เพลิงเพรงมาร

ร่างอรชรของ พรประภา สะดุ้งลุกพรวดขึ้นบนเตียงในยามสายของวันถัดมา ใบหน้าขาวสะอาดซีดเผือด เหงื่อเม็ดโตผุดพรายเต็มหน้าผาก และในอุ้งมือ ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตื่นตกใจกับความฝันที่แสนจะเหมือนจริงเมื่อครู่นี้

ฝันหรือ... ใช่ หล่อนฝันร้าย... ฝันร้ายที่แสนชัดเจนที่สุด!

ในฝันหล่อนมองเห็น ก้องเลิศ แฟนหนุ่มผู้หล่อเหลาเจ้าสำอาง และหล่อนก็หลงรักเขานักหนา กำลังนำเงินทองที่หล่อนทุ่มเทให้ด้วยความรักความเสน่หาไปให้ผู้หญิงคนอื่น ผู้หญิงที่สวยกว่าหล่อน ขาวกว่าหล่อน และดีกว่าหล่อนทุกอย่าง

ไม่จริงหรอก ไม่มีทางเป็นไปได้ พี่เลิศไม่มีทางทำแบบนี้กับหล่อน เขารักหล่อนจะตายไป และเราสองคนก็สัญญากันเอาไว้ว่าจะแต่งงานกันในอีกหนึ่งปีข้างหน้า

พรประภารีบแก้ตัวให้กับแฟนหนุ่มทันที เพราะมันไม่มีทางเป็นดั่งความฝันไปได้ ในเมื่อตลอดสามปีที่เป็นคนรักกันมา ก้องเลิศไม่เคยนอกใจหล่อนแม้แต่ครั้งเดียว เขาทั้งรัก ทั้งดูแลเอาใจใส่หล่อนทุกอย่าง แถมทุกคำพูดหวานหูของเขาก็ยังมีให้หล่อนทุกเวลา โดยเฉพาะตอนที่เขาต้องการเงิน

“พี่เลิศไม่มีทางทรยศหัวใจของพรหรอกใช่ไหมจ๊ะ”

สาวสวยอมยิ้มบางๆ พลางยกมือขึ้นลูบหน้าท้องแบนเรียบของตัวเองแผ่วเบา เมื่อวานหล่อนไปซื้อที่ตรวจครรภ์มาทดสอบซึ่งก็พบว่าตัวเองกำลังตั้งครรภ์ วินาทีแรกที่รู้ก็ตกใจไม่น้อย แต่พอนึกถึงคำพูดของก้องเลิศความตกใจมากมายในตอนแรกก็เปลี่ยนเป็นความดีใจยิ่งนัก

‘พี่อยากมีลูกกับพรใจจะขาดอยู่แล้ว’

‘แต่เรายังไม่ได้แต่งงานกันนะคะพี่เลิศ’

หล่อนแย้งเขาด้วยความไม่สบายใจ เมื่อแฟนหนุ่มไม่ยอมใช้ถุงยางอนามัยอย่างที่เคยใช้เป็นประจำทุกครั้งที่มีอะไรกัน

‘ก็ถ้าท้อง เราก็จะแต่งงานกันทันทียังไงล่ะ พร’

‘จริงเหรอจ๊ะพี่เลิศ’

‘ครับ แน่นอนที่สุด’

และคำตอบที่แสนจะเป็นสุภาพบุรุษของก้องเลิศก็ทำให้หล่อนเต็มไปด้วยความสุข สมองไม่คิดอะไรอีกแล้วนอกจากยอมให้เขาทำตามอำเภอใจ จนในที่สุดก็ตั้งท้องจนได้

“พี่เลิศจะต้องดีใจแน่ๆ”

พรประภารีบเอื้อมไปหยิบโทรศัพท์กำลังจะโทรหาแฟนหนุ่ม แต่มันกลับดังขึ้นเสียก่อนเมื่อมีคนโทรเข้ามา หญิงสาวจ้องมองเบอร์ที่หน้าจอก่อนจะยิ้มออกมาด้วยความดีใจ

