คุณนายฟู่ กรุณาเซ็นต์หย่า

หมอเพิ่งพูดจบ ซูหยานหยานก็ร้องไห้ขึ้นมา ขนตายาวสั่นไหว น้ำตาเต็มในดวงตา

"ซือจวิน ลูกของเรา เกือบจะ..."

พูดไปเธอก็สะอื้น ไม่อยากพูดต่อ

ฟู่ซือจวินนิ่งงัน คิ้วขมวดแสดงความสงสัย

เธอท้องแล้วเหรอ? เป็นไปได้ยังไง ?

เขาไม่จำได้ว่าพวกเขาเคยมีอะไรกัน

เพราะเธอมีโรคหัวใจแต่กำเนิด กลัวเธอจะเจ็บ เขาปกติไม่กล้าแตะต้องเธอ

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการนอนด้วยกัน

ความรู้สึกในดวงตาของฟู่ซือจวินเปลี่ยนไปชั่วครู่ แล้วถามอย่างสงบ "เรื่องนี้เกิดขึ้นเมื่อไหร่ ทำไมเธอไม่บอกฉัน ?"

เห็นเขาไม่มีความสุข กลับมีข้อสงสัย ซูหยานหยานรู้สึกหวั่นไหว

เธอยิ้มฝืนเตือนเขา

"คุณลืมไปแล้วเหรอ ก่อนหน้านี้คุณเมาที่บ้านฉัน แล้วหลังจากนั้นก็..."

คำพูดยังไม่จบ ใบหน้าของซูหยานหยานก็แดงขึ้น

"ฉันก็ไม่คิดว่าจะโชคดีขนาดนั้น ครั้งเดียวก็ท้องแล้ว"

เห็นรอยยิ้มหวานอันปิดไม่มิดบนใบหน้าของซูหยานหยาน ฟู่ซือจวินไม่สงสัยอีกต่อไป

ในเมื่อเธอบอกว่ามี ก็คงเป็นตอนที่เขาเมาจนจำไม่ได้

แต่ตอนนี้ สุขภาพของซูหยานหยานไม่เหมาะที่จะมีลูกคนนี้

ดวงตาสีดำของเขาเต็มไปด้วยความสงสาร คิ้วตกลง "หยานหยาน โรคของเธอยังไม่หาย ลูกคนนี้จะทำร้ายเธอ"

เขาจับมือเธอเบาๆ เสียงตึง "เราทำแท้งเขาได้ไหม?"

จะให้ฉันเสียลูกได้ยังไง?!

"ฉันไม่อยาก!"

ซูหยานหยานดึงมือออกทันที มองฟู่ซือจวินอย่างไม่เชื่อ

แต่พอเห็นสายตาที่หนักแน่นของเขา เธอก็รู้ว่าตัวเองเสียมารยาท

เธอแสดงความเศร้าเข้าไปในอ้อมกอดของฟู่ซือจวิน ร้องไห้เบาๆ

"ฉันรู้ว่าร่างกายของฉันไม่ดี คุณไม่กล้าแตะต้องฉัน แต่โอกาสครั้งนี้ คุณจะใจร้ายขนาดนั้นที่จะไม่ให้ฉันเป็นแม่ของลูกเราเหรอ ?"

เธอมองฟู่ซือจวินด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยน้ำตา เพียงแค่กระพริบ น้ำตาก็ไหลลงจากหางตา ทำให้คนรู้สึกสงสาร

"ฉันรู้ คุณกับชิงเฉินตอนนี้เป็นสามีภรรยา ฉันก็ไม่ขออะไร แค่ขอให้คลอดลูกออกมาเลี้ยงดูคนเดียว ฉันแค่อยากมีความหวัง!"

"แบบนี้ ถึงฉันจะจากไปก่อน อย่างน้อยคุณก็ยังมีคนอยู่ข้างๆ ได้ไหม ซือจวิน?"

ในดวงตาเธอเต็มไปด้วยความหวังอย่างระวัง

"พูดอะไรบ้าๆ!" ฟู่ซือจวินสีหน้าเคร่งเครียด สายตาแสดงความไม่แน่ใจ "ฉันไม่สามารถเห็นเธอเจ็บปวดได้"

ซูหยานหยานส่ายหน้า พูดอย่างมั่นใจ "เพื่อเด็กของเรา ฉันยอมทำทุกอย่าง ถึงแม้จะต้องแลกด้วยชีวิต ฉันก็จะคลอดออกมา!"

