กลลวงลูกพันล้าน ของสามีฉัน

รอยยิ้มบนใบหน้าของเกศรารู้สึกเหมือนหน้ากากปูนปลาสเตอร์ที่กำลังแตกร้าวที่ขอบ เหงื่อเย็นๆ ผุดขึ้นบนหน้าผาก และเสียงพูดคุยจอแจของแขกในงานก็ค่อยๆ เลือนหายไปกลายเป็นเสียงหึ่งๆ ทึบๆ เธอต้องหนีไปจากที่นี่

เธอพึมพำขอตัวแล้วรีบหนีไปที่ห้องน้ำหญิง วอลเปเปอร์สีทองอร่ามดูเหมือนจะบีบเข้ามาใกล้เธอ เธอมองภาพสะท้อนของตัวเองในกระจกหรูหรา ใบหน้าของเธอซีดเผือด ดวงตาของเธอหลอกหลอน นี่ไม่ใช่เกศรา เจนเซ่น ที่มั่นใจและสง่างามที่ทุกคนรู้จัก นี่คือคนแปลกหน้า ผู้หญิงที่กลวงโบ๋ด้วยความโศกเศร้า

ขณะที่เธอกำลังเช็ดหน้า เธอได้ยินเสียงเบาๆ ดังมาจากห้องนั่งเล่นที่อยู่ติดกัน ซึ่งเป็นห้องที่ไม่ค่อยมีใครใช้ระหว่างงานเลี้ยง เสียงหัวเราะคิกคัก ตามด้วยเสียงพึมพำต่ำๆ

หัวใจของเธอหยุดเต้น เธอจำเสียงพึมพำนั้นได้

เธอแง้มประตูออกเล็กน้อย ห้องนั่งเล่นมีแสงสลัว แต่เธอก็เห็นพวกเขาได้ชัดเจน ภัทรกำลังกดอารยาติดกับชั้นหนังสือ ปากของเขาบดขยี้ริมฝีปากของหล่อน มันหิวกระหายและต้องการเป็นเจ้าของ

“สร้อยเส้นนั้น” อารยาหายใจหอบ นิ้วของเธอไล้ไปตามเพชรที่คอของตัวเอง “ถ้าคุณเกศรารู้ว่ามันเป็นของปลอมล่ะคะ? เส้นที่คุณให้เธอไปน่ะ”

ภัทรหัวเราะ เสียงทุ้มต่ำและหยิ่งยโส “ไม่ต้องห่วงหรอก” เขาพึมพำชิดริมฝีปากเธอ “หล่อนไม่รู้หรอก หล่อนเชื่อทุกคำที่ผมพูด ต่อให้รู้ ผมก็แค่บอกว่าส่งไปซ่อม หล่อนจะทำอะไรได้? จะมาซักไซ้ผมเหรอ?”

คำพูดเหล่านั้นเป็นเหมือนคมมีดอาบยาพิษที่บิดคว้านอยู่ในท้องของเกศรา มันไม่ใช่แค่การทรยศ แต่มันคือความดูถูก เขาเห็นเธอเป็นคนโง่ ว่านอนสอนง่าย เชื่อคนง่าย และหลอกง่าย ความรักที่เธอมีให้เขาถูกใช้เป็นอาวุธ กลายเป็นเครื่องมือสำหรับความอัปยศอดสูของเธอเอง

เธอถอยกลับเข้าไปในห้องน้ำหญิง หัวใจเต้นระรัวอยู่ในอก ผู้ชายที่เธอรักไม่เคารพเธอ เขาไม่ได้มองเธอเป็นคนเท่าเทียมกันด้วยซ้ำ รากฐานชีวิตทั้งหมดของพวกเขาถูกสร้างขึ้นบนการรับรู้ของเขาว่าเธออ่อนแอ

เธอกลับออกไปสู่งานเลี้ยงที่ระยิบระยับได้อย่างน่าอัศจรรย์ หน้ากากของเจ้าภาพที่สมบูรณ์แบบเลื่อนกลับเข้าที่

เธอเห็นอารยาอยู่ฝั่งตรงข้ามของห้อง ใบหน้าของหล่อนแดงก่ำอย่างผู้มีชัย อารยาสบตาเธอ และที่น่าตกใจคือหล่อนเดินตรงมาหาเธอ ถือจานเล็กๆ ที่มีเค้กวันเกิดชิ้นหนึ่งอยู่

