่ไม่ได้สติแบบหล่อน เพียงแต่คำพูดของนุดีเมื่อคืนยังวนเวียนอยู่ในสมอง
มันเป็นแรงขับชั้นดีทันทีที่เห็นหน้าหล่อน เขาก็คล้อยตามกับคำพูดของลูกพี่ลูกน้องอย่างนุดีไม่ได้...
“พี่รินช่วยสั่งสอนยายนั่นให้หนูดีหน่อยสิคะ”
“สั่งสอนยังไง”
“เห็นไหมคะสายตามันยังยั่วยวนแฟนหนูดีอยู่เลย แล้วกรรณ์ก็ยังเหมือนอาลัยอาวรณ์มันอยู่ หนูดีไม่สบายใจ เกิดมันล้มงานแต่งจะทำยังไง”
“แล้วเราจะกลัวอะไร พรุ่งนี้วันแต่งแล้วเขาก็เป็นของเธอแล้วนี่หนูดี”
“ก็หนูดีกลัวกรรณ์เปลี่ยนใจนี่คะ นี่ก็ไม่รู้ยายสามคนนั่นจะชวนมันมาด้วยทำไมเกิดถ่านไฟเก่าคุขึ้นมาถึงเหลือเวลาคืนเดียวก็วางใจไม่ได้ดูสายตามันสิวิบวับยั่วยวนกรรณ์อีกแล้ว” นุดีบุ้ยใบ้ให้มองตาม
สารินชะงักอีกครั้งเมื่อมองเป้าหมายเต็มตา ร่างเล็กแต่อวบอัดด้วยทรวงอกรัดรึงภายใต้เสื้อยืดสีขาวรัดรูปคอกว้างกับกางเกงสกินนี่สีดำดูทะมัดทะแมงแต่ชัดเจนด้วยเรือนร่างอันสมส่วนน่ามอง
หล่อนกระดกน้ำสีอำพันแก้วแล้วแก้วเล่าท่าทางอาการหนักจริงอย่างที่นุดีบอก ดวงตาฉ่ำเยิ้มมองตรงไปยังว่าที่สามีของน้องสาวทำให้เขาละสายตาจากหล่อนไม่ได้จนเผลอมองอยู่นานกว่าจะรู้สึกตัวก็ต่อเมื่อนุดีสะกิด
“ใครน่ะ สวย... น่ารัก”
“เห็นไหมขนาดไม่รู้จักพี่รินยังมองมันไม่วางตาเลย”
“พี่เปล่าซะหน่อย หุ่นยังกับเลขหนึ่งขนาดนั้นไม่เห็นจะน่าสนใจ”
สารินยิ้มมุมปาก นึกขำตัวเองที่เปรียบหญิงสาวไปแบบนั้น หล่อนรูปร่างเล็กผอมเพรียวก็จริงแต่หน้าอกหน้าใจไม่เล็กเหมือนหุ่นเลยสักนิด คิดแล้วชายหนุ่มถึงกับลูบคางแก้เก้อเมื่อเห็นสายตามีคำถามของน้องสาว
ชายหนุ่มกลืนน้ำลายลงคอฝืดเฝือ นึกแปลกใจตัวเองที่ตื่นเต้นกับสิ่งที่น้องสาวยั่วยุ หากหล่อนเป็นสาวไวไฟจริงอย่างที่นุดีว่าไว้มันก็น่าลองมิใช่น้อย
“นั่นแน่! พี่รินสนใจจริง ๆ ด้วย” นุดีพูดด้วยน้ำเสียงลิงโลด
สารินเหลือบมองน้องสาวสลับกับหญิงสาวอีกคนที่ท่าทางเมาหนักเพราะฤทธิ์สุรา
หรือว่าจะทำตามนุดีขอร้อง...
ไม่ได้ ๆ นี่เขากำลังคิดอะไรเกินเลยกับหญิงสาวที่เพิ่งเคยเจอหน้าครั้งแรกกันแบบนี้ไม่ได้
“อย่าให้พี่ต้องกลายเป็นคนเลว เธอไปหาคนอื่นเถอะ”
“ไม่สนใจผู้หญิงคนนั้นแน่เหรอคะ หนูดีดูออกนะว่าพี่รินสนใจ นางคงไม่ถือสาหรอกหากจะมีชายหนุ่มสักคนมาช่วยคลายเหงาให้ผ่านคืนปวดร้าวนี้ไปได้”
“พี่ไม่ได้เป็นคนแก้เหงาให้ใคร”
นุดีทำปากยื่นก่อนจะเอียงคอมากระซิบ “แต่พี่รินก็สนใจใช่ไหมล่ะคะ งั้นก็เดินหน้าสิ”
“พี่ไม่ได้สนใจ”
คุณอาจจะชอบ