ฟู่ซือจวินไม่อยากพูดต่อ พยุงเธอให้นอนลง "เธอเหนื่อยแล้ว พักผ่อนเถอะ"

กลัวว่าอารมณ์ของเธอจะกระทบต่อสุขภาพ ฟู่ซือจวินปลอบเธอให้หลับก่อนที่จะออกจากโรงพยาบาล

ตอนนี้ฟ้าเริ่มสว่าง

ในวิลล่าฝั่งตะวันออก ซูชิงเฉินไม่ได้นอนทั้งคืน

ฟู่ซือจวินเข้ามาเห็นเธอนั่งอยู่บนโซฟาอย่างไม่มีชีวิตชีวา

แสงสลัวส่องผ่านหน้าต่าง ส่องให้เห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า

ฟู่ซือจวินรู้สึกหงุดหงิดอย่างไม่เข้าใจตัวเอง เสียงเย็นชา "ไม่ได้นอนทำอะไรอยู่ที่นี่?"

ซูชิงเฉินกำมือแน่น เงยหน้ามองเขา "รอคุณกลับมา..."

เผื่อว่าคุณยังมีเวลาว่างกลับมาอยู่กับฉัน

เธอรอคอยอย่างน้อยเวลานี้ ฟู่ซือจวินก็เป็นของเธอ

ซูชิงเฉินรวบผมที่หลุดลุ่ยไปไว้หลังหู ยิ้มให้เขาเบาๆ คิ้วตางดงาม

ความอ่อนแอและความเหนื่อยล้าที่เพิ่งแสดงออกถูกเธอกดไว้ มีเพียงหางตาที่ยังแดงอยู่

เห็นดังนั้น ฟู่ซือจวินขมวดคิ้วหนักกว่าเดิม เขาปลดกระดุมเพื่อให้หายใจสะดวก เสียงไม่พอใจ "แกล้งให้ใครดู? จะฟ้องปู่ฉันอีกหรือ?"

คืนก่อนเขากำลังเจรจาธุรกิจ ปู่โทรมาถามว่าเขาไม่ได้กลับบ้านนานแล้ว

และสั่งให้เขากลับบ้านคืนก่อนเพื่ออยู่กับซูชิงเฉิน

นี่เป็นแผนของซูชิงเฉินแน่นอน!

ตอนนี้เธอจะใช้วิธีเดิมอีกเพื่อวางแผนอะไร ?

ซูชิงเฉินตกใจเล็กน้อย รีบปฏิเสธ "ฉันไม่ได้!"

แม้ว่าปู่จะดีกับเธอ แต่เธอไม่เคยคิดจะให้ปู่กดดันฟู่ซือจวินให้แกล้งทำดีต่อหน้าเธอ

เธอไม่อยากให้เป็นแบบนั้น

แค่ได้อยู่ข้างๆ เขาเธอก็พอใจแล้ว

"ช่างมันเถอะ"

ชายหนุ่มพูดเบาๆ ไม่ใช่เพราะเชื่อเธอ แต่เพราะไม่อยากพูดมาก

เขานั่งลงตรงข้ามซูชิงเฉิน แล้วยื่นเอกสารให้เธอดู "ดูว่าต้องเพิ่มอะไรบ้าง"

คำว่า "ใบหย่า" บนเอกสารกระแทกเข้าตาซูชิงเฉินอย่างไม่ทันตั้งตัว

ซูชิงเฉินจ้องมองฟู่ซือจวินอย่างไม่เชื่อ "คุณจะหย่ากับฉันเหรอ?" ฟู่ซือจวินปล่อยปลายคอเสื้อ

เผยให้เห็นรอยข่วนที่เธอทิ้งไว้เมื่อคืน แต่ใบหน้าหล่อเหลาไร้ที่ติของเขามีเพียงความเย็นชาและความห่างเหิน

"อืม"

ซูชิงเฉินสูดลมหายใจลึกๆ ลมเย็นแทรกเข้าร่างกาย รู้สึกเหมือนมีดแทงที่อก

เธอคิดว่าพ่อแม่และพี่สาวลืมวันเกิดเธอก็ไม่เป็นไร เธอรอคอยฟู่ซือจวินอย่างเต็มใจ หวังว่าจะได้ความอบอุ่นเพียงเล็กน้อย

แต่เขากลับเมากลับมา หลังจากความวุ่นวายก็ถูกโทรศัพท์ของซูหยานหยานดึงไปง่ายๆ

เธอรอคอยทั้งคืน แต่กลับได้ใบหย่า?

