หักเหลี่ยมสวาทคาสโนวา

ตอนที่ 3

“เทพ...หลิน...ไม่ไหวแล้ว...” รมย์นลินรู้สึกเหมือนกันว่ามีของเหลวอุ่นร้อนไหลออกจากเรือนกาย สองมือเล็กจิกทึ้งผ้าปูเตียงสีขาวขุ่นและดึงแรงๆ ปลายเท้าจิกเกร็งพร้อมกับเสียงหวานเชื่อมที่ดังออกมาเป็นระลอก

ใบหน้าขาวสวยแดงปลั่งด้วยเลือดฝาดแหงนหงายไปด้านหลัง ลมหายใจหอบพร่าและแรงเร็วจนสองปทุมถันกระเพื่อมไหว ท้องน้อยบิดเกลียวเป็นเกลียวคลื่น ซ่านสยิวและรัญจวนใจไปทั่วทุกรูขุมขน เหมือนกับว่ากำลังเดินทางอยู่ในดินแดนแห่งความฝัน ร่างทั้งร่างเบาหวิวเหมือนกับปุยนุ่นลอยไปบนฝากฟ้าและแตกกระจายเหมือนกับพลุไฟและตกลงในคุ้งน้ำเย็นฉ่ำ

เทพกานต์เหลือบตาขึ้นมอง ใบหน้าคมคร้ามเปื้อนยิ้มนิดๆ ร่างหนาขยับขึ้นนั่งบนเตียง สองมือใหญ่ช้อนสะโพกงามงอนให้ลอยเด่นเหนือพื้นเตียงพอให้รมย์นลินได้เห็นว่าเขากำลังทำอย่างไรกับเรือนกายสาวสดและสวยงามของเธอ สองมือใหญ่ขยำนวดสะโพกกลมมน ริมฝีปากหนาร้อนประทับไล่บนลำขาเสลาอีกครั้งเพื่อแยกลำขาเรียวยาวให้ออกห่างเปิดทางให้เขาได้ลิ้มดอกรักหวานฉ่ำนุ่ม

“เทพ...” รมย์นลินร้องเรียกชายหนุ่มเสียงแหบพร่าและสั่นเครือ ดวงตากลมโตเบิกกว้าง ลมหายใจหอบกระเส่าและแรงเร็วจนสองปทุมถันกระเพื่อม ความเสียวซ่านและรัญจวนใจแล่นพล่านไปตามกระแสเลือด สองมือไขว่คว้าหาร่างใหญ่แต่กลับเอื้อมไม่ถึง จึงได้แต่จิกทึ้งดึงผ้าปูเตียงแรงๆ ลำขาเรียวยาวจิกเกร็ง สะโพกหนั่นแน่นพยายามส่ายหนีไฟร้อนผ่าวที่ลามเลียอยู่บนเรือนกายบอบบางและอ่อนเยาว์แต่ก็ไม่พ้นเมื่อถูกชายหนุ่มตรึงไว้ด้วยความแข็งแกร่งและชั้นเชิงที่เหนือกว่า

“จ๋า...อยากได้อะไรล่ะที่รัก” แม้กำลังกลืนกินน้ำผึ้งจากบ่อน้ำแอ่งน้อย แต่เมื่อได้เห็นเชอร์รี่ผลเล็กและแดงสดซึ่งแต่งแต้มอยู่บนก้อนเนื้อขาวนวลไหวกระเพื่อมยั่วตายั่วใจความกระหายอยาก ทำเอาเรือนกายแข็งแกร่งที่ขยายใหญ่ดุนดันกางเกงกีฬาขาสั้นอยู่ถึงกับรวดร้าว มือใหญ่ขยำนวดสะโพกกลมมลแรงๆ ปลายลิ้นสากระคายสอดแทรกจมลึกไปในท่อลำเลียงน้ำหวานนุ่ม แหวกว่ายเหมือนกับปลาตัวน้อยเสาะหาอาหาร

ดูเหมือนว่าความใกล้ชิดจะยังไม่พอให้ชายหนุ่มได้ชิมรสหวานจากเรือนกายสาว และอีกทั้งเส้นทางสวาทอบอุ่นและฉ่ำร้อนก็ยังแย้มบานไม่พอให้มังกรตัวใหญ่ยักษ์เติมเต็มสร้างความหฤหรรษ์กับสองร่าง เทพกานต์ยื่นมือไปคว้าหมอนหนุนสองใบมาวางซ้อนทับและยกสะโพกกลมมนวางลงไป เพื่อให้เขาได้เคลื่อนมือขึ้นไปสัมผัสฟอนเฟ้นทรวงสล้างขาวผ่อง และส่งปลายนิ้วยาวใหญ่คลี่ผกากรองอ่อนเยาว์ให้บานแย้มพอที่จะกลืนกินหนอนยักษ์ได้ในเร็วไว

