ภรรยาสุดที่รัก นายน้อยฟู่ทุ่มเทสุดหัวใจ

“มู่เว่ยหลาน？！” คุณมาทำอะไรที่นี่？

ทันใดนั้น เสียงเย็นชาของหญิงวัยกลางคนก็ดังมาจากข้างนอก เธอหันกลับไปมองและเห็นเสิ่นชิว แม่เลี้ยงของเธอเดินเข้ามาจากข้างนอก

เมื่อได้ยินเสียงวุ่นวาย ไอ้สารเลวและผู้หญิงที่อยู่ชั้นบนก็มองลงไปด้วย

ดวงตาของเจี้ยนเจ๋อฉายแววตื่นตระหนก “เว่ยหลาน เจ้า... กลับมาทำไม？”

มู่เว่ยหลานยิ้มอย่างเย็นชาและจ้องมองเจี้ยนเจ๋อ： “นี่คือบ้านของฉัน ทำไมฉันถึงกลับมาไม่ได้ล่ะ“

เฉินหวานเยว่เอนกายพิงหน้าอกของเจี้ยนเจ๋อ แล้วยิ้มเยาะเย้ยที่ริมฝีปากสีแดงของเธอและถามว่า “บ้านของคุณเหรอ？“ วิลล่าแห่งนี้ไม่เรียกว่าวิลล่าตระกูลมู่อีกต่อไป

มู่เว่ยหลานขมวดคิ้ว “คุณหมายความว่ายังไง”

เสิ่นว่านเยว่สวมกระโปรงสั้นและรองเท้าส้นสูง เดินลงบันไดไปทีละก้าว “สิบเดือนก่อน มู่กวงชิง พ่อของเธอ กระโดดตึกฆ่าตัวตาย ท่านมีหนี้สินท่วมหัว ถ้าไม่ใช่เพราะแม่ของฉัน วิลล่าหลังนี้คงถูกจำนองไปแล้ว！” ดังนั้นบ้านหลังนี้จึงไม่ใช่ของตระกูลมู่อีกต่อไป！ นามสกุลของเขาคือ เฉิน！

กระโดดตึก... ฆ่าตัวตายเหรอ？ มันจะเป็นไปได้ยังไง！

มู่เว่ยหลานคว้าคอเสื้อของเฉินว่านเยว่ ใบหน้าของเธอซีดเผือดและหงุดหงิด จากนั้นพูดอย่างโกรธเคืองว่า “เจ้าพูดเรื่องไร้สาระอะไร！“ พ่อของฉันจะกระโดดตึกฆ่าตัวตายได้ยังไง！ อธิบายตัวเองให้ชัดเจน！

“พูดออกมาเลย！“ ทำไมคุณถึงมาแตะฉันแบบนั้น！ “มู่เว่ยหลาน ปล่อยข้า！”

ปัง--！

Mu Weilan ถูก Jian Zhe ผลักลงพื้นอย่างรุนแรง！

ฉันเจ็บปวดเหมือนร่างกายทั้งตัวถูกทำลาย！

ดวงตาของเธอแดงก่ำขณะที่เธอจ้องมองไปที่เจี้ยนเจ๋อและเสิ่นว่านเยว่ พร้อมตะโกนว่า “คืนพ่อของฉันมา！“ “พวกคุณทั้งหมดร่วมกันวางแผนฆ่าพ่อของฉันเหรอ？！“

เพียงพอ！ คุณกล้าถามพ่อของคุณตอนนี้ได้ยังไง？ ตอนที่พ่อของคุณเกิดอุบัติเหตุคุณอยู่ที่ไหน？ คุณหายไปโดยไม่บอกกล่าวเป็นเวลาถึงสิบเดือนเต็ม และตอนนี้คุณเพิ่งจะจำพ่อของคุณได้เหรอ？ กรนดัง！ พ่อของคุณที่อายุสั้นถูกเจ้าหนี้บังคับให้ฆ่าตัวตายมานานแล้ว！

“เป็นไปไม่ได้！ ฉันโอนเงินเข้าบัญชีเขาชัดเจนแล้วสิบล้าน！ เขาไม่น่าจะถูกผลักดันให้ฆ่าตัวตายเพราะความสิ้นหวังได้！

“สิบล้านเหรอ？“ ฮึ่ม คุณกำลังเพ้อฝันอะไรอยู่เนี่ย！ คุณได้สิบล้านมาจากไหน？

มู่เว่ยหลานกำลังสับสน เธอจ้องมองดวงตาอันดุร้ายของเสิ่นชิว ความคิดอันน่าสะพรึงกลัวแล่นผ่านเข้ามาในหัว

เฉินชิว ภรรยาคนที่สองและแม่เลี้ยงของพ่อเธอ ยักยอกเงินที่เธอหามาได้กว่าสิบล้านหยวนด้วยการเสียสละศักดิ์ศรีและความบริสุทธิ์ของเธอ

เงินสิบล้านนี้คือเงินที่ช่วยชีวิตพ่อของฉัน！

มู่เว่ยหลานตัวสั่นด้วยความโกรธ เสียงของเธอสั่นเครือขณะที่เธอสำลักออกมา “คุณกลืนเงินสิบล้านนั่นไปแล้ว“ คุณคือคนที่ขับรถพาพ่อของฉันไปสู่ความตายใช่ไหม？ คืนพ่อฉันมา！ คืนพ่อฉันมา... -