ทำไมทุกคนถึงทำแบบนี้กับเธอ?

เลือกวันที่วันเกิดเธอเพื่อให้เธอเจ็บปวดที่สุด?

เธอจะไม่ยอมให้พวกเขาสมหวัง!

ซูชิงเฉินอดทนต่อความเจ็บปวด จ้องมองฟู่ซือจวิน แต่เสียงยังสั่น "ฉันไม่ต้องการหย่า ฉันไม่ยอมรับมัน"

ฟู่ซือจวินนวดหน้าผากด้วยความเหนื่อยล้า มองเธออย่างอ่อนล้า

"อย่าทำตัวเป็นเด็ก หยานหยานท้องแล้ว"

เหมือนฟ้าผ่ากระทบหัว ซูชิงเฉินรู้สึกเสียงวิ่งดังในหู

ความกล้าทั้งหมดที่รวบรวมไว้หายไปหมด

ครู่หนึ่ง เธอจึงหาคำพูดได้ "เกิดขึ้นเมื่อไหร่?"

"ไม่เกี่ยวกับเธอ"

"ฮึ..."

ซูชิงเฉินหัวเราะเบาๆ น้ำตาไหลลง

หลังตรงของเธอไม่สามารถรับความเศร้าได้ ถูกกดจนโค้งงอ

เธอใช้แรงที่เหลืออยู่ คว้าใบหย่าบนโต๊ะแล้วฉีกต่อหน้าฟู่ซือจวินจนเป็นชิ้นเล็กๆ

เศษกระดาษสีขาวลอยลง ขวางอยู่ระหว่างพวกเขา

แต่ระหว่างพวกเขามีมากกว่านั้น

ร่างกายซูชิงเฉินสั่นเล็กน้อย ดวงตาที่เต็มไปด้วยน้ำตาจ้องมองฟู่ซือจวิน

เธอในชีวิตแต่งงานนี้ยอมถอยหลายครั้ง แม้แต่สิทธิ์ที่จะมีลูกกับเขาก็ไม่มี

ตอนนี้เขาบอกเธอว่าซูหยานหยานมีลูกกับเขา!

พี่สาวเธอมีลูกกับสามีเธอ!

ซูชิงเฉินถือว่าเป็นอะไร?

ความรักจากพ่อแม่ถูกซูหยานหยานลูกบุญธรรมแย่งไป ตำแหน่งข้างสามีก็ถูกซูหยานหยานคุกคาม

ชีวิตฉันเหมือนเรื่องตลก!

ฟู่ซือจวินมองเธอด้วยสายตาเย็นชาและห่างเหิน ยืนขึ้นมองเธอจากบนลงล่าง "เธอทำแบบนี้มีความหมายอะไร?"

ซูชิงเฉินยิ้มจางๆ ใช่ไหม มีความหมายอะไร?

เขาไม่เคยรักเธอเลย

แต่ถึงแม้จะเป็นแบบนั้น เธอก็ไม่อยากเซ็นชื่อของเธอ

อย่างน้อย สถานะทางกฎหมายยังคงผูกมัดพวกเขา

ถ้าหย่า พวกเขาจะไม่มีความสัมพันธ์ใดๆ อีก

บรรยากาศในห้องนั่งเล่นตึงเครียดและเงียบสงัด

ทันใดนั้นเสียงโทรศัพท์ของฟู่ซือจวินดังขึ้น ทำลายความเงียบ

เขารับสาย

"ซือจวิน" เสียงของปู่ดังขึ้นอย่างเข้มงวดและไม่ยอมให้ปฏิเสธ แฝงด้วยการข่มขู่ "พรุ่งนี้พาซูชิงเฉินมากินข้าวเย็นด้วยกัน!"