“เทพ...ได้โปรด...” รมย์นลินอ้อนวอนเสียงดังลั่นห้องด้วยความสยิวซ่านทรวง ใบหน้าแดงปลั่งเต็มไปด้วยเลือดฝาดสาว ลมหายใจหอบแรงจนสองปทุมถันกระเพื่อมไหว เรือนกายโปร่งบางขยับส่ายเป็นเกลียว ริมฝีปากอวบอิ่มบวมช้ำห่ออู้พร้อมกับเสียงครางหวานๆ ดังออกมาเป็นระยะ มือเล็กเรียวค่อยๆ ขยับเคลื่อนไปบนร่างแกร่งและจิกปลายเล็บบนไหล่กว้างพร้อมกับลากแรงๆ จนร่างใหญ่สะดุ้ง

นิ้วใหญ่ขยับเคลื่อนรุกล้ำเข้าไปในความอบอุ่นและร้อนผ่าวอย่างช้าๆ จนได้สัมผัสกับสายใยบางๆ บอกให้รู้ว่าหญิงสาวคนนี้ยังบริสุทธิ์และผุดผ่อง ไม่เคยมีภมรใดเคยไต่ตอม เทพกานต์เปิดเส้นทางสวาทด้วยการขยับเคลื่อนนิ้วอย่างแผ่วเบา นุ่มนวลและอ่อนโยน และมีอีกนิ้วกดคลึงปุ่มสวาทหวานสลับกับการใช้ปลายลิ้นหยอกเย้ากดคลึงเกสรหวานนุ่มสลับกับตามนิ้วยาวใหญ่ที่ค่อยๆ เพิ่มจำนวนซุกไซ้ท่อลำเลียงน้ำหวานกุหลาบ

“อืม...หลิน แม่เจ้า...” น้ำเสียงหวานนุ่มและแหบพร่าดังออกมาจากริมฝีปากอวบอิ่มเป็นระยะ สองมือเล็กเรียวลูบไล้ไปบนกล้ามเนื้อแข็งแกร่งและเต็มไปด้วยมัดกล้าม เรือนกายโปร่งบางขยับเคลื่อนไปตามแรงเคลื่อนไหวที่เป็นไปอย่างนุ่มนวลและอ่อนโยน

รมย์นลินหลงเพลิดไปในเพลิงพิศวาส กายบางเบาหวิวเหมือนลูกโป่งลอยละลิ่วไปบนฟ้ากว้างและแตกกระจายเหมือนกับพลุดวงใหญ่ สายธารร้อนผ่าวเอ่อล้นและซึมหายไปในอุ้งปากกว้าง

“เทพ...เทพ...ได้โปรด” รมย์นลินหายใจหอบฮักเหมือนกับคนวิ่งระยะทางไกลมา เนื้อตัวยังคงเต้นระริกกับความสุขสมที่ไม่เคยคิดว่าจะมากมายถึงเพียงนี้ ดวงตากลมโตเป็นประกายหวานฉ่ำเชื่อม วงหน้าหวานสวยแดงปลั่งเหมือนผลเชอร์รี่และมีหยดเหงื่อไหลซึมเปรอะหน้าส่งยิ้มหวานฉ่ำเยิ้ม

“ต้องการอะไรละจ๊ะหลิน” เทพกานต์ส่งยิ้มตอบกลับ ดวงตาคมกริบมองเข้าไปในดวงตากลมโต ริมฝีปากอุ่นร้อนทาบและหยอกล้อไปบนผิวกายเนียนนุ่ม พร้อมกับมือใหญ่ดึงเอากางเกงออกจากกาย ปลดปล่อยภมรตัวใหญ่ออกมาทักทายเส้นทางกุหลาบฉ่ำหวาน แต่เพื่อไม่ให้รมย์นลินขลาดกลัวกับอาวุธร้ายและใหญ่โตเกินชายทั่วไป เขาจึงจับมือเรียวให้หญิงสาวได้รู้จักกับกายแข็งแกร่งด้วยการนำพามันลากไล้เคลื่อนไหวไปทั่วตัวและหยุดอยู่ใกล้ๆ กับสัญลักษณ์แห่งความเป็นชายชาติอาชาไนย

“อุ้ย!!” รมย์นลินตกใจกับเรือนกายที่ขยายใหญ่และร้อนผ่าว มือเล็กพยายามดึงหนีแต่กลับถูกกดรั้งเอาไว้ด้วยแรงที่เหนือกว่า “ทะ...เทพปล่อยหลินเถอะนะ...” หญิงสาวร้องบอกด้วยน้ำเสียงค่อนข้างไปทางตื่นตระหนก

