หลังแต่งงานปลอม เจ้านายเสียใจหนักมาก
ตอน 2
ในเช้าวันหนึ่ง ฤดูใบไม้ผลิรีบไปที่บริษัทโฆษณาที่เธอทำงานอยู่เพื่อยื่นใบลาออก
“ฤดูใบไม้ผลิ ทำไมเธอถึงลาออกล่ะ? โอ ฉันรู้แล้ว แหละว่าเจ้าลิงต้องรักเธอมากแน่ๆ หลังแต่งงานคงไม่อยากให้เธอออกมาทำงานอีกใช่ไหม?”
เจ้านายหลินเหว่ยพูดเล่น ฤดูใบไม้ผลิยิ้มเศร้า
“ไม่ใช่ค่ะ ฉันแค่อยากพักสักช่วงหนึ่ง”
หลินเหว่ยยิ้มอย่างเข้าใจผิด
“งั้นแหละ เธอคงคิดจะมีลูกแล้วใช่ไหม ครอบครัวเจ้าลิงก็อยากจะอุ้มหลานเร็วๆ เธอก็ควรจะรีบหน่อยนะ”
ฤดูใบไม้ผลิรู้สึกเจ็บปวดใจ เจ้าลิงจะมีลูกเร็วๆ แต่เธอไม่ใช่คนที่จะให้กำเนิดลูกคนนั้น
หลินเหว่ยและเจ้าลิงเป็นเพื่อนกัน แม้เขาจะไม่อยากเสียฤดูใบไม้ผลิที่มีความสามารถ แต่ก็ต้องยอมเซ็นเอกสารลาออกอย่างรวดเร็ว
ฤดูใบไม้ผลิพอออกจากบริษัทก็ได้รับโทรศัพท์จากหลิงซินเหริน น้องสาวของเจ้าลิง
“พี่สาว วันนี้วันเกิดฉันนะ เธอไม่ลืมใช่ไหม? คืนนี้ฉันจองห้องไว้แล้ว มาร่วมสนุกกันนะ!”
ฤดูใบไม้ผลิยิ้มในใจ หลิงซินเหรินเพิ่งขึ้นปีสาม เป็นเด็กสาวที่ไร้กังวลในใจ เธอเป็นคนที่ฤดูใบไม้ผลิชอบที่สุดในครอบครัวเจ้าลิง นอกเหนือจากเจ้าลิง
“ฉันไม่กล้าลืมวันเกิดเธอหรอก คืนนี้ฉันจะไป”
แต่สิ่งที่ฤดูใบไม้ผลิไม่คาดคิดคือ เจ้าลิงก็อยู่ที่นั่นด้วย
“ที่รัก เซอร์ไพรส์ไหม? ฉันคิดถึงเธอจนทนไม่ไหวกลับมาก่อนกำหนด ”
เจ้าลิงยิ้มแล้วกอดฤดูใบไม้ผลิไว้ในอ้อมแขน แล้วก้มลงไปจูบเธอ ฤดูใบไม้ผลิพยายามดึงตัวออกจากอ้อมแขนของเขา
“ไม่ใช่ว่าจะกลับมาหลังพรุ่งนี้เหรอ ?”
ฤดูใบไม้ผลิพูดด้วยน้ำเสียงปกติ แต่ใจของเธอรู้สึกเหมือนถูกมีดแหลมแทง เขาเพิ่งแต่งงานเมื่อวานนี้ในต่างประเทศ วันนี้กลับมาเพื่อประโลมเธอ มันช่างเหนื่อย
“เป็นอะไรไป? ฉันกลับมาก่อนกำหนด เธอไม่ดีใจเหรอ?”
เจ้าลิงทำหน้าเคร่งเครียด เมื่อก่อนเธอไม่เคยปฏิเสธการจูบของเขา แต่วันนี้ฤดูใบไม้ผลิทำให้เขารู้สึกไม่คุ้นเคย ประตูถูกเปิดออก เสิ่นเนี่ยนเวยเดินเข้ามายิ้มให้
“พี่เนี่ยนเวย? เธอกลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่ ?”
“พี่สาว ฉันจะแนะนำให้เธอรู้จัก นี่คือเสิ่นเนี่ยนเวย เพื่อนเล่นของพี่ชายตั้งแต่เด็กๆ ตอนมัธยมปลายเธอไปต่างประเทศ นานมากแล้วที่ไม่ได้กลับมา”
“ฉันบอกเธอแล้ว ตอนที่เห็นเธอครั้งแรก ฉันรู้สึกว่าเธอหน้าคุ้นๆ เมื่อไม่นานมานี้ถึงได้รู้ว่าเธอและพี่เนี่ยนเวยเหมือนกันมาก ”
หลิงซินเหรินไม่ได้สังเกตเห็นความอึดอัดระหว่างเจ้าลิงและฤดูใบไม้ผลิ เธอแนะนำเสิ่นเนี่ยนเวยอย่างสนุกสนาน
ฤดูใบไม้ผลิมองดูเจ้าลิงที่ดูมีความสุขชัดเจน แม้ว่าเขาจะไม่รู้ว่าเสิ่นเนี่ยนเวยกลับมา แต่เธอก็เห็นว่าเขาดีใจมาก
“เราเล่นเกมกันเถอะ ใครแพ้ต้องดื่มเหล้า”
รอบแรกเสิ่นเนี่ยนเวยแพ้ เธอยิ้มแล้วลูบท้องของตัวเอง แต่สายตากลับมองไปที่เจ้าลิง
“ยู่อัน ฉันไม่สะดวกดื่มเหล้า ให้ฤดูใบไม้ผลิดื่มแทนได้ไหม?”
