คืนแต่งงานของฉัน สามีที่เย็นชาของฉันจู่ๆ ก็จูบฉันอย่างแรง

โรงแรม ห้องพักประธานาธิบดี

“ไม่เอาแล้ว …”

บนเตียงขาวสะอาด แขนเรียวบางพยายามยึดขอบเตียงเพื่อดึงตัวเองหนีออกไป

เกือบจะสำเร็จแล้ว—

ทันใดนั้น มือกว้างแข็งแรงก็จับเอวเธอไว้ แล้วดึงเธอกลับมาอยู่ใต้ร่างอีกครั้ง

จูบที่ถี่ทิ้งลงอย่างรวดเร็ว ทำลายสติของเธอจนหมดสิ้น

เงามืดบนผนังหรูหราไหวติงไม่หยุด

……

สองเดือนต่อมา

ฟางถี นั่งอยู่บนหัวเตียง มือจับไม้ตรวจครรภ์

เส้นสองเส้นสีแดงบนไม้ตรวจชัดเจนยิ่งกว่าดวงอาทิตย์ยามเที่ยง

สมองของเธอส่งเสียงหึ่งๆ

ครึ่งวันก็ยังไม่สามารถตั้งสติได้

ตั้งครรภ์ก่อนแต่งงาน…

คำที่น่ากลัวเช่นนี้ กลับปรากฏในพจนานุกรมชีวิตของเธอ!

เธอเพิ่งอายุยี่สิบปีเท่านั้น!

“เมี๊ยว~”

เสียงแมวเบาๆ ข้างหูทำให้จิตวิญญาณที่ล่องลอยของเธอกลับมา

“แมวน้อย บอกฉันหน่อยว่าควรทำยังไงดี?”

ฟางถีเกือบจะร้องไห้ กอดเจ้าตัวน้อยไว้ในอ้อมแขน ลูบขนขาวของมัน

เมื่อเธอลูบจนถึงหางที่โล้นของมัน สีหน้าก็อดไม่ได้ที่จะบิดเบี้ยว

พูดถึงเรื่องนี้ ทั้งหมดก็เกิดจากหางโล้นนี้

แน่นอนว่าไม่ใช่ความผิดของแมวน้อย

ตัวการจริงๆ คือฟางซิ่ง!

ถ้าฟางซิ่งไม่ทรมานแมวของเธอและเผาขนหางจนหมด เธอคงไม่ระเบิดความอดทนและตามเธอไปที่โรงแรมด้วยความโกรธ; และคงไม่ทำการตัดสินใจผิดพลาดที่ไม่มีทางหันกลับได้หลังจากพบว่าเธอกับแฟนของตัวเองมีความสัมพันธ์กัน!

การตัดสินใจที่เร่งรีบมักนำไปสู่ปัญหา!

“ตึกตึกตึก—”

เสียงเคาะประตูดังขึ้น ทำให้ความคิดของเธอหยุดชะงัก

ฟางถีตกใจ รีบซ่อนไม้ตรวจครรภ์ไว้ใต้ผ้าห่ม

ข้างนอกคือคุณหญิงหยุน คนรับใช้

“คุณท่านรอง คุณนายเรียกให้คุณลงไปพบ มีเรื่องจะคุยด้วย”

การแสดงออกของคุณหญิงหยุนเย็นชา

คำว่า "คุณท่านรอง" ในปากของเธอเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน

ฟางถีทำเหมือนไม่ได้ยิน ดึงมุมปากขึ้น “ได้ค่ะ ฉันจะลงไปทันที”

ในห้องนั่งเล่น

หรงหยุนและฟางซิ่ง แม่ลูกนั่งอยู่ด้วยกันอย่างใกล้ชิด ป้อนผลไม้กันและหัวเราะคุยกันอย่างสนิทสนม

เมื่อเห็นเธอ หรงหยุนก็เลิกยิ้ม

ฟางถีเห็นแล้วก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเศร้า

ครั้งหนึ่ง หรงหยุนก็เคยเป็นแม่ที่อ่อนโยนและรักใคร่สำหรับเธอ

แต่ตั้งแต่ฟางซิ่ง ลูกสาวแท้จริงถูกพบกลับมาเมื่อครึ่งปีที่แล้ว เด็กที่รับเลี้ยงอย่างเธอก็ไม่สำคัญอีกต่อไป

ความรักของหรงหยุนที่มีต่อเธอ เหลือเพียงความเฉยชา

“นั่งเถอะ”

ฟางถีนั่งลงบนโซฟาเดี่ยว รอเงียบๆ ให้เธอพูด

“เรียกเธอลงมาเพื่อปรึกษาเรื่องหนึ่ง”