“ไม่ต้องกลัวนะ เทพทั้งรักทั้งหลงหลินแทบเป็นบ้าอยู่แล้ว หลินจะทิ้งให้คนที่รักต้องทรมานเหรอ รู้ไหมว่าถ้าถูกปฏิเสธคราวนี้ เทพคงจะต้องเป็นบ้าแน่ๆ เลย” เทพกานต์กัดฟันบอกด้วยความปวดร้าวและน้อยใจที่รมย์นลินไม่เชื่อใจเขา

ใบหน้าคมคร้ามแดงคล้ำ ลมหายใจหอบแรง แม้ว่าจะต้องเจ็บปวดกับการที่ยังไม่ได้ฝังร่างในความอบอุ่นและฉ่ำร้อน แต่ก็ยอมตัดสินใจปล่อยมือเล็กเรียวให้เป็นอิสระพร้อมกับหันหลังหนีหญิงสาว ด้วยรู้ดีว่าถึงรมย์นลินจะใจแข็งแค่ไหน แต่ถ้าถูกเขาแสดงออกแบบนั้น หญิงสาวย่อมต้องยอมโอนอ่อนผ่อนตาม

ใบหน้านวลผุดผ่องคลี่ยิ้มพราย เมื่อมือเล็กสอดเข้าระหว่างเอวสอบ วางใบหน้าแนบกับแผ่นหลังกว้าง “ขอโทษ เทพอย่าโกรธหลินเลยนะ” ง้องอนเสียงหวานพร่า “หลินแค่กลัว”

“เทพไม่ได้โกรธหลินนะ แต่โกรธตัวเอง ที่ทำให้คนที่รักกลัว และ...” เทพกานต์พูดเสียงหวานนุ่มทุ้ม และหันกลับมาพร้อมกับคว้ามือเล็กเรียวไปจูบเบาๆ มือใหญ่ลูบไล้บ่ากว้างแผ่วเบาและนุ่มนวล ปลายนิ้วยาวใหญ่ลากไล้ไปบนพวงแก้มอิ่มเต็มและแดงซ่าน

มือเล็กเรียวยื่นไปวางบนริมฝีปากหนาอุ่นร้อน ใบหน้าขาวนวลแดงปลั่งอายจนต้องเสหลบลงมองฟูกที่นั่งอยู่ จึงทำให้ไม่เห็นสายตาแห่งความดีใจและสาสมใจของเทพกานต์ มือเล็กเรียวยื่นไปคว้ามือใหญ่มาบีบและจับเอาไว้

“ขอโทษนะเทพ แต่หลินกลัวจริงๆ ”

“เทพรู้จ๊ะ เพราะรักถึงไม่โกรธไง”

รมย์นลินตื้นตันใจกับคำปลอบโยนหวานหู กายอรชรค่อยๆ เอนตัวลงไปนอนบนเตียงนอนพร้อมกับดึงร่างหนาให้ตามติดมาด้วย มือเล็กค่อยๆ ลูบไล้ไปบนเรือนกายใหญ่อย่างที่ชายหนุ่มสอนไว้เมื่อครู่ และเมื่อถึงเรือนกายซึ่งร้อนผ่าวและขยายใหญ่ แม้จะกระดากอาย แต่เพื่อคนที่รัก เธอก็พร้อมที่จะยอมมอบให้เขาทุกอย่าง สองขาเรียวยาวค่อยๆ แยกออกกว้างให้ร่างหนาใหญ่ได้เข้ามาพักพิงตรงกึ่งกลาง แต่ไฟร้อนผ่าวที่แนบชิดกับเนินสวาทก็ยังทำให้เธอกลัวๆ อยู่

“ไม่ต้องกลัว...เทพรักหลิน เราจะเดินทางไปพร้อมกันนะที่รัก” เพื่อให้หญิงสาวพร้อมพรั่งกับการเดินทางสายพิศวาส เทพกานต์ก็เริ่มต้นปลุกเร้าหญิงสาวใหม่จนรมย์นลินร้อนผ่าวเป็นเพลิงไฟในพริบตา

“เทพ...ได้โปรด...ช่วยด้วย...” สองมือเล็กจิกกดลงไปบนไหล่กว้าง อย่างต้องการระบายลูกไฟร้อนผ่าวที่วิ่งไหลวนไปตามกระแสเลือด ใบหน้าขาวสวยแหงนหงายไปด้านหลัง สองบัวตูมงามเต่งตึงกระเพื่อมไหวและจมหายเข้าไปในปากหนากว้างที่กลืนกินเม็ดบัวสลับกันไปมา