เธอส่งสายตาท้าทายให้ฤดูใบไม้ผลิ เจ้าลิงกระแอม เขารู้ดีว่าฤดูใบไม้ผลิแพ้แอลกอฮอล์ แต่เขาไม่ปฏิเสธ
“ที่รัก เหล้านี้แทบไม่มีแอลกอฮอล์เลย ดื่มแทนพี่เนี่ยนเวยเถอะนะ”
ฤดูใบไม้ผลิมองเจ้าลิงด้วยหน้าตาเย็นชา เมื่อก่อนเวลาออกมากับพวกเขา เขามักจะปกป้องเธอเสมอ ไม่เคยให้เธอแตะเหล้าเลย เพราะเขาเห็นว่าเธอแพ้แอลกอฮอล์
แต่ตอนนี้ เพียงคำพูดของเสิ่นเนี่ยนเวย เขาก็จะบังคับให้เธอเสี่ยงอันตราย
“ขอโทษค่ะ ฉันแพ้แอลกอฮอล์”
เธอดันแก้วออกแล้วพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา
“เฮอะ ทุกครั้งเธอทำให้หมดสนุก ใครจะรู้ว่าเธอแพ้จริงหรือแค่เสแสร้ง!”
“ใช่ ยู่อันเธอทำให้เธอเป็นเจ้าหญิงเกินไป ไม่สนใจหน้าของพี่เนี่ยนเวยเลย”
“ฤดูใบไม้ผลิ เธอจะเข้ากลุ่มได้ไหม? ทำตัวสูงส่งอะไร?”
...
เสียงยุยงของคนรอบข้างทำให้เจ้าลิงหน้าบูดบึ้ง เขายื่นแก้วให้ฤดูใบไม้ผลิ
“ที่รัก ให้ฉันหน่อยนะ”
น้ำเสียงของเขาแข็งกร้าว ไม่ให้ฤดูใบไม้ผลิปฏิเสธ
เธอเพิ่งจะเปิดปากปฏิเสธ ก็ถูกเจ้าลิงบังคับให้ดื่มเหล้าจนหายใจไม่ออก น้ำตาไหล
คนรอบข้างโห่ร้องด้วยความสนุกสนาน เสิ่นเนี่ยนเวยยิ้มอย่างมีความสุข
เจ้าลิงไม่มองฤดูใบไม้ผลิที่ดื่มจนเลอะเทอะ กลับหัวเราะไปกับทุกคน
ฤดูใบไม้ผลิรู้สึกเจ็บคอ รู้สึกไม่สบาย หายใจไม่สะดวก และเริ่มมีอาการแพ้
“ยู่อัน...ฉันไม่สบาย พาฉันไป...โรงพยาบาลที”
เธอพยายามจับเจ้าลิง แต่ได้ยินเสิ่นเนี่ยนเวยร้องอุ๊ย
“ฉันรู้สึกปวดท้อง ยู่อัน พาฉันไปโรงพยาบาลได้ไหม?”
เจ้าลิงลุกขึ้นทันที ฤดูใบไม้ผลิได้แต่สัมผัสเสื้อของเขา
เขาอุ้มเสิ่นเนี่ยนเวยวิ่งออกไป หลิงซินเหรินมองฤดูใบไม้ผลิที่ไม่สบาย รีบเรียกพี่ชาย
“พี่ พี่สาวแพ้จริงๆ พี่ควรพาพี่สาวไปโรงพยาบาลก่อนนะ”
เจ้าลิงหยุดเดินหันมามองฤดูใบไม้ผลิ
“ที่รัก เธอแค่ดื่มไปหน่อย กินยาแก้แพ้แล้วก็หาย กลับบ้านรอฉันนะ”
เขาอุ้มเสิ่นเนี่ยนเวยวิ่งออกไป ฤดูใบไม้ผลิยิ้มอย่างเศร้าใจ รู้แล้วว่า ความรักหรือไม่รัก มันชัดเจนขนาดนี้
เธอไม่อยากรบกวนงานวันเกิดของหลิงซินเหริน เดินโซเซออกไปคนเดียว แต่เมื่อผ่านห้องน้ำ เธอได้ยินเสียงหายใจแรงๆ
เสียงผู้ชายที่เธอคุ้นเคย
“อืม...เนี่ยนเวย เธอกลับมาทำไม?”
“ก็เพราะฉันคิดถึงเธอ ยู่อัน ฉันไม่อยากห่างจากเธอเลย อย่าทิ้งฉันได้ไหม?”
“อา...โอเค เธอพูดอะไรฉันก็ยอม”
“แล้วเธอจะบอกฤดูใบไม้ผลิเรื่องของเราเมื่อไหร่ ?”
“เร็วๆ นี้ เธอตามฉันมาเจ็ดปี ให้ฉันหน่อยเถอะนะ แต่อย่าขู่ฉันด้วยเรื่องลูกอีกนะ ไม่งั้นฉันจะลงโทษเธอหนักกว่าวันนี้อีก ”
เสียงการเคลื่อนไหวของทั้งคู่ทำให้ฤดูใบไม้ผลิรู้สึกเจ็บหู เธอพิงกำแพงค่อยๆ นั่งลง ร้องไห้ไม่หยุด
เจ้าลิง เราจบกันแล้ว
คุณอาจจะชอบ