พูดว่าปรึกษา แต่หรงหยุนไม่มีท่าทีที่จะปรึกษาเลย “เธอก็รู้ว่า การแต่งงานระหว่างตระกูลฟางและตระกูลหมู่ ถูกกำหนดไว้เมื่อยี่สิบปีก่อนให้ซิ่งซิ่งและคู่หมั้นของฟางถี แต่ตอนนั้นซิ่งซิ่งถูกพาไป ทำให้เธอได้โอกาส ตอนนี้ซิ่งซิ่งกลับมาแล้ว การแต่งงานนี้ก็ควรคืนให้เจ้าของเดิม”

ฟางถี กัดริมฝีปาก

เหมือนกับในสายตาของหรงหยุน การแต่งงานเป็นเพียงของเล่นง่ายๆ ที่สามารถเปลี่ยนเจ้าของได้ตลอดเวลา

เหมือนกับความรักของหรงหยุน ที่ต้องการเธอเมื่อจำเป็น แต่เมื่อไม่ต้องการก็ถอยกลับได้

ฟางถี สูดจมูก มองไปที่ฟางซิ่งที่นั่งข้างๆ อย่างอ่อนโยน “พี่สาวไม่ได้อยู่กับคู่หมั้นของฟางถีนานแล้วหรือ? นี่ไม่ใช่การปรึกษา แต่เป็นการแจ้งใช่ไหม?”

สีหน้าของฟางซิ่งเปลี่ยนไป

หรงหยุนไม่คิดว่าฟางถีจะรู้แล้ว และพูดออกมาโดยไม่ไว้หน้าต่อหน้าคนอื่น

สีหน้าของเธอไม่พอใจเล็กน้อย ตำหนิว่า “เธอมีปัญหาอะไรหรือเปล่า? เธอมีความเห็นอะไรกับเราเหรอ? ต้องรู้ว่าการแต่งงานนี้เดิมทีก็เป็นของซิ่งซิ่ง แม้แต่การแจ้งก็ยังเป็นการเห็นค่าเธอ!”

พูดจบ เห็นฟางถีก้มหน้าไม่พูดอะไร คิดว่าเธอถูกข่มขู่

สีหน้าของหรงหยุนดีขึ้นเล็กน้อย เงยหน้าขึ้นอย่างภาคภูมิใจ พูดด้วยท่าทีให้ทานว่า “แน่นอนว่า เพื่อชดเชยคุณ เราได้หาคู่ที่ดีให้คุณแล้ว ลูกชายคนที่สองของตระกูลอี้ หน้าตาดี ฉันคิดว่าเหมาะสมกับคุณมาก เราสองตระกูลตกลงกันแล้ว คุณไปจดทะเบียนกับเขาพรุ่งนี้เถอะ”

พรุ่งนี้?

ฟางถีไม่เชื่อสายตา เงยหน้าขึ้น “ฉันยังเรียนอยู่!”

“เรียนแล้วอย่างไร? ไม่มีข้อห้ามว่าการเรียนมหาวิทยาลัยจะไม่สามารถแต่งงานได้! ถึงวัยแต่งงานแล้ว คุณก็สามารถแต่งงานได้!”

ฟางถีหันหน้าไปทางอื่น ปฏิเสธว่า “ได้ยินว่าลูกชายคนที่สองของตระกูลอี้เป็นคนเจ้าชู้ มีข่าวฉาวไม่หยุด ฉันไม่แต่งงานกับเขา”

ให้เธอแต่งงานกับคนแบบนี้ พูดดีว่าเป็นการชดเชย แต่จริงๆ แล้วเป็นการทำร้าย!

ปัง—

หรงหยุนโกรธ ตบโต๊ะ “เจ้าชู้แล้วอย่างไร? คุณเป็นแค่ลูกบุญธรรมของตระกูลฟาง ไม่ใช่คุณหนูจริงๆ เจ้าชู้ก็เหมาะสมกับคุณแล้ว! ตระกูลอี้โอนเงินค่าหมั้นหนึ่งล้านแล้ว พรุ่งนี้คุณไม่แต่งก็ต้องแต่ง!”

“ไม่งั้น อย่าหาว่าฉันจะอายัดบัตรของคุณ! อย่าคิดว่าฉันไม่รู้ว่าคุณแอบช่วยผู้อำนวยการสถานสงเคราะห์ที่ฟางถีเคยอยู่จ่ายค่ารักษา ”

หรงหยุนหัวเราะเยาะ เต็มไปด้วยความมั่นใจ

เฮอะ เด็กน้อย เธอยังจัดการไม่ได้หรือ?

