อดีตภรรยาสุดที่รัก : แดดดี้ หม่ามี๊หนีไปอีกแล้ว

ห้าปีต่อมา

โรงพยาบาลชื่อดังแห่งหนึ่งในประเทศม.

ในห้องประชุมที่สดใสและสะอาด เหวินซู่ สวมเสื้อคลุมสีขาว กำลังถือรายงานการวิเคราะห์กรณีศึกษาและพูดคุยเป็นภาษาอังกฤษอย่างคล่องแคล่วกับผู้เชี่ยวชาญทางการแพทย์ในห้อง

เธอมีผมสั้นยาวถึงหู มีใบหน้าที่บอบบาง แต่งหน้าอ่อนๆ ผิวขาวราวกับหิมะ และมีดวงตาที่ใส เข้ม และสดใส

พวกเขาเปรียบเสมือนอัญมณีสองชิ้นที่เปล่งประกายระยิบระยับ

“ขอโทษนะคะคุณหมอแนนซี่ คุณหมายความว่าคนไข้คนนี้ไม่จำเป็นต้องผ่าตัดใช่ไหมคะ” แทนที่จะใช้วิธีกระตุ้นจุดฝังเข็มแบบจีนล่ะ？

“ใช่ ถ้าคุณเชื่อฉัน“

เหวินซู่พลิกดูบันทึกทางการแพทย์ในมือของเธอและยิ้มอย่างเห็นด้วยและสุภาพ

แนนซี่ ใช่แล้ว นั่นคือชื่อปัจจุบันของเธอ

ห้าปีก่อน เธอไม่ได้เสียชีวิตในโรงพยาบาล สูติแพทย์ช่วยชีวิตเธอไว้อย่างปาฏิหาริย์ หลังจากนั้น เธอไม่ได้ขอให้ครอบครัวฮั่วแจ้ง แต่กลับประกาศตรงๆ ว่าเธอเสียชีวิตแล้ว

เธอขอตายดีกว่าที่จะกลับไปที่บ้านนั้น

จากนั้นเธอจึงมาที่นี่ และในเวลาเพียงไม่กี่ปี ด้วยสติปัญญาของเธอและทักษะการแพทย์แผนจีนแบบดั้งเดิมที่สืบทอดกันมาในตระกูลเหวิน เธอก็กลายเป็นหมอที่มีชื่อเสียง

เมื่อได้ยินเธอแน่ใจเช่นนี้ ผู้คนในห้องประชุมก็เริ่มลังเล

แต่เหวินซู่ซู่ไม่มีความอดทนที่จะรอ เธอมองนาฬิกาแล้วรีบออกจากห้องประชุมไป

“ดร.แนนซี่ เราจะไปรับเด็กๆ อีกครั้งไหม？”

“ขวา.“

ขณะที่เหวินซู่รีบเดินลงบันได เธอก็พบกับเพื่อนร่วมงานที่ทักทายเธอ และเธอก็พยักหน้าพร้อมกับรอยยิ้มที่สดใส

ใช่แล้ว เธอจะกลับไปรับลูกของเธอ

ประมาณสิบนาทีต่อมา เราก็มาถึงโรงเรียนอนุบาลในท้องถิ่น

“แม่ ในที่สุดแม่ก็มาถึงแล้ว！ รั่วหรัวรอแม่มานานมากแล้ว“

ทันทีที่เธอมาถึงทางเข้าโรงเรียนอนุบาลที่ค่อนข้างเงียบเหงา เด็กหญิงตัวเล็กๆ สวมชุดสีชมพูและมัดผมมวยเล็กๆ เห็นเธอจึงรีบวิ่งออกไปอย่างมีความสุข

