จากเบี้ยของเขา สู่ควีนของเธอ

กมลา เมธาวี ดูเหมือนตุ๊กตากระเบื้องเคลือบ ผมของเธอเป็นลอนสีบลอนด์ที่สมบูรณ์แบบ ดวงตาของเธอโตและไร้เดียงสาเป็นสีฟ้า เธอสวมชุดเดรสสีขาวเรียบง่ายที่ทำให้เธอดูบอบบางยิ่งขึ้น ราวกับว่าสายลมแผ่วเบาก็สามารถทำให้เธอแตกสลายได้

เธอเห็นคีรติในห้องโถงเช้าวันรุ่งขึ้นและยิ้มเล็กน้อยอย่างลังเล “คุณคีรติ ฉันเสียใจกับทุกเรื่องนะคะ ฉันหวังว่าเราจะเป็นเพื่อนกันได้”

คีรติไม่พูดอะไร เธอแค่จ้องมองเด็กสาวที่ทำลายชีวิตของเธออย่างเชี่ยวชาญ

ท่านวุฒิชัยปรากฏตัวขึ้นด้านหลังกมลา วางมือบนไหล่ของเธออย่างรักใคร่ “กมลาลูกรัก พ่อให้แม่ครัวทำแพนเค้กบลูเบอร์รี่ของโปรดของหนูไว้แล้ว” เขายิ้มให้เธอด้วยความอบอุ่นที่คีรติไม่เคยรู้จัก เขาปฏิบัติต่อลูกสาวของเมียน้อยด้วยความรักใคร่มากกว่าที่เขาเคยแสดงต่อเลือดเนื้อเชื้อไขของตัวเอง

จากนั้น สายตาของเขาก็มาหยุดที่คีรติ และความอบอุ่นก็หายไป ถูกแทนที่ด้วยความรำคาญที่เย็นชา “ของของแกยังอยู่ในห้อง ฉันบอกแล้วไงว่ากมลาจะพักที่นั่น ให้คนใช้ย้ายของของแกไปที่ปีกสำหรับแขกซะ”

“ไม่” คีรติพูด เสียงของเธอเรียบเฉย

“แกพูดว่าอะไรนะ” พ่อของเธอถามเสียงดัง ใบหน้าของเขามืดลง

“หนูบอกว่าไม่ นั่นเป็นห้องของแม่ พ่อจะยกให้หล่อนไม่ได้”

“ฉันเป็นเจ้าของบ้านหลังนี้!” เขาตะคอกลั่น “แกต้องทำตามที่ฉันสั่ง! แกมันเด็กเหลือขอที่ไม่รู้จักบุญคุณ และนี่คือเหตุผลว่าทำไมแกถึงต้องถูกจับแต่งงานไปซะ ให้เจตนิพัทธ์ไปจัดการกับแกเอง”

กมลาสะดุ้ง ถอยไปหลบหลังท่านวุฒิชัยราวกับว่าคำพูดของคีรติเป็นการทำร้ายร่างกาย “ท่านวุฒิชัยคะ อย่าโกรธเธอเลยค่ะ เป็นความผิดของหนูเอง หนูไปพักห้องแขกก็ได้”

“ไร้สาระ” ท่านวุฒิชัยพูด อ่อนลงทันทีเมื่อหันกลับไปหาเธอ “หนูสมควรได้รับสิ่งที่ดีที่สุด” เขาจ้องคีรติอย่างเกรี้ยวกราด “ย้ายของของแกไป เดี๋ยวนี้”

เสียงหัวเราะแห้งๆ ไร้ความขบขันหลุดออกมาจากริมฝีปากของคีรติ “ก็ได้ค่ะ”

เธอหันหลังกลับ ไม่ได้มุ่งหน้าไปที่ปีกสำหรับแขก แต่ไปที่ประตูหน้า

“แกคิดจะไปไหน” เขาตะโกนไล่หลังเธอ

“หนูจะไปแล้ว” เธอพูดโดยไม่หันกลับมามอง

“งานแต่งงานในอีกสองสัปดาห์นะ! แกจะไปเฉยๆ แบบนี้ไม่ได้!”

