ทายาทลับของเขา การหลบหนีของเธอ

มุมมองของอารยา:

เช้าวันรุ่งขึ้น ซองเอกสารสีน้ำตาลหนาหนักในกระเป๋าของฉันให้ความรู้สึกเหมือนก้อนน้ำแข็ง ฉันเดินเข้าไปในล็อบบี้ของอัศวนนท์เทค ใช้สถานะคุณนายอัศวนนท์เป็นครั้งสุดท้าย อากาศที่นี่เย็นและปลอดเชื้อ มีแต่กลิ่นของเงินและความทะเยอทะยาน

โคลอี้ ผู้ช่วยของคเชนทร์ เงยหน้าขึ้นจากโต๊ะทำงาน สีหน้าของเธอเป็นการผสมผสานที่คุ้นเคยระหว่างความเครียดและความสงสาร "คุณผู้หญิงคะ ตอนนี้คุณคเชนทร์อยู่กับคุณเคธี่ค่ะ"

"ฉันรู้" ฉันพูดโดยไม่หยุดเดิน "ใช้เวลาไม่นานหรอก"

ฉันได้ยินเสียงของพวกเขาดังลอดออกมาจากประตูกระจกฝ้าของห้องทำงาน พวกเขากำลังหัวเราะกัน เสียงนั้นฟังดูสบายๆ เป็นกันเอง เป็นเสียงที่เขาไม่เคยทำกับฉันอีกเลย

ฉันผลักประตูเข้าไปโดยไม่เคาะ

พวกเขาไม่ได้ทำอะไรผิด ไม่เชิงหรอก พวกเขากำลังก้มดูแผนธุรกิจบนโต๊ะทำงานขนาดมหึมาของเขา มือของเคธี่วางอยู่บนแขนของเขา แต่มันคือความใกล้ชิดสนิทสนมที่ทำให้ฉันแทบหยุดหายใจ การที่พวกเขาดูเป็นทีมเดียวกัน เป็นหน่วยเดียวกัน

ทั้งคู่เงยหน้าขึ้น ตกใจ ใบหน้าของคเชนทร์แข็งกร้าวในทันที ไม่ใช่เพราะรู้สึกผิด แต่เพราะความรำคาญ ฉันคือตัวขัดจังหวะ

"อารยา" เขาพูด เสียงห้วน "ผมกำลังยุ่งอยู่"

เคธี่ยืดตัวตรง ใบหน้าของเธอสวมหน้ากากแห่งความเห็นอกเห็นใจได้อย่างสมบูรณ์แบบ "อายาที่รัก ฉันเสียใจเรื่องเมื่อคืนจริงๆ นะ การเทคโอเวอร์ครั้งนี้มันเป็นฝันร้ายชัดๆ เลย คเชนทร์ช่วยชีวิตฉันไว้จริงๆ" เธอกำลังย้ำเตือนฉันอย่างแนบเนียนถึงความสำคัญของเธอ และความไร้ความหมายของฉัน

"ฉันเชื่อว่าอย่างนั้น" ฉันพูดเสียงเรียบ ฉันมองตรงไปที่สามีของฉัน "ฉันแค่ต้องการลายเซ็น แล้วฉันจะไปให้พ้นทางคุณ"

ฉันเดินไปที่โต๊ะและวางซองเอกสารลงตรงหน้าเขา เสียงนั้นดังตุ้บเบาๆ แต่เด็ดขาด

"นี่อะไร" เขาถาม พลางหรี่ตามองอย่างสงสัย

"เอกสารสละสิทธิ์ในทรัพย์สินทางปัญญา" ฉันพูด คำโกหกหลุดออกมาอย่างราบรื่นและเป็นมืออาชีพ "แกลเลอรีต้องการเอกสารยินยอมโดยรวมสำหรับแคตตาล็อกดิจิทัล เพราะมีภาพสเก็ตช์คอนเซ็ปต์แรกๆ ของ 'เมฆา' อยู่ในงานเยอะมาก"

เขาหยิบมันขึ้นมา ชั่งน้ำหนักในมือ เขาคือเครื่องจับเท็จเดินได้ในห้องประชุม และวินาทีที่น่าหวาดเสียววินาทีหนึ่ง ฉันคิดว่าเขาจะมองทะลุฉันได้ เขากระแทกปากกาลงบนซอง สายตาคมกริบของเขาจับจ้องมาที่ใบหน้าฉัน

ฉันสบตาเขานิ่ง ไม่ยอมหลบสายตา ฉันรวบรวมความเจ็บปวดทั้งหมดของฉันเปลี่ยนเป็นความเยือกเย็นแบบมืออาชีพ

ก่อนที่เขาจะเปิดมัน เคธี่ก็เข้ามาขัดจังหวะอย่างเชี่ยวชาญ "เคนคะ บอร์ดกำลังรอสายอยู่นะคะ เรื่องนี้ไว้ก่อนได้ไหม" เธอพูดด้วยน้ำเสียงเร่งรีบ

เธอพูดถูก ในโลกของเขา นี่เป็นเรื่องเล็กน้อย เอกสาร "งานอดิเรก" ของฉันเทียบกับดีลพันล้าน

เขามองจากซองเอกสารไปยังเคธี่ การตัดสินใจของเขาเกิดขึ้นแล้ว "ใช่" เขาพึมพำ

ด้วยความรำคาญ เขากระชากซองเปิด ดึงปึกกระดาษออกมา และพลิกไปที่หน้าสุดท้ายทันที เขาไม่แม้แต่จะเหลือบมองเอกสารข้อตกลงการหย่ากว่ายี่สิบหน้า

เขาเห็นหัวข้อที่ด้านบนของหน้าสุดท้าย: ข้อตกลงและลายมือชื่อ

เขาตวัดชื่อของเขาลงบนเส้นนั้น รอยขีดเขียนสีดำที่คมกริบและเกรี้ยวกราด

ฉันแทบกลั้นหายใจ ฉันเอื้อมมือไปเลื่อนกระดาษที่เซ็นแล้วกลับมาก่อนที่เขาจะทันได้มองเป็นครั้งที่สอง

"ขอบคุณสำหรับเวลาของคุณค่ะ" ฉันพูด

ขณะที่ฉันหันหลังจะเดินจากไป เคธี่ส่งยิ้มเล็กๆ ที่แฝงไปด้วยความดูถูกมาให้ฉัน เป็นรอยยิ้มแบบที่ผู้ชนะมอบให้กับผู้แพ้

ฉันเดินออกจากห้องทำงาน ออกจากตึก และไม่หันกลับไปมองอีกเลย

ในลิฟต์ ฉันก้มลงมองกระดาษในมือที่กำแน่น ลายเซ็นของเขา มันจบแล้ว

เขาเพิ่งเซ็นสละชีวิตแต่งงานของเขาไป โดยที่เขาไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