เจ้าสาวคาวโลกีย์

“บ้าเอ๊ย วันนี้วันซวยอะไรของนังณดาวะ เจอแต่ผู้โรคจิต” หญิงสาวเดินไปบ่นไปจนถึงรถยนต์คันเก่าแก่ที่มองสภาพภายนอกแล้วมันไม่น่าจะแล่นได้อย่างอารมณ์เสีย 

ร่างบางเข้าไปนั่งในรถอย่างกระฟัดกระเฟียดอารมณ์ยังขุ่นมัวไม่หายก่อนจะตั้งสติขับรถกลับห้องพักของตนซึ่งอยู่ไม่ไกลจากผับแห่งนี้มากนัก เธอเลือกพักที่นี่เพราะนอกจากใกล้ผับที่ทำงานแล้วถนนหนทางยังสะดวกอีกด้วย เพราะนอกจากเธอจะรับจ๊อบเป็นสาวเชียร์เบียร์ หรือพนักงานขายเครื่องดื่มแอลกอฮอล์แล้ว เธอยังรับงานเต้นกับวงดนตรีของผับอีกที่นอกจากนี้ก็ยังรับงานพริตตี้และ M.C. อีกด้วย (พิธีกร หรือ Master of ceremony ที่เราเรียกกันแบบง่ายๆ ว่า M.C.) ซึ่งงานแต่ละตำแหน่งหน้าที่นั้นเธอจะรับแบบอิสระและแบ่งวันไม่ให้ตรงกันซึ่งการรับงานอิสระแบบนี้ก็ใช่ว่าจะไม่เคยมีปัญหาแต่เพราะมีสกิลการเอาตัวรอดและแก้ปัญหาเฉพาะหน้าดีเยี่ยมจึงทำให้เธอสามารถยืนหยัดอยู่ในวงการได้เป็นอย่างดี เสียงโทรศัพท์สมาร์ตโฟนรุ่นใหม่แม้จะเป็นยี่ห้อแบรนด์พื้นๆ แต่ราคาก็หลายพันบาทซึ่งเธอยอมกัดฟันซื้อเพราะจำเป็นในการใช้งานดังขึ้นณดารีบรับเมื่อเห็นว่า เจ๊ส้มเช้ง เจ้ขาใหญ่ที่คอยป้อนงานพริตตี้เอ็มซีให้เธอ

“ค่าเจ๊ส้มเช้ง” 

“หนูดาจ๋า พรุ่งนี้มีงานพิธีกรสินค้าของเจ๊เล็กนะจ๊ะ เดี๋ยวพี่ส่งรายละเอียดให้ทางไลน์นะ แล้วเอกสารเกี่ยวกับผลิตภัณฑ์เจ๊จะส่งให้ทางเมลแล้วก็ธีมงาน สถานที่พร้อม” ปลายสายบอกรายละเอียดคร่าวๆ ด้วยทำงานด้วยกันมานานและเจ๊ส้มเช้งก็ไม่เคยหักค่าหัวคิวเธอเหมือนคนอื่นๆ แต่ณดาก็จะให้เจ๊ส้มเช้งเองทุกครั้ง บางครั้งแกก็จะรับแต่ก็จะเอาไปซื้ออะไรมาเลี้ยงเธอ บางทีก็จะเป็นส้มตำหน้าปากซอยบ้านแก หรือไม่ก็พาไปกินอาหารร้านหรูๆ สักแห่งแต่ก็ไม่ได้บ่อยนักซึ่งเจ๊เล็กจะบอกให้เธอเก็บเงินส่วนไว้ใช้ในสิ่งที่จำเป็นมากกว่า 

“ขอบคุณค่าเจ๊” 

“แล้วแม่เราเป็นไงบ้าง” 