“คอยดูสิคะ” เธอพูดพลางคว้ากระเป๋าเดินทางที่ทิ้งไว้ข้างประตู “หนูจะไปเชียงใหม่เพื่องานแต่งงาน นั่นคือข้อตกลงของเรา หนูกำลังทำตามส่วนของหนู ข้อตกลงไม่ได้รวมถึงการต้องอยู่ในบ้านหลังนี้และดูพ่อสร้างครอบครัวสุขสันต์กับลูกสาวเมียน้อย”

เธอเดินออกไปท่ามกลางแสงแดดยามเช้าที่สดใสและไม่หันกลับมามอง กรงทองของตระกูลวรโชติอยู่ข้างหลังเธอในที่สุด

จุดแรกที่เธอไปคือโรงแรมที่แพงที่สุดในเมือง เธอจองห้องเพรสซิเดนเชียลสวีท โดยเรียกเก็บเงินจากบัญชีหลักของครอบครัววรโชติ บัญชีที่พ่อของเธอใช้สำหรับค่าใช้จ่าย "ตามอัธยาศัย"

จากนั้น เธอก็ไปช้อปปิ้งอย่างบ้าคลั่ง

เธอเดินเข้าไปในบูติกของดีไซเนอร์ที่หรูหราที่สุด ประเภทที่ไม่เคยติดป้ายราคา เธอซื้อทุกอย่าง ชุดราตรีที่เธอจะไม่มีวันใส่ รองเท้าที่เธอจะไม่มีวันเดิน และเครื่องประดับที่สามารถให้ทุนกับประเทศเล็กๆ ได้ การรูดบัตรเครดิตสีดำแต่ละครั้งเป็นการกระทำที่ขบถเล็กๆ เป็นลูกดอกอาบยาพิษที่มุ่งเป้าไปที่คลังแสงทางการเมืองของพ่อเธอ

เขาโทรหาเธอในบ่ายวันนั้น เสียงของเขาสั่นด้วยความโกรธจัด “แกคิดว่ากำลังทำบ้าอะไรอยู่ แกใช้เงินไปกว่าสามสิบห้าล้านบาทในสามชั่วโมง!”

คีรติตรวจสอบสร้อยคอเพชร เหลี่ยมของมันสะท้อนแสง “หนูเป็นลูกสาวของพ่อ กำลังจะถูกขายให้กับผู้ที่ให้ราคาสูงสุดเพื่อผลประโยชน์ทางการเมืองของพ่อ หนูคิดว่าหนูมีสิทธิ์ที่จะได้เสื้อผ้าใหม่สำหรับชีวิตใหม่ของหนูไม่ใช่เหรอคะ”

“แกไม่ใช่ลูกสาวของฉันอีกต่อไป! แกพูดเอง!”

“แล้วหนูจะคืนเงินให้พ่อทุกบาททุกสตางค์” เธอพูดอย่างหวานๆ “ทันทีที่หนูแต่งงานกับมหาเศรษฐี คิดซะว่าเป็นการยืมเงิน”

เธอวางสายก่อนที่เขาจะระเบิดอารมณ์ เธออาละวาดต่อไปอีกสองวัน เป็นพายุหมุนของผ้าไหม หนัง และเพชร เป้าหมายของเธอเรียบง่าย: เพื่อดูดเงินสดทุกหยดจากบัญชีของพ่อเธอ ทำให้เขาต้องดิ้นรนก่อนช่วงระดมทุนที่สำคัญที่สุดของแคมเปญของเขา

ในวันที่สาม มีข้อความสว่างขึ้นบนโทรศัพท์ของเธอ มันมาจากอธิป

“คุณอยู่ไหน”

นิ้วของเธอค้างอยู่บนหน้าจอ ส่วนหนึ่งของเธอ ส่วนที่โง่เขลาและบ้าบอ อยากจะระบายเรื่องราวทั้งหมดออกมา แต่เธอฆ่าส่วนนั้นทิ้งไป

“กำลังเตรียมตัวสำหรับงานแต่งงานของฉัน” เธอพิมพ์ตอบกลับไป

เขาไม่ตอบกลับ

เช้าวันรุ่งขึ้น เธอพยายามสั่งอาหารเช้า ผู้จัดการโรงแรมแจ้งเธอด้วยน้ำเสียงสุภาพแต่หนักแน่นว่าบัตรของเธอถูกปฏิเสธ พ่อของเธออายัดบัญชีแล้ว เธอถูกตัดขาด โรงแรมขอความกรุณาให้เธอชำระค่าใช้จ่ายและออกจากห้องสวีท

เธอบรรจุเสื้อผ้าและกระเป๋าดีไซเนอร์กองพะเนินของเธอขึ้นแท็กซี่และให้ไปส่งที่ใจกลางเมือง เธอมีทรัพย์สินมูลค่าหลายล้านบาทอยู่ในท้ายรถ แต่ไม่มีเงินสดในกระเป๋าสักบาท