เธอรีบลุกขึ้นยืน คว้ามีดผลไม้จากโต๊ะ และแทงไปที่ Shen Qiu และ Shen Wanyue！

“อ่า--！ เธอเป็นบ้าไปแล้ว！ เจียนเจ๋อ！ หยุดคนบ้าคนนี้ซะ！

เจี้ยนเจ๋อคว้าข้อมือของเธอ มีดผลไม้เฉือนแขนของเธอ ก่อนจะล้มลงกับพื้นและถูกเจี้ยนเจ๋อเตะออกไป

เซินชิวจ้องมองเธอด้วยความระแวดระวัง จากนั้นก็ดุอย่างโกรธเคืองว่า “ว่านเยว่！“ ไปเอาโกศของพ่อเธอมาคืนให้เธอซะ！

ริมฝีปากของ Mu Weilan เผยอออกเล็กน้อย ขณะที่เธอมองจ้องไปที่โถบรรจุขี้เถ้าอย่างว่างเปล่า...

โถบรรจุอัฐิของพ่อ... นั่นพ่ออยู่ข้างในจริงๆเหรอ？

เสิ่นชิวคว้าโถบรรจุอัฐิแล้วโยนลงไปในอ้อมแขนของมู่เว่ยหลาน พร้อมพูดว่า “เดี๋ยวนี้ที่ดินสำหรับฝังศพแพงมาก！“ เก็บไว้ที่บ้านเป็นลางร้าย！ นี่เลย！ “ถ้าเห็นเราอีกอย่าบอกว่ารู้จักเรานะ！“

มู่เว่ยหลานกอดแจกันไว้แน่น น้ำตาไหลอาบแก้ม “พ่อ...” ทำไมคุณถึงกระโดดตึกล่ะ...？ เสี่ยวหลานไม่ได้พบคุณแม้แต่ครั้งสุดท้าย คุณจะจากไปได้อย่างไร...？ คุณบอกว่าคุณจะรอเซี่ยวหลานกลับมา... คุณสัญญา...

“ออกไปจากที่นี่พร้อมกับโถบรรจุอัฐิของพ่อคุณซะ！“ เจียนเจ๋อ！ โยนเธอออกไป！

เจี้ยนเจ๋อคว้าแขนที่บาดเจ็บของเธออย่างแรงแล้วผลักเธอออกไปนอกประตู จากนั้นก็ “กรุณา“ โยนเงินสดหนึ่งร้อยหยวนให้เธอ “เว่ยหลาน ฝนตกหนักมาก เธอควรนั่งแท็กซี่ไปได้แล้ว！“ อย่ามาที่นี่อีก！

เธอชูธนบัตรหนึ่งร้อยหยวนขึ้น “คุณกำลังพยายามกำจัดขอทานอยู่เหรอ？”

หนึ่งร้อยหยวนถูกฉีกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยด้วยปลายนิ้วเรียวเล็กของเธอและโยนเข้าที่หน้าของเขาทันที “เจี้ยนเจ๋อ！“ ทุกสิ่งที่คุณและเซินชิวและลูกสาวของเธอทำกับฉัน ฉันจะตอบแทนคุณเป็นร้อยเท่าพันเท่าไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม！

คิ้วของเจี้ยนเจ๋อขมวดด้วยความหงุดหงิดขณะที่เขากระแทกประตูปิด！

ลมพัดปะทะใบหน้าซีดของเธอ ทำให้เธอหนาวถึงกระดูก

มู่เว่ยหลานอุ้มโกศบรรจุอัฐิ ลากร่างอันอ่อนล้าฝ่าสายฝนที่ตกหนัก ในความมืดมิด เงาของเธอทอดยาวและโดดเดี่ยว...

“พ่อ เซียวหลานจะพาคุณกลับบ้าน”

หลังจากเดินอยู่นานพอสมควรในคืนฝนตก มู่เว่ยหลานก็ทรุดลงคุกเข่าลงท่ามกลางสายฝนที่เย็นยะเยือก พลังของเธออ่อนล้าลงอย่างสิ้นเชิง เธอโอบอุ้มโกศไว้ในอ้อมแขนอย่างระมัดระวัง แขนเรียวเล็กกำบังตัวเองจากสายฝนที่เทกระหน่ำ ใบหน้าซีดเซียวไร้เลือดของเธอก้มลง รอยยิ้มจางๆ ผุดขึ้นบนริมฝีปาก “พ่อคะ เสี่ยวหลานเดินไม่ได้แล้ว เราไม่มีบ้านแล้ว...” แต่สักวันหนึ่ง เซียวหลานจะพาคุณกลับบ้านที่แท้จริงของคุณ... -

ในคืนฝนตก มีแสงสว่างจ้าวาบผ่านมา

รถยนต์ Maybach รุ่นพิเศษสีดำสุดหรูจำนวนจำกัดสามารถหยุดรถได้อย่างราบรื่นหลังจากการเบรกกะทันหัน

ภายในรถ คนขับเอนตัวออกมามองร่างผอมบางที่หมดสติอยู่หน้ารถ เขาพูดอย่างประหม่าว่า “คุณฟู่ เกิดเรื่องร้ายขึ้นครับ เราชนผู้หญิงคนหนึ่ง“

ใบหน้าเย็นชาของชายผู้นั้นถูกซ่อนไว้ในแสงสลัว ทำให้ยากที่จะแยกแยะอารมณ์ของเขา เขาพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “พาเขาขึ้นไปและพาเขาไปโรงพยาบาล“