“ก็เหมือนเดิมค่ะ..” น้ำเสียงเศร้าสร้อยเมื่อพูดถึงผู้เป็นแม่ 

“สู้ๆ นะหนูดาเจ๊เอาใจช่วย เอาล่ะนี่ก็ดึกแล้วรีบกลับบ้านๆ เดี๋ยวมีไอ้พวกโรคจิตมาดักลวนลามอีก” 

“จ้า รักเจ๊ที่สุดเลยน่ารักเสมอ” 

“ย่ะ ปากหวานจริงๆ พรุ่งนี้อย่าไปสายล่ะ” 

“ค่า ราตรีสวัสดิ์ค่า รักนะจุ๊บๆ” ณดาทำเสียงจุ๊บๆ ไปยังปลายสายซึ่งหากเธอมองเห็นหน้าเจ๊ส้มเช้งก็คงหัวเราะชอบใจเพราะสาวใหญ่ใจดีกำลังค้อนโทรศัพท์ประหลับปะเหลือก 

ณดาขับรถกลับอพาร์ตเม้นต์แล้วรีบอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเข้านอนแต่ก็ไม่ลืมที่จะสวดมนต์ไหว้พระทุกครั้ง แม้จะแค่ไม่กี่บทแต่เธอก็ไม่ลืมที่จะสวดมนต์ก่อนหัวถึงหมอน...

วันรุ่งขึ้นณดาในชุดเสื้อยืดสีขาวพอดีตัวกับกางเกงยีนสีเข้มสวมรองเท้าผ้าใบคู่เก่งคู่เก่าเดินเร็วๆ ลงบันไดอพาร์ตเม้นที่พักของตนลงมาอย่างไม่เร่งรีบเพราะตั้งเวลาปลุกสำหรับวันใหม่ไว้อย่างลงตัวแล้ว ซึ่งในชีวิตอันเต็มไปด้วยงานของเธอนั้นมีแบบแผนที่เป็นระบบระเบียบมากเลยทีเดียว หญิงสาววิ่งไปซื้ออาหารกับร้านขายข้าวแกงใกล้ๆ กับที่พักมารอใส่บาตรพระแล้วขับรถไปยังสถานที่จัดงานเปิดตัวสาหร่ายอบกรอบยี่ห้อดังซึ่งกำลังมีการโฆษณาและจัดเคมเปญโปรโมชั่นอยู่ในตอนนี้ หญิงสาวเข้าไปรายงานตัวและซักซ้อมกับเจ้าหน้าที่ควบคุมการดำเนินงาน เมื่อเข้าใจทุกอย่างแล้วณดาก็หลบไปเตรียมตัวในห้องพักสำหรับเจ้าหน้าที่และเอ็มซีซึ่งในห้องเตรียมตัวก็มีพนักงานเอ็มซีคนอื่นๆ อยู่ด้วยซึ่งต่างก็รู้จักสนิทสนมกันดีเพราะมากจากสังกัดของเจ๊ส้มเช้ง และโชคดีที่งานจะเริ่มช่วงบ่ายเธอจึงมีเวลาเตรียมตัวให้พร้อมเยอะพอสมควร ก่อนจะออกมาทำหน้าที่พิธีกรซึ่งทุกอย่างเป็นไปด้วยดีไม่มีสะดุดซ้ำเธอยังได้รับความสนใจจากเจ้าของผลิตภัณฑ์อื่นๆ เพราะติดใจชื่นชอบในน้ำเสียงที่ไพเราะและความสามารถของเธอในการทำงานนอกจากรูปร่างหน้าตาที่สวยงาม 

ในขณะที่หญิงสาวกำลังสนุกสนานกับการเล่นเกมกับเด็กๆ อยู่บนเวทีน้ำเสียงอันไพเราะของเธอก็ทำให้ชายหนุ่มที่กำลังเดินเคียงคู่มากับสาวสวยที่เกาะแขนเขาไม่ปล่อยนั้นต้องชะงักหยุดฟังเสียงที่คุ้นหูนั้นทันที 

