ฉันรอเธอตลอด

บทที่ 2

ตอนที่2 ลูกของฉันละ

ความเจ็บปวดมาเป็นครั้งๆ ทำให้ซูเถียนเถียนเหมือนตกนรก ทรมานสุดๆ

แพทย์และพยาบาลยุ่งอยู่รอบๆเธอ ให้กำลังใจแก่ซูเถียนเถียน

ซูเถียนเถียนกัดฟัน เหงื่อบนหน้าผากไหลเข้าไปในตา ทั้งเจ็บทั้งแห้ง ทำให้มีน้ำตาไหลออก

เธอคิด เธอต้องมีชีวิตต้องอยู่รอด

ถ้าตายแบบนี้ จางอวี่หลินก็ไม่สนใจเธออยู่ดี ถ้าเธอตาย จะมีความหมายอย่างไร

เธอต้องรอด

ถือความคิดแบบนี้ ซูเถียนเถียนก็ใช้แรงสุดชีวิต เธอไม่รู้ว่าระยะเวลานั้นตนเองพยายามได้ยังไง ความเจ็บปวดทำให้เธอไม่มีสติ ในสายตามัวไปหมด

เสียงรอบๆหูเริ่มกลายเป็นเพียงสิ่งแตกที่กระจัดกระจาย เธอฟังไม่รู้เรื่องอะไรเลย

ตอนที่จะสลบ เสียงทารกก็ดังขึ้น เธอได้คลอดเด็กคนนี้ออกมาอย่างปลอดภัยแล้ว

" เป็นลูกผู้ชาย !" พยาบาลยิ้ม

ซูเถียนเถียนถึงจะถอดหายใจ แล้วสลบไป

พอตื่นมาอีกครั้ง ก็เป็นช่วงเช้าของวันที่สองแล้ว

ในห้องผู้ป่วยว่างเปล่า ไม่มีใครดูแล ซูเถียนเถียนนั่งขึ้นมา จะลงเตียง ดึงพยาบาลที่เดินผ่านเธอไว้ ถามว่า :" ลูกของฉันละ ?"

พยาบาลมองเลขห้องผู้ป่วย พูดว่า :" คุณก็คือคุณซูเถียนเถียนที่คลอดเด็กคนนั้น ... "

สีหน้าของเธอแปลกมาก

" เป็นอะไรไป ?" ซูเถียนเถียนกังวลมาก

พยาบาลสะบัดหัว :" คุณไปถามคุณหมอหลิวเถอะ หล่อนจะอธิบายให้ฟัง "

หัวใจของซูเถียนเถียนเต้นเร็วมา รีบตามหาไปโดยข้อมูลจากพยาบาล

" สุขภาพของลูกชายของคุณมีปัญหา " คุณหมอหลิวหยิบเอกสารชุดหนึ่งออกมา :" เด็กมีโรคหัวใจ และโรคไตฝ่อ อีกทั้ง คุณจมน้ำขาดอากาศหายใจ พร้อมด้วยการคลอดยาก ทำให้เด็กขาดอากาศหายใจในมดลูกไป2ครั้ง สมองอาจจะมีปัญหา ปัญหานี้อาจทำให้เด็กคนนี้เป็น ... เด็กปัญญาอ่อน "

สิ่งที่คุณหมอพูด เหมือนระเบิด ทำให้ซูเถียนเถียนหน้ามืดเวียนหัว จะสลบไป

เธอพยุงโต๊ะ นานมาก ถึงจะออกจากความตกใจและความเสียใจ ถามอย่างสั่น :" แล้วโรคพวกนี้มีโอกาสรักษาให้หายไหม ? คุณหมอ ขอร้อง ช่วยลูกของฉัน !"

หมอพยุงมือของเธอไว้ ถอดหายใจ :" โรคหัวใจและโรคไตฝ่อยังมีโอกาสรักษาได้ ยาและการผ่าตัด สามารถควบคุมได้ แต่เรื่องสมอง ... หมอแนะนำว่า ถ้าทำได้ให้ส่งไปเมืองนอกรักษา "

ซูเถียนเถียนเดินออกจากห้องทำงานของคุณหมอ มาถึงห้องทารก มองลูกของตนเองร้องไห้ผ่านกระจก

ลูกของเธอ ทำไมโชคร้ายขนาดนี้ เพิ่งคลอดออกมา ก็ต้องเจอกับภัยแบบนี้ ...

รักษาเมืองนอก ... ซูเถียนเถียนกัดฟัน เธอจะส่งลูกให้ไปรักษาที่เมืองนอกแน่นอน

" คุณซูเถียนเถียน !" มีพยาบาลคนหนึ่งเรียกเธอไว้ ยื่นบิลให้เธอ :" นี้เป็นค่ารักษา ช่วยคลอด นอนโรงพยาบาลและค่ารักษาของลูกของคุณ กรุณาชำระตอนนี้ค่ะ "

" ได้ " ซูเถียนเถียนมองเลข มีตั้งกี่แสน

พยาบาลรีบอธิบาย :" สภาพลูกของคุณจะซับซ้อนหน่อย ค่ารักษาจะสูงกว่าปกติ และต่อจากนั้นยังต้องมีค่ารักษาสูงมาก หวังว่าคุณจะมีการเตรียมใจ "

" รู้แล้ว " ซูเถียนเถียนชำระเงินทางบัตร

พอพยาบาลเดินออกไป ในโทรศัพท์ของเธอก็มีข้อความจากธนาคาร ในบัตรของเธอเหลือแค่แสนหนึ่ง

หลังจากแต่งงาน เธอก็ลาออกจากงานอยู่บ้าน ถึงจางอวี่หลินจะไม่ขาดการกินการใส่ของเธอ แต่ไม่เคยให้เธอสักบาท ช่องทางที่หาเงินของเธอ มีแค่ร้านค้าร้านหนึ่ง

เงินฝากมีไม่เยอะ ตอนนี้ยังต้องรักษาโรคของลูก แบบนี้คงต้องขายร้านนั้นทิ้งแล้ว

ซูเถียนเถียนส่งข้อมูลที่จะขายร้านออกไป มองเบอร์โทรศัพท์ เธอพิจารณาไปสักพัก สุดท้ายก็โทรไปหาจางอวี่หลิน

ไม่มีใครรับสาย จางอวี่หลินไม่เคยรับสายของเธอเลย

ซูเถียนเถียนวางโทรศัพท์อย่างชาๆ ชินแล้ว เธอเปลี่ยนเป็นพิมพ์ข้อความแทน

พิมพ์ไปออกจากห้องทารกไป เดินไปทางลิฟท์

เวลานั้น ก็มีชายที่รูปร่างสูงใหญ่เดินมา

ซูเถียนเถียนยกหัว ใบหน้ามีรอยยิ้มที่เคยชิน :" จางอวี่หลิน ... นายมาแล้ว ? นายมาดูลูกชายของเราใช่ไหม ? เขาอยู่ที่ตู้เก็บอุณหภูมิอยู่ ...?"

ซูเถียนเถียนมองเธอ ในตามีแต่ความเกลียด