ความหยิ่งทะนงที่ดื้อรั้นและรุนแรงทำให้เธอไม่ยอมขายของเหล่านั้น นี่คือเกราะของเธอสำหรับชีวิตใหม่ในเชียงใหม่ สินสอดแห่งการแก้แค้นของเธอ เธอจะไม่ยอมปล่อยชิ้นส่วนใดไป

เมื่อพลบค่ำ เธอตระหนักถึงความจริงอันโหดร้ายของสถานการณ์ของเธอ ตลอดชีวิตของเธอ ที่รายล้อมไปด้วยผู้มีอำนาจและอิทธิพล เธอไม่เคยมีเพื่อนแท้แม้แต่คนเดียว ไม่มีใครให้โทรหา

เธอลงเอยบนม้านั่งในสวนสาธารณะที่หนาวเย็น กระเป๋าเดินทางดีไซเนอร์ของเธอกองอยู่รอบตัวเหมือนป้อมปราการ ผ้าไหมของชุดเดรสของเธอรู้สึกบางเบาเมื่อปะทะกับลมที่พัดแรง เมืองที่เคยเป็นสนามเด็กเล่นของเธอตอนนี้รู้สึกแปลกแยกและเป็นศัตรู

หลังเที่ยงคืน กลุ่มชายขี้เมาเดินโซซัดโซเซมาหาเธอ เสียงหัวเราะของดังและน่ากลัว

“ดูสิว่าเราเจออะไร” หนึ่งในนั้นพูดเสียงยานคาง สายตาของเขากวาดมองเธอ “เจ้าหญิงที่ทำปราสาทหาย”

คีรติลุกขึ้นยืน คางเชิดสูง “ไปให้พ้น”

ชายคนนั้นหัวเราะและก้าวเข้ามาใกล้ “ไม่งั้นจะทำไม”

ทันใดนั้น รถสีดำเงามาจอดที่ขอบทาง ประตูเปิดออก และอธิป สุริยวงศ์ ก้าวออกมา เขาไม่ได้มองพวกผู้ชาย เขามองแต่เธอ ใบหน้าของเขาเป็นเมฆทะมึนแห่งความไม่พอใจ

พวกขี้เมาสร่างเมาทันทีเมื่อเห็นเขา รัศมีแห่งอำนาจที่เย็นชาและอันตรายที่แผ่ออกมาจากอธิปมีประสิทธิภาพมากกว่าอาวุธใดๆ พวกเขากระจัดกระจายเหมือนหนู

อธิปเดินเข้ามาหาเธอ สายตาของเขากวาดมองกระเป๋าเดินทางของเธอ ชุดของเธอ และม้านั่งในสวนสาธารณะ

“นี่มันอะไรกัน คีรติ” เขาถาม เสียงของเขาต่ำและแฝงไปด้วยบางอย่างที่เธอไม่สามารถระบุได้ มันไม่ใช่ความห่วงใย มันคือ...ความรำคาญ ราวกับว่าสถานการณ์ของเธอเป็นความไม่สะดวกที่เขาถูกบังคับให้ต้องจัดการ

“มันดูเหมือนอะไรล่ะ” เธอย้อนกลับ ความหยิ่งทะนงของเธอเจ็บปวด “ฉันกำลังเพลิดเพลินกับอากาศบริสุทธิ์”

“ขึ้นรถ” มันไม่ใช่คำขอ มันคือคำสั่ง

เธออยากจะปฏิเสธ อยากจะบอกให้เขากลับไปหากมลา แต่ร่างกายของเธอสั่นเทา และความกลัวจากการเผชิญหน้ากับพวกขี้เมายังคงอยู่ เธอเหนื่อยล้า

เธอขึ้นรถไปอย่างเงียบๆ คนขับรถของเขาบรรจุกระเป๋าเดินทางของเธอไว้ในท้ายรถ และพวกเขาก็ขับออกไป ทิ้งชีวิตที่น่าสังเวชและสั้นๆ ของเธอบนท้องถนนไว้เบื้องหลัง เธอรู้สึกถึงคลื่นแห่งความอัปยศอดสูที่รุนแรงจนแทบจะทำให้เธอหายใจไม่ออก การได้รับการช่วยเหลือจากเขา ชายคนเดียวที่เธอพยายามจะหนี คือความพ่ายแพ้ที่ถึงที่สุด