ฟางถี กำหมัดแน่น

ผู้อำนวยการสถานสงเคราะห์ที่ฟางถีเคยอยู่เป็นผู้อำนวยการสถานสงเคราะห์ เธออยู่ในความดูแลของเขาจนถึงอายุสามขวบ

มีบุญคุณที่ไม่สามารถตัดได้

หลังจากเธอถูกตระกูลฟางรับเลี้ยง เพราะหรงหยุนจมอยู่ในความเศร้าจากการสูญเสียลูกสาวที่รัก ต้องการการปลอบประโลมจิตใจ

เธอหน้าตาคล้ายกับฟางซิ่ง จึงถูกเลือก

แต่ในหลายปีนี้ ฟางถีก็ยังกลับไปสถานสงเคราะห์เพื่อเยี่ยมผู้อำนวยการสถานสงเคราะห์ที่ฟางถีเคยอยู่บ่อยๆ

ครึ่งปีที่แล้วผู้อำนวยการสถานสงเคราะห์ที่ฟางถีเคยอยู่ตรวจพบว่ามีมะเร็งกระเพาะอาหาร ต้องเข้ารักษาตัวในโรงพยาบาล แต่เธอใช้เวลาและเงินทั้งหมดเพื่ออุทิศให้กับเด็กๆ เหล่านั้น ไม่มีเงินรักษาโรค

ฟางถีรู้แล้ว ก็แอบใช้เงินในบัตรของตัวเองช่วยจ่ายค่ารักษาให้

ไม่มีเงินรักษาต่อ ผู้อำนวยการสถานสงเคราะห์ที่ฟางถีเคยอยู่ก็ไม่สามารถมีชีวิตอยู่ได้ !

……

วันรุ่งขึ้น ที่สำนักงานทะเบียนสมรส

“อาชิ๊—”

ฟางถี จามไม่หยุด

เธอมองชายข้างๆ ที่แต่งตัวฉูดฉาด เขาฉีดน้ำหอมแรงจนทำให้ทนไม่ได้

สิ่งที่ทนไม่ได้ยิ่งกว่านั้นคือ ตั้งแต่เข้ามาในนี้ ในระหว่างรอคิวสิบกว่านาที โทรศัพท์ของเขาก็ไม่หยุด

เต็มไปด้วยคำว่า “น้องสาวที่น่ารัก” และ “เด็กดี” ไม่หยุดพูดคุยหวานๆ กับสาวในโทรศัพท์

กำลังจะจดทะเบียนสมรสกับเธอ แต่กลับไม่มีความเคารพพื้นฐานต่อเธอเลย

ฟางถีรู้สึกเหมือนมีหินก้อนหนึ่งในใจ อึดอัดมาก

เธอจะต้องแต่งงานกับคนแบบนี้จริงๆ หรือ?

…ไม่ เธอไม่เอา!

ฟางถีอารมณ์ระเบิดขึ้นทันที ลุกขึ้นและวิ่งออกไป

ชายที่กำลังคุยโทรศัพท์งงงวย “เฮ้ ไปไหน—”

ฟางถีไม่ตอบ วิ่งออกจากสำนักงานทะเบียนสมรส

ไม่ทันระวัง เกือบชนรถหรูสีดำที่ขับเข้ามา

“วี๊ด—”

รถหรูเบรกกะทันหัน ห่างจากขาของเธอเพียงไม่กี่เซนติเมตร

ฟางถีขาอ่อน ทรุดนั่งลงบนพื้น

เกือบแล้ว เกือบแล้วเธอจะถูกชนกระเด็น…

“ไม่เป็นไรใช่ไหม” เจ้าของรถเปิดประตูลงมา มองเธอจากบนลงล่าง

มีบรรยากาศของคนมีอำนาจแผ่กระจายในตัวเขา

เสียงนี้ คุ้นหูเล็กน้อย

ฟางถีมองขึ้นไปอย่างงงงวย เมื่อเห็นหน้าของชายหนุ่ม ดวงตาของเธอหดตัวทันที

ชายหนุ่มในชุดสูทหล่อเหล่า ดวงตาคมกริบเหมือนเหยี่ยว

แสงอาทิตย์ยามบ่ายส่องแสงบนตัวเขา ทำให้เขาดูเหมือนเปล่งประกาย

เขานี่เอง!

ฟางถีนึกถึงคืนที่สับสนเมื่อสองเดือนก่อน นึกถึงไม้ตรวจครรภ์ที่มีสองเส้นสีแดง ความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นมาอย่างไม่ควบคุมได้

ขณะที่ชายหนุ่มกำลังกลับขึ้นรถ—

เธอจับมือเขาไว้แน่น พูดว่า “ฉันท้องแล้ว!”