“มีอะไรคะอิฐ” เทเรซ่า สาวลูกครึ่งหน้าสวยหุ่นแซบคู่ควงคนล่าสุดของเขาหันมาถามอย่างแปลกใจ 

“เปล่าไม่มีอะไร แค่สงสัยว่าตรงนั้นเขามีอะไรกัน” ดวงตาสีฟ้าเข้มมองไปยังกลุ่มคนที่กำลังสนุกสนานกับการเล่นเกมชิงของรางวัลกันอยู่ แต่สิ่งที่สะดุดตาเขาคือหญิงสาวชุดเกาะอกแดงสดนั่นต่างหาก นั่นแม่สาวขายเบียร์เมื่อคืนนี่นา...

ดวงตาคมกริบมองร่างที่ยืนเด่นเป็นสง่าออร่ากระจายอยู่บนเวทีอย่างนึกทึ่ง เมื่อคืนว่าเจ้าหล่อนสวยแล้ว ตอนกลางวันเธอยังงดงามผุดผ่องสะดุดตา ยิ่งอยู่ในชุดเกาะอกสีแดงสดซึ่งชุดช่วงบนรัดไปกับลำตัวบอบบางอรชรแล้วกระโปรงบานย้วยฟูฟ่องเหนือเข่าเล็กน้อยโชว์เรียวขางามที่แม้จะสวมถุงน่องสีเนื้อธรรมชาติแต่มันก็สวยน่ามอง ใบหน้าตบแต่งด้วยเครื่องสำอางงดงามริมฝีปากสีแดงสดขยับเอื้อนเอ่ยอย่างเป็นมืออาชีพ น้ำเสียงของเธอไพเราะน่าฟังมาก น่าฟังจนเขาต้องหยุดฟังนั่นล่ะ 

“อย่าบอกนะคะว่าคุณสนใจแม่เอ็มซีคนนั้น” น้ำเสียงติดจะหงุดหงิดหึงหวงทำให้อิฐหันมามองหญิงสาวข้างกายอย่างเบื่อหน่าย 

“คุณรู้ใช่ไหมว่าผมเบื่อผู้หญิงแบบไหน...” 

“อุ้ย... อิฐขาแท็ตขอโทษ แท็ตแค่ลืมตัว ก็แท็ตหวงคุณไม่อยากให้คุณมองคนอื่นนี่คะ” หญิงสาวรีบออดอ้อนซบหน้าลงกับแขนแกร่งใจกลัวว่าเขาจะยกเลิกเดตครั้งนี้ 

“เอาเป็นว่าผมจะโอนเงินเข้าบัญชีให้คุณค่าเสียเวลาก็แล้ว ลาก่อนเทเรซ่า” อิฐแกะมือเหนียวหนับของเธอออกแล้วเดินหนีไปอย่างไร้เยื่อใยปล่อยให้สาวสวยยืนคว้างอยู่กลางห้างดัง จะกรี๊ดก็ไม่ได้เพราะคนมากมายเดินผ่านไปมา บางคนก็มองเธออย่างสงสัยเทเรซ่าหน้าร้อนผ่าวทั้งเจ็บใจทั้งเสียดายโอกาสได้ควงหนุ่มหล่อเนื้อหอมสายเปย์ แต่เสียงสัญญาณข้อความเข้ามาโทรศัพท์เครื่องหรูเธอก็รีบหยิบมาดูยอดเงินที่โอนเข้าบัญชีมาทำให้ใบหน้าบึ้งตึงหงิกงอเมื่อครู่แย้มยิ้มด้วยความพอใจ 

“ให้มันได้แบบนี้สักสิบคนสิวะนังแท็ต” หญิงสาวยิ้มกว้างจุ๊บโทรศัพท์เครื่องบางอย่างสดชื่นแล้วเดินนวยนาดเข้าไปในร้านเสื้อผ้าชื่อดังทันที...

ซึ่งช่วงที่หนุ่มสาวยืนคุยกันนั้นณดาหันมาเจอเข้าพอดี…