“พี่เลิศ... พรกำลังจะโทรหาอยู่พอดี”

“มีอะไรกับพี่หรือพร”

ใบหน้านวลผ่องยังคงเต็มไปด้วยรอยยิ้มอิ่มเอม นัยน์ตาเต็มไปด้วยประกายระยิบระยับแห่งความสุขล้น

“พี่เลิศก็มาหาพรสิคะวันนี้ แล้วพรจะบอกให้ฟัง”

ก้องเลิศนึกไปถึงเงินโบนัสประจำปีก้อนโตที่พรประภาพึ่งได้มาจากบริษัทที่หล่อนทำงานเป็นเลขาอยู่ เขาจึงยิ้มกว้างด้วยความดีใจ

“ได้สิจ๊ะที่รัก พี่จะไปหาพรเย็นนี้”

“งั้นพรจะแต่งตัวรอพี่เลิศนะคะ เย็นนี้เจอกันค่ะ”

พรประภาพยายามจะไม่พูดอะไรมากเพราะกลัวความลับจะเปิดเผยเสียก่อนเนื่องจากหล่อนเป็นคนที่เก็บความลับไม่อยู่ หล่อนจึงพยายามจะวางสาย แต่ก้องเลิศเรียกเอาไว้เสียก่อน

“อย่าพึ่งวางสายสิครับยอดรัก ไม่คิดถึงพี่เหรอ”

“คิดถึงสิคะ คิดถึงมากด้วย แต่อยากจะเซอร์ไพรส์ตอนเย็นน่ะค่ะ”

ก้องเลิศรู้สึกแปลกๆ กับคำพูดของพรประภาไม่น้อย แต่เขาก็เลือกที่จะไม่สนใจ ก็เงินมันน่าสนใจกว่าเป็นไหนๆ ไม่ใช่หรือ

“ก็ได้ครับ แต่ว่า...”

“แต่ว่าอะไรคะพี่เลิศ”

พรประภาถามกลับอย่างสงสัย ก้องเลิศรีบตีบทชายหนุ่มผู้เต็มเปี่ยมไปด้วยความกตัญญูทันที และเขาก็มั่นใจว่ามันจะได้ผล เพราะเคยใช้สำเร็จมาแล้วทุกรอบ

“คืออย่างนี้ครับ... แม่ของพี่ป่วย พี่ไม่มีเงินไปรักษาเลย”

“อ้าว ยังไม่หายอีกเหรอคะพี่เลิศ เมื่อเดือนก่อนพรให้ไปตั้งสามหมื่น”

ก้องเลิศทำปากเบ้ใส่โทรศัพท์ ก่อนจะรีบดัดเสียงให้น่าสงสาร

“นอนโรงพยาบาลตั้งครึ่งเดือน สามหมื่นมันจะไปพออะไรกันล่ะครับพร นี่พี่ต้องเจียดค่ากินของพี่ทุกเดือนไปจ่ายค่าหมอให้กับแม่”

พรประภารู้สึกเห็นใจแฟนหนุ่มนัก แต่ช่วงนี้หล่อนไม่มีจริงๆ

“พรเห็นใจพี่เลิศนะคะ แต่วันนี้พรไม่มีจริงๆ ค่ะ พรขอโทษ...”

“จะไม่มีได้ยังไงกันพร ในเมื่อพรได้โบนัสมาไม่ใช่หรือ อย่ามาขี้เหนียวกับผัวหน่อยเลย”

ก้องเลิศลืมตัวขึ้นเสียง และนั่นก็ทำให้พรประภาตกใจ

“พี่เลิศ... ทำไมพูดกับพรแบบนี้ล่ะคะ”

พอถูกตัดพ้อก้องเลิศจึงได้สติ รีบปรับเปลี่ยนท่าทางและน้ำเสียงทันที