“สุขสันต์วันเกิดค่ะ คุณเกศรา” หล่อนพูด น้ำเสียงหวานหยดย้อย เค้กนั้นเป็นมูสมะม่วงที่สวยงาม ตกแต่งด้วยชิ้นมะม่วงสด มะม่วง สิ่งเดียวที่เกศราแพ้อย่างรุนแรงถึงขั้นเสียชีวิตได้

“อารยาคิดว่าคุณน่าจะชอบ” ภัทรพูด ปรากฏตัวขึ้นข้างๆ เธอราวกับนัดกันไว้ รอยยิ้มของเขาฝืดเฝื่อน เป็นคำสั่งที่ปลอมตัวมาในรูปแบบของความน่าพอใจ “หล่อนอุตส่าห์ไปหามาให้เลยนะ”

ภายในท้องของเกศราบิดเป็นเกลียวด้วยความโกรธเกรี้ยว เธอมองไปที่ใบหน้าใสซื่อจอมปลอมของอารยา มองไปที่ใบหน้าคาดหวังของภัทร และความคิดอันน่าสยดสยองก็ผุดขึ้นมาในหัว เย็นเยียบและแหลมคมกว่าการทรยศใดๆ ที่เคยผ่านมา: เขาลืมไปแล้ว ไม่ใช่ว่าเขาพยายามจะฆ่าเธออย่างจงใจ มันเลวร้ายกว่านั้น เขาลืมไปแล้วจริงๆ ลืมการเข้าโรงพยาบาลอย่างฉุกเฉิน ลืมปากกาอิพิเพน ลืมคืนที่เขาเฝ้ามองเธอหายใจเพื่อให้แน่ใจ ข้อมูลสำคัญเกี่ยวกับชีวิตและความตายของเธอถูกเขียนทับ ถูกลบออกไปเพื่อสร้างพื้นที่ให้กับทุกความต้องการของอารยา ทุกอาการปวดท้องปลอมๆ ทุกหยดน้ำตาที่คำนวณมาอย่างดี

เธอผลักจานออกไป “ไม่ล่ะ ขอบคุณ”

“อย่าเสียมารยาทสิเกศ” เสียงของภัทรลดต่ำลง มีความแข็งกร้าวขึ้นมา “ก็แค่เค้กชิ้นเดียว อย่าทำเสียบรรยากาศแล้วก็อย่าทำให้น้องสาวคุณเสียใจสิ”

น้องสาว คำๆ นี้คือการลดตำแหน่งในที่สาธารณะ ใบหน้าของอารยาบิดเบี้ยวอย่างละคร “โอ้ เป็นความผิดของฉันเองค่ะ” หล่อนสะอื้น น้ำตาคลอเบ้า “ฉันแค่อยากจะทำอะไรดีๆ ให้พี่สาว ฉันขอโทษค่ะ”

สีหน้าของภัทรอ่อนลงเมื่อมองไปที่อารยา แล้วก็แข็งกร้าวขึ้นอีกครั้งเมื่อหันกลับมาหาเกศรา เขาหยิบส้อมขึ้นมา ตัดเค้กชิ้นหนึ่งแล้วยื่นให้เธอ “กินซะ” เขาสั่ง เสียงทุ้มต่ำและน่ากลัว

เวลาดูเหมือนจะหยุดลง เกศราจ้องมองไปที่ส้อม มองไปที่ผลไม้สีส้มสดใส เธอจำได้ตอนอายุสิบเก้า อยู่บนเตียงในโรงพยาบาล หายใจหอบหลังจากเผลอกินขนมที่มีเนื้อมะม่วงเข้าไป เธอจำภัทรได้ ใบหน้าของเขาซีดเผือดด้วยความหวาดกลัว คุกเข่าอยู่ข้างๆ เธอ ตบหน้าตัวเองด้วยความหงุดหงิด “ผมสาบานเลยเกศ” เขาร้องไห้ “ผมจะไม่มีวันยอมให้มีอะไรมาทำร้ายคุณอีกเด็ดขาด”

ตอนนี้ เขากำลังถือยาพิษนั้นด้วยตัวเอง สมองของเขาเต็มไปด้วยเรื่องของเมียน้อยจนไม่มีที่ว่างเหลือสำหรับความเป็นความตายของภรรยา