เหวินซู่เห็นดังนั้นก็รีบออกจากรถ

“ขอโทษนะ แม่มาสาย แม่ขอโทษและสัญญาว่าจะไม่สายอีก โอเคไหม？“

“ไม่เป็นไร พี่ชายของคุณอยู่ที่นี่ เขาแค่ให้อาหารรัวหรัวมากมายเท่านั้นเอง“

เกี๊ยวน้อยไม่ได้โทษแม่เลยสักนิด หลังจากอยู่ในอ้อมกอดของแม่แล้ว เธอก็บอกแม่ด้วยน้ำเสียงเด็กน้อยว่าท้องน้อยของเธออิ่มแล้ว

เหวินซู่รู้สึกอบอุ่นในหัวใจเมื่อได้ยินเรื่องนี้

พี่ชายฝาแฝดอีกคนเป็นคนอ่อนไหวและรู้จักดูแลน้องสาวเป็นอย่างดี

เหวินซู่ซวี่ยิ้ม： “ใช่ไหม？ งั้นเราไปหาพี่ชายของฉันกันเถอะ โอเคไหม？“

“โอเคครับแม่”

ไม่กี่นาทีต่อมา เหวินซู่ก็เห็นลูกชายของเธอด้วย

อย่างไรก็ตาม สิ่งที่ทำให้เธอเหงื่อแตกพลั่กก็คือ การที่เจ้าหนูน้อยคนนี้ถูกประจบสอพลอในห้องทำงานของครูอีกครั้ง และเธอไม่รู้เลยว่าเขากำลังทำอะไรอยู่

“โอ้พระเจ้า ดูสิ เด็กที่ย้ายเข้ามาคนนี้หน้าเหมือนโม่เป่าจากโรงเรียนอนุบาลของเราเป๊ะเลย！“

“ใช่ ดูสิ！”

ครูวางรูปถ่ายไว้ในมือข้างใบหน้าเล็กๆ ของเหวินฉีโม่

ดวงตาที่เหมือนจิ้งจอกของเหวินฉีโม่กวาดมองไปทั่วภาพถ่าย

“มันคล้ายกันยังไงบ้าง？” หน้าเขากลมเหมือนของคุณโม่เป่าหรือเปล่า？

“เลขที่……“

“เขาน่ารักเหมือนโม่เป่าของคุณมั้ย？“ ดูสิ มันเหมือนพระจันทร์เสี้ยวเลยใช่มั้ยล่ะ？

เหวินฉีโม่อุ้มใบหน้าที่หล่อเหลาและน่ารักอย่างเหลือเชื่อของเขาไว้ และพยายามอย่างที่สุดที่จะเข้าใกล้ครูมากขึ้น

แล้วครูทุกคนก็หัวเราะกัน

มองแบบนี้ เด็กในรูปดูไม่เหมือนผู้ใหญ่เลยสักนิด ด้วยใบหน้าที่ดูจริงจัง แม้อายุแค่ห้าขวบ แต่กลับดูหม่นหมองและเศร้าหมองราวกับผู้ใหญ่ เขาจะเทียบกับความน่ารักของลายมือพวกนี้ได้ยังไง！

“โมโม่ เธอกำลังทำอะไรอยู่？“

เหวินซู่ซู่บังเอิญอยู่ที่นั่น และหลังจากเห็นฉากนี้แล้ว เขาก็อดไม่ได้ที่จะเข้าไปถาม

“อ่า？ “แม่คะ หนูอยู่นี่！ หนูไม่ได้ทำอะไรเลย”

เด็กน้อยซึ่งเป็นเด็กที่ฉลาดเป็นพิเศษก็ยิ้มทันทีเมื่อได้ยินเสียงแม่ของเขาและกระโดดลงจากโต๊ะด้วยความเร็วแสง

นี่เป็นเด็กที่ร่าเริงมากจริงๆ

หน้าตาของเขาคล้ายกับคนนั้นมาก แต่เขาไม่เคยเย็นชาและเย็นชาเท่าเขาเลย เขาเหมือนดวงอาทิตย์น้อยๆ ที่มีใบหน้าเย็นชาและยิ้มแย้มอยู่เสมอ