ความสงบเยือกเย็นค่อยๆ แผ่ซ่านไปทั่วตัวเธอ เธอมองตรงเข้าไปในดวงตาของเขา หยิบส้อมมาจากมือของเขา และค่อยๆ กินเค้กชิ้นนั้นอย่างใจเย็นและจงใจ เธอกลืนความหวานมรณะนั้นลงไปราวกับศีลมหาสนิทครั้งสุดท้าย เป็นการรับส่วนร่วมกับความตายของความรักของพวกเขา

ภัทรเฝ้ามองเธอ แววตาประหลาดใจเล็กน้อย แต่สีหน้าของเขาก็ผ่อนคลายลงอย่างรวดเร็วกลายเป็นความพึงพอใจ เขาชนะแล้ว เขาหันไปหาอารยา เสียงของเขานุ่มนวลอีกครั้ง “เห็นไหม? ไม่มีอะไร”

ดวงตาของอารยาที่เปล่งประกายแห่งชัยชนะ สบตากับเกศราข้ามไหล่ของภัทรไป จากนั้นหล่อนก็กุมท้อง “โอ๊ย! ปวดท้อง” หล่อนร้องเสียงหลง

ทันทีทันใด ภัทรก็แสดงความกังวลอย่างเต็มที่ เขารีบช้อนตัวหล่อนขึ้นมาในอ้อมแขน ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวเพื่อลูกที่ไม่มีอยู่จริง “ผมจะพาคุณไปโรงพยาบาล” เขาประกาศ พลางรีบวิ่งผ่านเกศราไปโดยไม่ชายตามอง

เกศรายืนอยู่คนเดียวกลางห้องบอลรูม ขณะที่อาการแพ้อย่างรุนแรงระลอกแรกเริ่มโจมตี ลำคอของเธอเริ่มตีบตัน ความร้อนแผ่ซ่านไปทั่วผิวหนัง ไม่มีใครสังเกตเห็นขณะที่เธอหันหลังและเดินออกไป ก้าวเดินของเธอมั่นคงและจงใจ ทิ้งงานเลี้ยงและชีวิตเก่าของเธอไว้เบื้องหลัง

เธอเรียกแท็กซี่ไปที่ห้องฉุกเฉินที่ใกล้ที่สุด

“มาคนเดียวเหรอคะคุณผู้หญิง?” พยาบาลคัดกรองถาม ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความสงสารอย่างมืออาชีพเมื่อเห็นผื่นแดงที่กำลังลามขึ้นมาบนคอของเกศรา

“ค่ะ” เกศราตอบ เสียงของเธอแผ่วเบา “ฉันอยู่คนเดียวได้ค่ะ”

จากเตียงที่มีม่านกั้น ขณะที่หมอกำลังฉีดอะดรีนาลีนที่ทำให้หัวใจเธอเต้นรัว เธอก็เห็นพวกเขา ภัทรพาอารยามาที่โรงพยาบาลเดียวกัน ไปที่ห้องส่วนตัวที่อยู่สุดทางเดิน เขากำลังวุ่นวายอยู่กับหล่อน ห่มผ้าห่มให้ ใบหน้าของเขาแสดงความห่วงใยอย่างอ่อนโยน

เขาลูบแก้มของอารยา นิ้วโป้งของเขาค่อยๆ เช็ดน้ำตาที่ไม่มีอยู่จริงออกไป “ไม่ต้องห่วงอะไรทั้งนั้นนะ” เขาพึมพำ เสียงของเขาดังแว่วมาตามทางเดินที่เงียบสงบ “ผมจะดูแลทุกอย่างเอง”

มันเป็นเสียงสะท้อนที่เจ็บปวดของคำพูดที่เขาเคยพูดกับเธอ พยาบาลในแผนกกำลังกระซิบกระซาบกัน ชื่นชมว่าเขาช่างทุ่มเทเหลือเกิน ดูเป็นคู่รักที่น่ารักขนาดไหน

เกศราเฝ้ามองพวกเขา เป็นผู้ชมของชีวิตที่ควรจะเป็นของเธอ เธอเห็นตัวตนที่แท้จริงของเขาแล้วในตอนนี้: ผู้ชายที่ไม่ใช่แค่ต้องการตัวแทน แต่เขาได้แทนที่เธอไปแล้ว เขาไม่ได้แค่ลืมสัญญาที่จะปกป้องเธอ เขากลายเป็นภัยคุกคามเสียเอง

และในห้องโรงพยาบาลที่เย็นเยียบและปลอดเชื้อแห่งนั้น เกศรารู้ว่าเธอต้องทำให้มันเป็นทางการ เธอต้องหายตัวไป...ตลอดกาล